103 lata temu, 1 grudnia 1916 r.,

Antoni Gut

103 lata temu, 1 grudnia 1916 r., po raz pierwszy od Powstania Listopadowego ulicami Warszawy defilowała uzbrojona i umundurowana polska formacja zbrojna - żołnierze Legionów Polskich. Na trasę przemarszu legionistów Al. Jerozolimskimi, Nowym Światem, Krakowskim Przedmieściem w kierunku Placu Saskiego wyległy tłumy Warszawiaków.

Zmartwię wyznawców Piłsudskiego i wszystkich fałszerzy historii powtarzających bezmyślnie frazę o „legionach Piłsudskiego”. Zastanówcie się, dlaczego ten wasz bohater nie jedzie na czele tego Wojska? Dlaczego nie ma go tam w ogóle?

Wyjaśnienie jest proste, wystarczy trochę zainteresować się historią. Piłsudski w sierpniu 1914 r. na polecenie Niemców chciał wywołać powstanie w Kongresówce przeciwko Rosji. Nie wiem, jakie były jego plany, o ile agent może je mieć. Niemiecki plan był taki; szybko zakończyć wojnę na wschodzie z Rosją i następnie rozprawić się z Francją i Anglią i to mogło się udać. Zawiedli Polacy będący pod wpływem Narodowej Demokracji. Gdyby Polacy wtedy poszli do powstania, to Niemcy z Rosją w kilka tygodni utopiłyby go w morzu polskiej krwi a następnie na gruzach naszych aspiracji niepodległościowych - zawarliby wieczysty pokój.

Polacy w Kongresówce odmówili udziału w tej hucpie, Piłsudski wrócił do Krakowa. Natomiast Polacy w Galicji podjęli próbę zorganizowania Wojska Polskiego, czyli Legionów Polskich na bazie Związku Strzeleckiego, Polskich Drużyn Strzeleckie, a przede wszystkim sekcji Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Uczestnicy marszu I kadrowej dołączyli do tej inicjatywy, choć Piłsudski był jej przeciwny. W grudniu 1914 r. kiedy inicjatywa stała się realną siłą, to on też się przyłączył i objął nawet, na 1 rok i 9 miesięcy dowództwo I Brygady. Oczywiście jego celem nie było tworzenie polskiej siły zbrojnej a tylko swojej legendy. Dlatego w 1917 r. najpierw, jako urzędnik Rady Regencyjnej napisał rotę przysięgi Legionów a następnie wzywał wszystkich do odmowy jej złożenia. To była prosta droga do likwidacji tego Polskiego Wojska. Piłsudski wsparty całą niemiecka agenturą przekonał większość legionistów, aby odmówili złożenia przysięgi i poszli na poniewierkę do obozów.

Piłsudski też został „uwięziony”, ale w wili w Magdeburgu, gdzie obiady dostarczano mu z restauracji. Tam czekał na właściwy moment, aby Niemcy mogli go dostarczyć do Warszawy w glorii męczennika, bohatera i męża opatrznościowego. Duża część naszych rodaków dała się na to nabrać i mógł on przez prawie 20 lat realnie szkodzić Polsce i Polakom. Jego legenda jest tak mocna, że nawet obecnie, kiedy dojście do prawdy o tamtych dniach nie stanowi problemu, znajdują się ludzie, czasem z tytułami, którzy piszą wprost, że w nią wierzą. Twierdzą, że tego nie wolno podważać a nawet dyskutować.

Tragedią naszego narodu jest ślepa wiara w legendy, ta jest szczególnie niebezpieczna dla dalszego istnienia Narodu.

Poniżej przedstawiam dowódców Legionów Polskich.

Początkowo istniały dwa legiony:
• Legion Wschodni (16 sierpnia – 21 września 1914) dowódca – gen. Adam Pietraszkiewicz,
• Legion Zachodni (16 sierpnia – 19 grudnia 1914) dowódca – gen. Rajmund Baczyński (do 25 września 1914), później gen. Karol Durski-Trzaska.
Później przeformowano je w trzy brygady:
• I Brygada (od 19 grudnia 1914) – dowódca Józef Piłsudski (do 27 września 1916), następnie Kazimierz Sosnkowski (do października 1916), a później Marian Żegota-Januszajtis (do 30 lipca 1917),
• II Brygada (od 8 maja 1915) – dowódca Ferdynand Küttner (do 14 lipca 1916), później Józef Haller (do 19 lutego 1918),
• III Brygada (od 8 maja 1915) – dowódca Wiktor Grzesicki (do 14 lipca 1916), później Stanisław Szeptycki (do 14 listopada 1916), Zygmunt Zieliński (do 25 kwietnia 1917), Bolesław Roja (do 30 lipca 1917).
Brygady podlegały austriackiemu dowództwu Legionów Polskich w osobach:
• gen. Karola Durskiego-Trzaski (do 27 stycznia 1916),
• płk. Józefa Hallera (czasowy komendant Legionów od 16 marca do 2 kwietnia 1915 roku).
• gen. Stanisława Puchalskiego (do 14 listopada 1916),
• płk.-brygadiera Józefa Hallera (pełniący obowiązki komendanta Legionów od 4 do 13 listopada 1916 roku).
• płk. Stanisława Szeptyckiego (do 25 kwietnia 1917),
• płk. Zygmunta Zielińskiego (do 19 lutego 1918).

Następnie Niemcy z pozostałych w służbie żołnierzy legionów utworzyli „Polnische Wehrmacht”. 7 października 1918 r. Rada Regencyjna ogłosiła suwerenność Królestwa Polskiego a 18 przejęła nadzór nad tym Wojskiem.

28 października został utworzony Sztab Generalny Wojska Polskiego a Szefem Sztabu został Generał Tadeusz Jordan Rozwadowski. To oni jako pierwsi wsparli walczące Orlęta Lwowskie.