EKONOMIA MALBORSKA | Codzienność produkcji i handlu w królewskiej domenie na przełomie XVI i XVII w.
W czasach Zygmunta III Wazy ekonomia malborska, czyli najbogatsze dobra stołowe w Rzeczypospolitej – tętniła życiem: zboże, masło, sery i słonina trafiały do zamku i na eksport, a folwarki działały jak sprawne centra produkcji i przetwórstwa.
Rozwijamy temat w komentarzach >>>W ekonomii malborskiej zboże było królem. Żyto, pszenica, owies i jęczmień dominowały w pejzażu pól otaczających zamek. W każdej wsi i folwarku skrupulatnie liczono powierzchnię zasiewów i plony – nie z miłości do statystyki, lecz z konieczności przetrwania i rozliczeń z królewskim skarbcem. Żyto i owies trafiały najczęściej do spichlerzy jako pasza i podstawa zapasów. Pszenica i jęczmień, ze względu na swoją jakość, kierowane były na sprzedaż lub do warzenia piwa w browarach zamkowych. Nadwyżki regularnie spławiano Wisłą do Gdańska, stanowiąc stały dochód dla korony.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz