26 września 1863 roku w kamienicy mieszczącej szkołę dla dziewcząt przy ulicy Freta w Warszawie urodził się Józef Skłodowski. Był drugim dzieckiem dwojga nauczycieli, Bronisławy i Władysława Skłodowskich. Po nim przyszły na świat jeszcze Bronisława (po mężu Dłuska), Helena (po mężu Szalayowa) i najmłodsza Maria Skłodowska-Curie. Najstarsza z rodzeństwa Zosia zmarła w dzieciństwie, na dwa lata przed matką.
Niemal przez całe zawodowe życie był związany z warszawskim Szpitalem im. Dzieciątka Jezus. W latach 1891–1926 pełnił dodatkowo obowiązki lekarza Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Zajmował się też leczeniem klimatycznym – szczególnie w gruźlicy. W sezonach letnich pracował w sanatorium w Krasnobrodzie – to prawie nieznany fakt z jego życiorysu. Później w istotny sposób wspomagał siostrę Bronisławę i szwagra Kazimierza budujących sanatorium koło Zakopanego (m.in. publikując fachowe artykuły). Gdy sanatorium Dłuskich pracowało już pełną parą, przez szereg lat współorganizował sanatorium przeciwgruźlicze w Rudce na Mazowszu. W latach międzywojennych Skłodowski miał duży wkład w prace nad powołaniem do życia Instytutu Radowego w Warszawie. Mimo licznych obowiązków lekarskich działał też na innych polach. Pisał artykuły medyczne, tłumaczył z kilku języków. Robił przekłady na esperanto. Okresowo współredagował „Wielką Encyklopedię. Ilustrowaną” (wiele haseł jest jego autorstwa), a w roku 1935 poprawił i wydał własnym nakładem przekład „Hamleta” Wiliama Szekspira, przygotowany przez jego stryja, Zdzisława. W przekładzie Józefa Skłodowskiego ukazał się też „Demon” Michaiła Lermontowa (w r. 1937). Pisał też teksty autobiograficzne, pozostawił m.in. fachowy artykuł o przyczynach śmierci najmłodszej siostry. Zmarł 19 października 1937 i spoczął w rodzinnym grobowcu na Powązkach. Czasopismo "Medycyna" pożegnało go artykułem zatytułowanym: „Niechby się świat medyczny wzorował na jego czynach”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz