In Huta Pieniacka (near Brody), the Polish villagers were murdered, and their homes and farmsteads burned in German actions (the primary perpetrators were the SS Galizien forces) brought on in part by long assistance provided to local Jews.
Reuben Ainsztein, Jewish Resistance in Nazi-Occupied Poland (with a historical survey of the Jew as fighter and soldier in the Diaspora) (London: Paul Elek, 1974), pp.450–53. ee Zajączkowski,
Martyrs of Charity, Part One, pp.154–55; Tsvi Weigler, “Two Polish Villages Razed for Extending Help to Jews,” Yad Washem Bulletin, no. 1 (April 1957): pp.19–20.
Feiwel Auerbach, a Jew from Sasów, made the following deposition shortly after the war:
“There were 30 of us [Jews] in the forest. We hid in Huta Werchobuska and Huta Pieniacka. The Polish inhabitants of those villages helped us.
The peasants were very poor and were themselves hungry, but they shared with us their last bits of food. We stayed there from July 1943 until March 1944.
Thanks to them we are alive.
When there were manhunts, the village reeve warned us. Once 500 Germans encircled the forest, but since they were afraid to enter deep into the forest they set their dogs on us.
We were saved because our Polish friends warned us of the impending danger.
Because of a denunciation (by the Ukrainian police) all of the villagers of Huta Pieniacka and Huta Werchobuska were killed.
Some of them were burned alive in a barn. The village was burned to the ground.”
Na Rubieży, no. 12 (1995): pp.7–20 (Huta Pieniacka); Na Rubieży, no. 54 (2001): pp.18–29.
#PolessavingJews
W Hucie Pieniackiej (koło Brodów) polscy mieszkańcy wsi zostali wymordowani, a ich domy i zagrody spalone w akcjach niemieckich (głównymi sprawcami były siły SS Galizien) wywołanych częściowo wieloletnią pomocą udzielaną miejscowym Żydom.
Reuben Ainsztein, Jewish Resistance in Nazi-Occupied Poland (z historycznym przeglądem Żyda jako bojownika i żołnierza w diasporze) (Londyn: Paul Elek, 1974), s. 450–53. ie Zajączkowski,
Męczennicy Miłosierdzia, część pierwsza, s. 154–55; Tsvi Weigler, „Dwie polskie wsie splądrowane za udzielanie pomocy Żydom”, Yad Washem Bulletin, no. 1 (kwiecień 1957): s. 19–20.
Feiwel Auerbach, Żyd z Sasowa, krótko po wojnie złożył następujące zeznanie:
„Było nas [Żydów] w lesie 30. Ukrywaliśmy się w Hucie Werchobuski i Hucie Pieniackiej. Pomogli nam polscy mieszkańcy tych wsi.
Chłopi byli bardzo biedni i sami głodni, ale dzielili się z nami ostatnimi resztkami jedzenia. Przebywaliśmy tam od lipca 1943 do marca 1944 roku.
Dzięki nim żyjemy.
Kiedy były obławy, sołtys wioski ostrzegał nas. Raz 500 Niemców otoczyło las, ale ponieważ bali się wchodzić w głąb lasu, puścili na nas swoje psy.
Zostaliśmy uratowani, ponieważ nasi polscy przyjaciele ostrzegli nas przed zbliżającym się niebezpieczeństwem.
W wyniku donosu (przez policję ukraińską) zginęli wszyscy mieszkańcy wsi Huta Pieniacka i Huta Werchobuska.
Część z nich spłonęła żywcem w stodole. Wieś została doszczętnie spalona”.
Na Rubieży, nr. 12 (1995): s. 7–20 (Huta Pieniacka); Na Rubieży, nr. 54 (2001): s. 18–29.
#PolessavingJews
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz