Rafał Lemkin

 

Dariusz Brzozowski

@Darekbrzoza

"24 czerwca 1900 r. w Bezwodnem, urodził się Rafał Lemkin syn Józefa i Beli z d. Pomeranz. Absolwent prawa na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie, twórca pojęcia „ludobójstwo” i projektu konwencji w sprawie zapobiegania i karania ludobójstwa. Od 1941 r. mieszkał i pracował w Stanach Zjednoczonych. „Niezwykle ważne dla zrozumienia jego dzieła są […] przeżycia z czasów dzieciństwa i młodości spędzonych w Polsce. Doświadczenie człowieka zakorzenionego w polskiej kulturze i tradycji politycznej dawnej Rzeczypospolitej, wychowanego w wielonarodowym i wielokulturowym środowisku, pozwalało mu wierzyć, że możliwe jest pokojowe współistnienie zbiorowości ludzkich, niezależnie od narodowości i wyznania” Rafał Lemkin zmarł 28 sierpnia 1959 r. w Nowym Jorku." za Gmina Wyznaniowa Żydowska w Krakowie

MJR BOLESŁAW KONTRYM "ŻMUDZIN".

 

Polski Patriota

@Cogito1918

Wybijano mu zęby, miażdżono palce, bito metalowym prętem, gumowymi pałkami, pończochami wypełnionymi piaskiem, głodzono. 4 lata straszliwych tortur w wykonaniu ubeckich sadystów- Józefa Duszy i Edmunda Kwaska. Niczego nie ujawnił. W końcu powieszony. Jego życie to gotowy scenariusz filmowy. Rosyjski oficer, który został polskim bohaterem. Polski szpieg. Rozbijał komunistyczną agenturę. Likwidował agentów gestapo. Postrach konfidentów w okupowanej Warszawie. Żołnierz Września 1939. Bohater Powstania Warszawskiego: 4-krotnie ranny w walce. Żołnierz AK. Cichociemny. Żołnierz gen. Maczka. Szef służby śledczej Polskiego Państwa Podziemnego. 26 VI 1952 został SKAZANY NA ŚMIERĆ PRZEZ CZERWONEGO ZBIRA, CZESŁAWA KOSIMA MJR BOLESŁAW KONTRYM "ŻMUDZIN". Wieczna cześć Mu i chwała!

Stepan Bandera – symbol ukraińskiego radykalizmu

 

Instytut Pamięci Narodowej

@ipngovpl

„Nasza idea, w naszym pojęciu jest tak wielka, że kiedy chodzi o jej realizację, to nie setki, ale miliony ofiar trzeba poświęcić, aby ją zrealizować” – mówił w 1936 r. przed sądem we Lwowie Stepan Bandera, jeden z przywódców ukraińskich nacjonalistów. Te słowa były ponurą zapowiedzią ludobójstwa dokonanego przez jego zwolenników zaledwie siedem lat później. Na łamach ówczesnej prasy polskiej zwracano uwagę jak wielkim zagrożeniem jest Bandera i jego towarzysze, witający się na sali sądowej „hitlerowskim powitaniem”. Zdawano sobie sprawę co może spotkać Polaków na Kresach, jeśli ideologia Bandery będzie miała szansę realizacji. Urodzony w 1909 r. Bandera dorastał w czasie prób budowy przez Ukraińców własnego państwa. Rozczarowanie skutkowało radykalizacją wielu przedstawicieli jego pokolenia. Już u schyłku lat dwudziestych Bandera odrzucił legalną działalność społeczną i zainspirowany ideami nacjonalizmu integralnego Doncowa zdecydował, że droga do budowy jednolitej narodowo Ukrainy prowadzi poprzez terror w szeregach Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (UWO), która stała się częścią Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Celem ataków nacjonalistów mieli być nie tylko przedstawiciele polskiej administracji, ale również Ukraińcy niechętni działalności terrorystycznej, szczególni ci, którzy dążyli do porozumienia między narodami. W swojej mrocznej retoryce Bandera głosił budowę państwa poprzez masowe zbrodnie. Siebie widział jako przywódcę całego narodu, który ma prawo do wydawania wyroków śmierci. „Nie to, że gotowiśmy oddać nasze życie, ale to że gotowiśmy oddać życie drugich jest miarą naszej idei” – deklarował. „Oddał życie” między innymi ukraińskich studentów i nauczycieli przeciwnych nacjonalizmowi. Spełnieniem marzeń Bandery była agresja Niemiec na Polskę. Wypuszczony z więzienia mógł przystąpić do planu kolaboracji z III Rzeszą, którą mimo jej rasistowskiej wobec Słowian polityki, uważał za patrona przyszłego państwa ukraińskiego. Niemcy tolerowali działalność ukraińskich instytucji w Generalnym Gubernatorstwie. To sprawiło, że Bandera uwierzył, że Niemcy pragną odbudowy Ukrainy. 30 czerwca 1941 r. na jego polecenie proklamowano we Lwowie powstanie rządu Ukrainy. Każda odezwa wydana przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów kończyła się czołobitnym pozdrowieniem wobec dwóch „wodzów”: Bandery i Hitlera. Wkrótce Niemcy i ich ukraińscy kolaboranci dokonali pierwszych brutalnych pogromów na żydowskich mieszkańcach Lwowa. Samowola Bandery rozwścieczyła Niemców, którzy uważali się za jedynych panów Ukrainy. Bandera został internowany w specjalnej części obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. Do końca wojny wciąż jednak opowiadał się za kolaboracją z Rzeszą, uzasadniając w rozmowach z Niemcami, że ukraińscy nacjonaliści są „ukształtowani w duchu podobnym do idei narodowosocjalistycznej”. Spełnieniem jego planów i marzeń o jednolitej narodowo Ukrainie było jedno z największych ludobójstw dokonanych w tej części Europy. Zbrodnia wołyńska dokonana na polecenie towarzyszy Bandery pochłonęła życie dziesiątek tysięcy Polaków oraz przedstawicieli innych narodowości, między innymi Ukraińców. Udany zamach, wykonany przez agenta KGB, w 1959 r. zbudował wśród środowisk ukraińskich nacjonalistów legendę Bandery jako męczennika za sprawę niepodległej Ukrainy. Jego uwięzienie w Sachsenhausen służy budowaniu narracji o braku odpowiedzialności Bandery za rzeź dokonaną przez Ukraińską Powstańczą Armię. Więcej o najgłośniejszym międzywojennym mordzie, zamachu na zwolennika dialogu polsko-ukraińskiego ministrze Bronisławie Pierackim oraz inspirowanym przez Banderę ludobójstwie na Kresach w kolejnych odcinkach cyklu. #CienieHistorii #PamięćHistoryczna #UkraińskiNacjonalizm #PamięćOfiar #Doncow #Bandera Więcej https://tinyurl.com/yndrw5ea