Operacja Werwolf
Niemiecki Generalny Plan Wschodni (niem. Generelplan Ost) zakładał pacyfikację i kolonizację Zamojszczyzny. Pierwsze wysiedlenia z Zamojszczyzny rozpoczęły się z 27 na 28 listopada 1942 r. Wysiedlani Polacy mogli zabrać ze sobą jedynie do 30 kg bagażu podręcznego. Wysiedlenia przerwało powstanie zorganizowane przez miejscowa ludność i partyzantkę Batalionów Chłopskich.
czerwca 
roku Niemcy rozpoczęli drugi etap wysiedleń, zwany operacją „Werwolf”. Miała ona na celu miedzy innymi stłumić polski opór. Była to też trzecia próba zasiedlenia tych terenów przez Niemców od początku okupacji. Pierwsze uderzenie Wermachtu i policji padło na miejscowości w gminie Aleksandrów. Wysiedleńcy byli umieszczani w obozach przejściowych w Zamościu i Zwierzyńcu, gdzie dzielono ich na cztery grupy: osoby przeznaczone do germanizacji, wysyłane do pracy przymusowej, niezdolne do pracy osiedlane w tzw. wioskach rentowych i ludzie przeznaczeni do eksterminacji w obozach Auschwitz i w Majdanku. Łącznie, od jesieni 1942 r. do lata 1943 r. Niemcy w blisko 300 wsiach barbarzyńsko wypędzili z rodzinnych domów ok. 110 tys. Polaków. Kilkadziesiąt tysięcy osób trafiło do obozów śmierci. Znaczną część wywieziono na roboty przymusowe do III Rzeszy. Okrutny los spotkał „Dzieci Zamojszczyzny”. Według szacunków w trakcie akcji ze wszystkich 30 tys. wysiedlonych dzieci. ok. 10 tys. straciło życie (zamarzło, zmarło z głodu lub zginęło w inny sposób) bądź zaginęło, a ok. 4,5 tys. przeznaczono do germanizacji 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz