15 czerwca 1934 roku, w Warszawie przy ul. Foksal Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów dokonała zamachu na ministra spraw wewnętrznych i rzecznika porozumienia polsko-ukraińskiego Bronisława Pierackiego

https://www.facebook.com/reel/1449833136354021 

91 lat temu, 15 czerwca 1934 roku, w Warszawie przy ul. Foksal Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów dokonała zamachu na ministra spraw wewnętrznych i rzecznika porozumienia polsko-ukraińskiego Bronisława Pierackiego, który w wyniku odniesionych ran zmarł tego samego dnia w Szpitalu Ujazdowskim.

Ministra zabił ukraiński terrorysta Hryhorij Maciejko na rozkaz Stepana Bandery. Mordercy udało się zbiec, Banderę zaś skazano na śmierć, ale potem wyrok zmieniono na dożywocie. Z więzienia wyszedł we wrześniu 1939 roku po agresji III Rzeszy na Polskę.

Nie mogło nas zabraknąć tego dnia przy tablicy upamiętniającej to wydarzenie, gdzie zapaliliśmy znicz od Stowarzyszenia "Wspólnota i Pamięć". Pamiętamy o polskich ofiarach ukraińskich nacjonalistów! 🙏🔥🇵🇱

Dokładnie 2⃣ lata temu czterej mężczyźni mieli ogień w nogach.

https://www.facebook.com/reel/200140157730514 

114 rocznica urodzin Czesława Miłosza .

 

Kasjopea

@AnitaSchelde

I cytat noblisty o nas : "Polacy są rasą niezdolną do jakiejkolwiek twórczości, polityki, handlu, przemysłu, religii, filozofii, mogą tylko uprawiać rolę, jak też poczucie swojej podrzędności wyładowywać w biciu Żydów i Murzynów"

30 czerwca 1919 roku oddziały Armii Kaukaskiej pod dowództwem generała Piotra Wrangla wyzwoliły spod kontroli bolszewików Carycyn

 

RobSon

@Robson1872

Dokładnie 106 lat temu, 30 czerwca 1919 roku oddziały Armii Kaukaskiej pod dowództwem generała Piotra Wrangla wyzwoliły spod kontroli bolszewików Carycyn. Przez niemal cały rok 1918 miasto było areną intensywnych walk między Armią Czerwoną a Kozakami dońskimi pod dowództwem atamana Krasnowa. Oddziały Armii Dońskiej kilkakrotnie próbowały zdobyć Carycyn, lecz każda z tych prób kończyła się niepowodzeniem. W radzieckiej propagandzie Carycyn zyskał dumne miano „Czerwonego Verdun” – symbolu niezłomnej obrony. Miasto to jednocześnie pełniło rolę newralgicznego węzła zaopatrzeniowo-komunikacyjnego między frontem południowo-wschodnim a wojskami bolszewików w rejonie Morza Kaspijskiego. Opanowanie miasta otworzyłoby Siłom Zbrojnym Południa Rosji generała Denikina możliwość nawiązania bezpośredniego kontaktu z lewym skrzydłem Armii Syberyjskiej admirała Aleksandra Kołczaka na zachód od Uralu. Ofensywa na Carycyn rozpoczęła się 29 czerwca 1919 roku. Nad ranem ruszyło decydujące uderzenie, którego trzon stanowiły siły pancerne – 17 czołgów z 1. Dywizjonu Pancernego Sił Zbrojnych Południa Rosji – oraz zorganizowane grupy szturmowe pod dowództwem generałów Pokrowskiego oraz Ułagaja. Równolegle, wzdłuż linii kolejowej, uderzyła grupa pięciu pociągów pancernych, zapewniając wsparcie ogniowe. Grupa generała Pokrowskiego skutecznie oskrzydliła i zaatakowała tyły pozycji bolszewickich, podczas gdy czołgi przełamały zapory i umocnienia przeciwnika, torując drogę piechocie i kawalerii. Oddziały kozackie generała Ułagaja, podążając za pancernymi kolumnami, zadały przeciwnikowi druzgocącą klęskę, zaskakując czerwonoarmistów tak szybkim rozwojem sytuacji. Następnego dnia do Carycyna wkroczyły oddziały Armii Kaukaskiej generała Wrangla, które wzięły do niewoli 40 000 żołnierzy bolszewickich oraz zdobyły 10 000 wagonów towarowych, 151 parowozów, 70 dział, 300 karabinów maszynowych, a także dwa pociągi pancerne – „Lenin” i „Trocki”. 3 lipca 1919 roku w wyzwolonym Carycynie, generał Anton Denikin ogłosił słynną „dyrektywę moskiewską”, która zapoczątkowała wielką ofensywę Sił Zbrojnych Południa Rosji, mającą na celu zdobycie kontrolowanej przez bolszewików Moskwy.