Nosił mundur Wehrmachtu. Ale pewnego dnia uratował żydowskiego pianistę, zamiast skazać go na śmierć.
Historia Wilma Hosenfelda przypomina, że nawet w najmroczniejszych czasach człowiek zawsze ma wybór.
Podczas niemieckiej okupacji Warszawy kapitan Wehrmachtu Wilm Hosenfeld był częścią machiny wojennej, która niosła śmierć i zniszczenie.
On jednak wybrał inną drogę.
Głęboko wierzący katolik wykorzystywał swoją pozycję, by ratować ludzi. Pomagał Polakom i Żydom zdobywać dokumenty, znajdował im pracę chroniącą przed deportacją, ukrywał prześladowanych i robił wszystko, co było w jego mocy, aby dać im szansę na przeżycie.
Najbardziej znany epizod rozegrał się jesienią 1944 roku.
Wśród ruin niemal doszczętnie zniszczonej Warszawy natknął się na wyczerpanego człowieka, który od wielu miesięcy ukrywał się przed nazistami. Był to żydowski pianista Władysław Szpilman.
Każdy inny oficer mógłby go natychmiast aresztować.
Hosenfeld zadał tylko jedno pytanie:
— Jest pan pianistą?
Gdy Szpilman potwierdził, poprosił go, aby usiadł przy stojącym w ruinach fortepianie.
W zimnym, zniszczonym budynku zabrzmiała muzyka Chopina.
Mówi się, że właśnie w tej chwili wszystko stało się jasne – bez potrzeby wypowiadania kolejnych słów.
Hosenfeld nie wydał Szpilmana.
Przynosił mu jedzenie, ciepłe ubrania, pomógł znaleźć bezpieczne schronienie i wspierał go aż do wyzwolenia Warszawy.
Po wojnie los okazał się dla niego wyjątkowo okrutny.
W 1945 roku dostał się do niewoli Armii Czerwonej. Mimo licznych świadectw ludzi, których uratował, oraz próśb o jego uwolnienie, został skazany jako oficer Wehrmachtu na wieloletnie roboty przymusowe.
Ciężkie warunki w sowieckim obozie zrujnowały jego zdrowie. Po kilku udarach zmarł w 1952 roku, nigdy nie wracając do domu.
Dopiero wiele lat później świat poznał całą prawdę o jego czynach.
To właśnie ta historia stała się jednym z najważniejszych wątków filmu „Pianista”, opartego na wspomnieniach Władysława Szpilmana.
W 2007 roku Instytut Yad Vashem pośmiertnie uhonorował Wilma Hosenfelda tytułem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” – jednym z najwyższych odznaczeń przyznawanych osobom, które z narażeniem własnego życia ratowały Żydów podczas Holokaustu.
Historia Hosenfelda przypomina o czymś niezwykle ważnym.
Mundur nie zawsze definiuje człowieka.
Stopień wojskowy nie zawsze mówi o jego sumieniu.
Nawet wtedy, gdy zło wydaje się wszechobecne, zawsze znajdą się ludzie, którzy wybiorą nie ślepe posłuszeństwo, lecz człowieczeństwo.
I to właśnie dzięki takim ludziom świat – mimo wszystko – nie przestaje wierzyć w dobro.
