Kto ma rację

 Powieści Dostojewskiego są nadal tak potężne: testują abstrakcyjne idee w tyglu ludzkiego doświadczenia.

Czy zatem moralność może istnieć bez transcendentnych fundamentów? Nietzsche mówi, że tak, Dostojewski mówi, że nie, a obaj doszli do tego w najtrudniejszy możliwy sposób

Noam Chomsky

Arturo Kubiński

W wieku 95 lat legendarny amerykański filozof i profesor Noam Chomsky stracił umiejętność mówienia i pisania. To oznacza koniec epoki w której nieustraszenie ujawnił globalne systemy.

Niektóre z jego najpotężniejszych słów:

• „Nie ma czegoś takiego jak biedny kraj. Jest tylko nieudany system w zarządzaniu zasobami. ”

• "Elity ekonomiczne nie przepadają za przesadnie niezależnymi młodymi ludźmi. Uświadomiły to sobie już w latach 60. Lepiej jest mieć młodych ludzi pod kontrolą. A czy może być lepszy sposób kontroli niż kredyt, który trzeba spłacać? W interesie architektów nowego porządku było zyskanie większego wpływu na edukację, w związku z tym zaczęły się również zmieniać struktury uniwersytetów. Zamieniają się one w korporacje."

• „Nikt nie umieści prawdy w Twoim umyśle. To coś, co musisz odkryć dla siebie. ”

• „Jeśli chcesz podbić ludzi, stwórz wymyślonego wroga, który wydaje się bardziej niebezpieczny niż ty, a potem bądź ich zbawcą. ”

• „Prawa nie są przyznawane. Zostały nadane siłą. ”

• "Zmiana nie przyjdzie od elit politycznych. Musimy spróbować wybudować coś, co obecny porządek wypchnie i zastąpi."

• „Istnieje swój cel w przekręcaniu historii i sprawieniu, że wydawało się, że to wszystko zrobili wielcy. W ten sposób uczysz bezsilnych ludzi, że powinni czekać, aż wspaniały człowiek ich uratuje. ”

• „Świat jest bardzo tajemniczym i zagmatwanym miejscem. Jeśli nie chcesz się pomylić, stajesz się repliką umysłu kogoś innego. ”

• "(...) nawet w najbardziej wolnych i demokratycznych krajach sprawujący władzę dokładają wszelkich starań, aby kluczowe kwestie nie dotarły do świadomości obywateli."

• „Aby kontrolować ludzi, sprawić, by uwierzyli, że są odpowiedzialni za swoje własne opóźnienia – a następnie wkrocz jako ich zbawca. ”

• „Świat lub Zachód pożałują błahych idei, które odwracają ludzi od prawdziwego człowieczeństwa i natury. ”

Głos Chomsky'ego może zniknął, ale jego prawdy będą nadal rezonować z chętnymi do słuchania i odkrywania.

Natura ludzka i władza u św. Augustyna - prof. Adam Wielomski

https://youtu.be/4pVmysU59X8?si=re-igU25661l5YSq

Kim i po co jest Duch Święty / ks. Grzegorz Strzelczyk / konferencja

https://youtu.be/pZX6Xskp0ZA?si=2iiHTihygx2MWQFm

Rewolucja Francuska cz. 1: Wstęp – Oświecenie | prof. Piotr Tylus

https://youtu.be/4jFsZh3_rHQ?si=bZlV1mPNATsqYByl

NIGDY nie omawiaj tych 8 TEMATÓW i bądź jak STOIK(Bardzo Ważne) | Stoicy...

https://youtu.be/OKFJcZ4Z4Ms?si=SmQ-Jt8damWhumJi

Krytyka Locke'a.

Nikhil Hogan 

@nikhilhogan

Catholic Bishop destroys John Locke and the “Enlightenment” “Critique of Locke. Locke is of major importance in the study of Modern Error inasmuch as he lays all the foundations of modern-day materialism. Locke accentuated the fundamental theme of modern philosophy, which we owe to Descartes, namely the opposition of mind and matter. You’re putting up the.. you blow up the bridge, it’s either mind or matter, that those things fight in this system. In either idealism or empiricism, the two things fight. They do not fight in scholasticism. The object becomes subjectivized and the subject becomes objectivized. In other words, the object enters the subject, and the subject conforms itself to the object, and there’s a happy marriage. For the moderns, these two things, mind and matter, are so opposed that it is impossible to construct a philosophy in which there would be no such opposition. So all of the philosophy after, let’s say, Descartes, (Ockham being more remote).. but after Descartes, is going to be one or the other. Mind or matter. Empiricism or idealism. They are going to arrange themselves on one side and the other. Modern philosophy always sees the need to take a side either for mind or for matter, thus delineating the boundaries of the opposing camps of idealism and empiricism. Locke is the first systematic defender of modern materialistic empiricism and his influence will be felt profoundly. The entire materialist school of thought which dominates English thought, and that of the entire Anglo-Saxon world can find its origins in the doctrines of Locke. Everywhere where the British went, British Empire, they dropped off Locke, John Locke with them. Furthermore, his popularity in France will deeply influence the “Enlightenment” thinkers, that’s in quotation marks, of the 18th-century, notably Voltaire and the Encyclopédistes in such a way that we may assign Locke as one of the remote but direct causes of the French Revolution. All of those political theories, you know the “Power to the People” and all that was all very, very prevalent in the French Revolution. So Locke’s political theories will have an incalculable effect upon modern constitutions and modern political mentality. One can find echoes of Locke in the writings of Montesquieu and of Rousseau. Montesquieu, the division of the powers. Everyone says Montesquieu is the one that formulated that, in fact it was Locke, he borrowed that from Locke, and Rousseau who was an insane idiot. A debauched, insane idiot, all of those three things. He took the whole idea of the social contract, which is given to him you know, took it from Locke. Locke can also be “credited” with being the author of the problem of criteriology. Criteriology is another word for epistemology. A criterion means judgment so criteriology is the study of how you know something. It’s just another term for that science, epistemology or criteriology. That is, how we know things. How we have certitude of what we know. The history of modern philosophy is a history of answers to this very problem. It all concerns knowledge. How we know something. Because Locke is inconsistent on many points, his successors in philosophy will follow either his idealistic side or his skeptical side. His doctrine of association of ideas will give rise to Berkeley’s idealism whereas his sensualist ideas will be perfected by David Hume. He will also influence by his sensualism Condillac and [?], as well as Darwin and Büchner. But his other idealistic side lays the foundation for Immanuel Kant’s system. So he had two, in one sense he’s the sensualist and empiricist, that will give rise to one school and the other hand because you’re building up a bridge, you also have an idealistic side, because you have some ideas in your head. So it’s one or the other. It’s an opposing thing. So how do you explain the ideas in your head, if you only know sensations? Those are the two problems to solve in philosophy because there’s no bridge. The bridge is blown up. You’ll see it. It follows either empiricism or idealism. Locke is not a deep thinker with many inconsistencies and antinomies, that means contradictions. Nomos in Greek means law so antinomy means anti-law, it essential means contradictions.. of his system attest to this fact. Nonetheless his influence is enormous, especially upon deists and materialists, who would prepare the revolutions of the 18th century and ultimately give us the horror of what we call the modern world. Voltaire had nothing but praise for Locke and regarded him as his master. Voltaire was perhaps one of the most evil people that ever lived. I mean if there was a devil incarnate, it was Voltaire.” Most Rev. Donald J. Sanborn Modern Errors - Lecture 3

Przetłumaczone z angielski przez

Biskup katolicki niszczy Johna Locke'a i „oświecenie” Locke ma ogromne znaczenie w badaniu współczesnego błędu, ponieważ kładzie podwaliny pod współczesny materializm. Locke zaakcentował fundamentalny temat filozofii nowożytnej, który zawdzięczamy Kartezjuszowi, a mianowicie opozycję ducha i materii. Stawiasz... wysadzisz most, to albo umysł, albo materia, że te rzeczy walczą w tym systemie. Zarówno w idealizmie, jak iw empiryzmie te dwie rzeczy walczą ze sobą. Nie walczą w scholastyce. Przedmiot zostaje zsubiektywizowany, a podmiot zobiektywizowany. Innymi słowy, przedmiot wchodzi w podmiot, a podmiot dopasowuje się do przedmiotu i następuje szczęśliwe małżeństwo. Dla współczesnych te dwie rzeczy, umysł i materia, są tak przeciwstawne, że niemożliwe jest zbudowanie filozofii, w której nie byłoby takiej przeciwieństwa. Tak więc cała filozofia po, powiedzmy, Kartezjuszu (Ockham jest bardziej odległy), ale po Kartezjuszu, będzie jednym lub drugim. Umysł lub materia. Empiryzm czy idealizm. Ustawią się po jednej i po drugiej stronie. Filozofia współczesna zawsze widzi potrzebę opowiadania się po stronie umysłu lub materii, wyznaczając w ten sposób granice przeciwstawnych obozów idealizmu i empiryzmu. Locke jest pierwszym systematycznym obrońcą współczesnego materialistycznego empiryzmu i jego wpływ będzie głęboko odczuwalny. Cała materialistyczna szkoła myślenia, która dominuje w myśli angielskiej i całego świata anglosaskiego, może mieć swoje korzenie w doktrynach Locke'a. Wszędzie tam, gdzie byli Brytyjczycy, Imperium Brytyjskie, zostawiali Locke'a, Johna Locke'a razem z nimi. Co więcej, jego popularność we Francji wywrze głęboki wpływ na myślicieli „oświeceniowych”, to znaczy w cudzysłowie, XVIII wieku, zwłaszcza na Voltaire'a i Encyklopedystów, w taki sposób, że możemy przypisać Locke'owi jedną z odległych, ale bezpośrednich przyczyn Rewolucja Francuska. Wszystkie te teorie polityczne, wiesz, „władza dla ludu” i wszystko to było bardzo, bardzo rozpowszechnione podczas rewolucji francuskiej. Tak więc teorie polityczne Locke'a będą miały nieobliczalny wpływ na współczesne konstytucje i współczesną mentalność polityczną. Echa Locke'a można znaleźć w pismach Montesquieu i Rousseau. Montesquieu, podział władzy. Wszyscy mówią, że to Montesquieu sformułował, że tak naprawdę to Locke pożyczył to od Locke'a i Rousseau, który był szalonym idiotą. Rozpustny, szalony idiota, wszystkie te trzy rzeczy. Wziął całą ideę umowy społecznej, która została mu dana, wiesz, wziął ją od Locke'a. Locke'owi można także „zapisać” bycie autorem problemu kryteriologii. Kryteriologia to inne określenie epistemologii. Kryterium oznacza osąd, więc kryteriologia to nauka o tym, skąd coś wiesz. To tylko inne określenie tej nauki, epistemologii lub kryteriologii. To znaczy, skąd wiemy różne rzeczy. Skąd mamy pewność tego, co wiemy. Historia nowożytnej filozofii jest historią odpowiedzi na ten właśnie problem. Wszystko dotyczy wiedzy. Jak coś wiemy. Ponieważ Locke jest niespójny w wielu punktach, jego następcy w filozofii będą podążać albo za jego idealistyczną stroną, albo za jego sceptyczną stroną. Jego doktryna asocjacji idei da początek idealizmowi Berkeleya, podczas gdy jego sensualistyczne idee zostaną udoskonalone przez Davida Hume'a. Swoim zmysłowością wpłynie także na Condillaca i [?], a także na Darwina i Büchnera. Ale jego druga idealistyczna strona kładzie podwaliny pod system Immanuela Kanta. Więc miał dwa, w pewnym sensie jest sensualistą i empirystą, co da początek jednej szkole, a drugiej, bo budujesz most, masz też stronę idealistyczną, bo masz jakieś pomysły w głowie. Więc to jedno albo drugie. To coś przeciwnego. Jak więc wytłumaczyć idee w twojej głowie, jeśli znasz tylko doznania? To są dwa problemy do rozwiązania w filozofii, ponieważ nie ma mostu. Most zostaje wysadzony w powietrze. Zobaczysz to. Wynika albo z empiryzmu, albo z idealizmu. Locke nie jest głębokim myślicielem z wieloma niekonsekwencjami i antynomiami, to znaczy sprzecznościami. Nomos w języku greckim oznacza prawo, więc antynomia oznacza anty-prawo, to w istocie oznacza sprzeczności… jego systemu świadczą o tym fakcie. Niemniej jednak jego wpływ jest ogromny, zwłaszcza na deistów i materialistów, którzy przygotowywali rewolucje XVIII wieku i ostatecznie dali nam horror tego, co nazywamy nowoczesnym światem. Voltaire miał tylko pochwałę dla Locke'a i uważał go za swojego mistrza. Voltaire był prawdopodobnie jednym z najbardziej złych ludzi, którzy kiedykolwiek żyli. Mam na myśli, że jeśli istniał diabeł wcielony, to był nim Voltaire. Ekscelencja Donald J. Sanborn Współczesne błędy - Wykład

https://twitter.com/i/status/1656706618296500226

Alfred Tarski

 Polonijna Agencja Informacyjna

ALFRED TARSKI - TWÓRCA SEMANTYCZNEJ DEFINICJI PRAWDY

26 października 1983 roku zmarł Alfred Tarski, matematyk, filozof, jeden z najwybitniejszych logików, twórca semantycznej definicji prawdy, profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley.

Wyobraźmy sobie, że pewien człowiek twierdzi: „ja teraz kłamię”. Jeśli zadamy sobie pytanie, czy jest on kłamcą czy też twierdzi prawdę dojdziemy niechybnie do sprzeczności. Jeśli kłamie, to stwierdzając „ja teraz kłamię” wypowiada prawdę, a więc nie jest kłamcą. Jeśli natomiast twierdzi prawdę, to znaczy, że kłamie, bo to oznacza wypowiadane przez niego zdanie. To tzw. "paradoks kłamcy". Ciekawe?

Dla ułatwienia należy tu rozróżnić kłamstwo od fałszu (jednego ze stanów logicznych). Fałsz to brak prawdy (obiektywnej). Natomiast kłamstwo to zdanie intencjonalnie niezgodne z przekonaniami osoby je wypowiadającej – kłamstwo zatem jest przedmiotem zainteresowania pragmatyki. W powyższym przykładzie pojęcie „kłamać” użyte jest w znaczeniu „mówić nieprawdę”. Zdanie skonstruowane tak, że nie można z niego wywnioskować żadnej prawdy (obiektywnej), jest w oczywisty sposób fałszywe.

Źródłem paradoksu jest więc fakt, że kłamca usiłuje wypowiedzieć zdanie na temat języka, w którym to zdanie wypowiada.

Porządkując paradoks jest wnioskowaniem, w którym z uznanych za wiarygodne przesłanek dochodzimy do wniosku sprzecznego z pewnymi (być może innymi) wiarygodnymi zdaniami. Natomiast antynomia, to wnioskowanie, w którym z uznanych za wiarygodne przesłanek wyprowadza się dwa zdania sprzeczne. Jest to, jak widać „mocniejsza” forma paradoksu. Sam Tarski scharakteryzował antynomię w podobny sposób pisząc: „Wychodząc z przesłanek, które wydają się intuicyjnie oczywiste, używając form rozumowań, które wydają się intuicyjnie niezawodne, antynomia wiedzie nas do nonsensu, do sprzeczności.”

Paradoks kłamcy jest oczywiście antynomią. I zajął się nią nasz dzisiejszy bohater - Alfred Tarski.

Ten jeden z najwybitniejszych logików, twórca semantycznej definicji prawdy, matematyk, filozof, profesor szkoły lwowsko-warszawskiej i Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley urodził się 14 stycznia 1901 roku w rodzinie żydowskiego kupca, która należała do warszawskich elit. Należy podkreślić, że przez całe życie czuł się Polakiem i nawet na emigracji podkreślał swoje pochodzenie. Do końca życia w jego domu mówiono po polsku.

Mały Alfred otrzymał gruntowne wykształcenie lingwistyczne, prawnicze, zgłębiał matematykę i logikę. Już na etapie gimnazjalnym pokazał się jako uczeń wybitny i żywo zainteresowany otaczającym go światem.

Zajęcia akademickie ruszyły w niepodległej Polsce w roku 1919. Wówczas właśnie Tarski rozpoczął studia biologiczne, co było zgodne z jego zainteresowaniami, gdyż już od najwcześniejszych lat pasjonowała go botanika. Najprawdopodobniej zresztą Tarski studiowałby z sukcesem tę właśnie dyscyplinę, gdyby nie Stanisław Leśniewski, który przekonał go do podjęcia studiów nad logiką. To głównie za jego sprawą Tarski rozpoczął prace nad teorią mnogości i poświęcił swój umysł studiom matematyczno-logicznym. Nauki odbierał od takich sław jak Jan Łukasiewicz czy Wacław Sierpiński.

Doktorat otrzymał w roku 1924 za pracę „O wyrazie pierwotnym logiki” i aż do roku 1939 pracował w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Równocześnie dorabiał w różnego rodzaju szkołach, między innymi w elitarnym liceum im. Stefana Żeromskiego.

Najważniejsza przygoda życia zaczyna się jednak wraz z podjęciem współpracy ze Stefanem Banachem. Pod enigmatyczną nazwą „paradoks Banacha-Tarskiego” kryje się jedna z najdziwniejszych historii matematycznych XX wieku. Wraz z nią zmieniamy pojawia się też tzw. skoła lwowsko-warszawska - największe osiągnięcie polskiej myśli filozoficznej w historii. Gdyby Państwo wątpili. Willard Van Orman Quine, jeden z najważniejszych filozofów analitycznych XX wieku, po zakończeniu edukacji na Harvardzie wybrał się do Polski, ponieważ tylko tam umiano wykładać logikę. Jedną z osób, które mu to umożliwiły, był polski logik Alfred Tarski.

Fakt istnienia filozoficznej szkoły lwowsko-warszawskiej nie zachował się w świadomości Polaków – niełatwo jest dziś znaleźć osobę, która wie, kim był Alfred Tarski. Jest to tym bardziej zaskakujące i smutne, że na Zachodzie cieszy się on dużą popularnością, zarówno jako logik, jak i matematyk.

Tu urywamy naszą opowieść, ale nie chcą pozbawiać przyjemności zainteresowanych polecamy obszerny artykuł w dziale historia Polonijnej Agencji Informacyjnej.

#PAI http://pai.media.pl/pai_wiadomosci.php?id=23569/

Walka z racjonalizmem

https://konserwatyzm.pl/zietek-wielomska-nowy-nieporzadek-swiatowy/?fbclid=IwAR2nGyF1AvPLzFOsdHVibsAgCjYw4HSKx7gI2q1ogto_9-Ypc4r126QKjmc