Węgrów wpół do Uhrów wpół Wengrov
Ale podaję skoro życzliwy czytelnik moich wypocin podrzucił, to raczej z intencją, aby się podzielić z nami.
ORP " Groźny" 351
Był moim domem przez kilka lat.
wtorek, 10 listopada 2026
poniedziałek, 9 listopada 2026
Helena Dunicz-Niwińska urodziła się w 28.07.1915 r. w Wiedniu.
Do 1943 r. mieszkała wraz z rodzicami i braćmi we Lwowie.
W ukochanym przez Nią Lwowie.
W wieku 10 lat rozpoczęła naukę gry na skrzypcach w konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego.
W latach 1934 - 1939 studiowała pedagogikę, kontynuując jednocześnie edukację muzyczną.
Po aresztowaniu w styczniu 1943 roku i osadzeniu w więzieniu przy ulicy Łąckiego, w październiku tego samego roku, została wraz z matką deportowana do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz.
W KL Birkenau, jako skrzypaczka, była członkinią kobiecej orkiestry obozowej aż do stycznia 1945 r.
Po ewakuacji do obozów KL Ravensbrück oraz KL Neustadt-Glewe, w maju 1945 r. odzyskała wolność.
Pod koniec maja, wraz z inną więźniarką, Jadwigą Zatorską, powróciła do powojennej Polski – kraju, w którego granicach nie znajdował się już Jej ukochany Lwów.
Zamieszkała u rodziny Jadwigi w Krakowie, a niedługo potem rozpoczęła pracę w Polskim Wydawnictwie Muzycznym.
Pozostała tam aż do przejścia na emeryturę w 1975 r., pełniąc funkcję zastępcy dyrektora ds. publikacji z zakresu edukacji muzycznej.
Jej książka to opowieść o tragicznym losie rodziny, a przede wszystkim o czasie, gdy jako więźniarka niemieckiego nazistowskiego obozu – z numerem obozowym 64 118 – grała w kobiecej orkiestrze obozowej.
Pani Helena zmarła 12.06.2018 r. w Krakowie, przeżywszy 102 lata.
Książka wspomnieniowa "Drogi mojego życia: wspomnienia skrzypaczki z Birkenau", będąca zapisem wspomnień pani Heleny, została spisana przez Marię Szewczyk.
Czytaliście?
Subskrybuj:
Posty (Atom)