Wszystko zaczęło się od słynnego krawca warszawskiej arystokracji pod koniec dziewiętnastego wieku. Nazywał się Eugeniusz Paszkowski i miał duszę przedsiębiorcy. Otrzymał od rosyjskich władz (bo były to czasy zaborów) koncesję na budowę kolejki prowadzącej do Góry Kalwarii. Na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku – po blisko stu latach aktywności – odstąpiono ostatecznie od przewozu pasażerów. Ale dzisiaj – dzięki pasjonatom – Piaseczyńsko - Grójecka Kolej Wąskotorowa znowu ożyła. Początkowo prowadziła – zgodnie z pierwszą koncesją – od ówczesnego placu Keksholmskiego (dziś Unii Lubelskiej w Warszawie), przez Trakt Aleksandryjski (obecnie ul. Puławska), przez Piaseczno do Góry Kalwarii. Z czasem rozrosła się do dwóch linii. Druga nitka powstała w 1914 r. i prowadziła najpierw do Grójca, a potem do Nowego Miasta nad Pilicą. Kolejką tą transportowano płody rolne z majątków podgrójeckich dziedziców i cegły z okolicznych zakładów produkcyjnych do Warszawy, która wówczas bardzo ich potrzebowała. A warszawiacy jeździli tą trasą na majówki 
Najbardziej dynamiczny rozwój kolejki nastąpił w okresie międzywojennym, kiedy wchłonęła ją Kolej Wilanowską, dzięki czemu stała się podstawowym środkiem komunikacji i transportu południowych okolic Warszawy obejmujących rejony piaseczyński i grójecki. Miało to pozytywny wpływ na rozwój miejscowości, przez które kolejka przejeżdżała. Po II wojnie światowej mówiono, że co dziesiąta cegła służąca do odbudowy Warszawy została przywieziona kolejką grójecką z cegielni w Gołkowie. Ostatni rozkładowy pociąg pasażerski odjechał na tej trasie w 1991 r., a towarowy w 1996 r. W 1994 r. kolejkę wpisano do rejestru zabytków dawnych województw warszawskiego i radomskiego. Dzięki pasjonatom – Towarzystwu Restauracji Grójeckiej Kolei Wąskotorowej (obecnie Piaseczyńsko-Grójeckie Towarzystwo Kolei Wąskotorowej) – część historycznej trasy udało się ocalić dla turystów. 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz