Klub Miłośników Historii Polski
13 września 1902 roku w austriackim mieście Graz międzynarodowy trybunał wydał wyrok w sprawie przynależności terytorialnej jednej z największych atrakcji turystycznych naszej ojczyzny, górskiego jeziora Morskie Oko. Werdykt ten zakończył spór, którego geneza sięgała ... kilku stuleci.
Zatargi dotyczące tego rejonu rozpoczęły się na przełomie XVI i XVII w., kiedy zarządzający położonym na terenie Górnych Węgier (Słowacji) kluczem niedzickim Olbracht Łaski zgłosił pretensje do ziem wchodzących w skład polskiego starostwa nowotarskiego. Choć ostatecznie swoje dobra odstąpił Jerzemu Horváthowi-Palocsayowi, ten jednak przejął je wraz z roszczeniami względem Polski. Sprawa trafiła aż do polskiego króla oraz cesarza, ale udało się ją wyciszyć. Stabilność sytuacji została ponownie zakłócona w XIX w., kiedy całość omawianych terenów znalazła się po rozbiorach w obrębie Austro-Węgier. W roku 1879 ziemie leżące po węgierskiej stronie stały się własnością wpływowego i ekspansywnego księcia Christiana Hohenlohe, który swoimi działaniami szybko doprowadził do tarć z galicyjskimi góralami i Towarzystwem Tatrzańskim. Kulminacja sporu nastąpiła w roku 1889, gdy dobra zakopiańskie wraz z Morskim Okiem nabył oddany polskiej racji stanu hrabia Władysław Zamoyski. Sprawa, ocierając się o użycie siły i mając już wymiar konfliktu galicyjsko-węgierskiego, dotarła do cesarza Franciszka Józefa, a w wyniku jego decyzji docelowo przed międzynarodowy trybunał, któremu przewodził Szwajcar dr Johann Winkler. Strony polskiej, na rozprawie sprytnie utożsamianej z austriacką, niezwykle rzeczowo bronił prof. Oswald Balcer. Dzięki temu trybunał ostatecznie przyznał sporny teren Galicji, dając poczucie ważnego zwycięstwa Polakom ze wszystkich trzech zaborów.
Na fot.: Hrabia Władysław Zamoyski oraz Morskie Oko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz