Dokładnie 163 lata temu, 24 października 1861 roku urodził się Aleksiej Kaledin – „druga szaszka Rosji”, generał kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego, ataman Kozackiego Wojska Dońskiego, uczestnik Wielkiej Wojny oraz przywódca „białego” Donu podczas wojny domowej w Rosji.
Już w pierwszych dniach rewolucji październikowej ogłosił nieposłuszeństwo wobec władzy sowieckiej i wprowadził stan wojenny na obszarze Obwodu Wojska Dońskiego, stając się tym samym jednym z pierwszych wrogów bolszewików. Wówczas osobiście objeżdżał stanice kozackie, próbując zmobilizować Kozaków do walki z bolszewizmem.
Był to okres, kiedy wielu Kozaków samowolnie wracało z frontu w wyniku jego rozpadu lub w ramach demobilizacji starej armii prowadzonej przez bolszewików, przywożąc nad Don rewolucyjne idee. W rezultacie masy kozackie pozostały obojętne na odezwy atamana Kaledina, wzywające do walki z bolszewicką władzą.
Na obronę „Cichego Donu” ruszyła tylko garstka ochotników, głównie oficerowie, junkrzy, kadeci, studenci oraz gimnazjaliści. Dysponując niewielkimi oddziałami, przez następne dwa miesiące toczył zaciekłe walki z przewyższającymi siłami bolszewickimi.
Okres licznych klęsk, brak odzewu ze strony Kozaków do walki w obronie własnej ziemi przeciw bolszewikom, śmierć pułkownika Czerniecowa oraz, co najgorsze, wieści o wycofaniu się Armii Ochotniczej generała Korniłowa na tereny Kubania ostatecznie przepełniły czarę goryczy.
Rankiem 11 lutego 1918 roku na zwołanym przez siebie nadzwyczajnym posiedzeniu rządu przedstawił zebranym politykom obraz tragicznej sytuacji militarnej. Z meldunków wynikało, że front pod Piersianowką, na północ od stolicy, obsadzany jest jedynie przez 100-150 bagnetów. Kończąc swoje wystąpienie, Kaledin dodał:
„Położenie jest beznadziejne, ludność nie tylko nas nie popiera, lecz staje się wroga. Sił już nie mamy i dalszy opór jest bezcelowy. Nie chcę kolejnych ofiar, zbyt wiele krwi już przelano. Rezygnuję i przekazuję swoją władzę w inne ręce”.
To z kolei wywołało wśród członków rządu gorączkową debatę nad dalszym losem Obwodu. Reakcja poirytowanego atamana była cięta: „Kończcie panowie ględzić, nie mamy czasu, gadanina zabiła Rosję”.
Po zakończeniu posiedzenia, około 14:00, Kaledin udał się do swojego gabinetu, skąd wyciągnął z szuflady rewolwer i wymierzył w swoją pierś, oddając strzał prosto w serce. Ciało atamana znalazła następnie jego żona oraz adiutant Mołdawski.
Wówczas cały Don pogrążył się w żałobie. Podczas pogrzebu Kaledina żegnały go tłumy, a sobór był wypełniony po brzegi żałobnikami. Został pochowany na cmentarzu obok cerkwi Świętego Dimitrija w Nowoczerkasku. Kozacy dońscy żegnali swojego atamana z honorami, przy dźwiękach marsza żałobnego Fryderyka Chopina.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz