Klub Miłośników Historii Polski
28 marca 1364 roku w Krakowie po 44 latach prac budowlanych nastąpiła uroczysta konsekracja katedry wawelskiej. Dokonał jej arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria ze Skotnik.
Wcześniejsza romańska katedra, nadwyrężona przez czas i pożar w roku 1305 roku nie odpowiadała godności głównego kościoła diecezji krakowskiej i dlatego ówczesny biskup Jan Muskata podjął próbę budowy nowej świątyni, zakończoną jednak na etapie założenia fundamentów wielobocznie zamkniętego gotyckiego prezbiterium. Natomiast zachowaną prawie bez zmian do dnia dzisiejszego budowlę, wzniesiono etapami od roku 1320 do 1346 (prezbiterium z obejściem) oraz od 1346 do 1364 (korpus nawowy), za rządów biskupów: Nankera, Jana Grota i Bodzanty. Przy budowie zatrudniano kolejno kilka warsztatów budowlanych. Konsekracji świątyni dokonano właśnie 28 marca 1364 roku. Gotyckiemu kościołowi katedralnemu nadano kształt trójnawowej bazyliki z transeptem (nawą poprzeczną) oraz prostokątnie zamkniętym prezbiterium z obejściem (ambitem). W uroczystości uczestniczył król Polski Kazimierz Wielki.
Już w trakcie budowy gotyckiej świątyni biskupi i możnowładcy wznieśli przy jej zewnętrznych murach pierwsze kaplice. Proces ich fundacji trwał przez całe XIV i XV stulecie. Istotne zmiany w wystroju Katedry przyniósł wiek XVI. Początki renesansu w Katedrze a równocześnie także w Polsce, wiążą się z działalnością włoskiego rzeźbiarza Franciszka Florentczyka, autora nagrobka króla Jana Olbrachta zmarłego w 1501 roku. Prawdziwym przełomem było jednak wzniesienie kaplicy Królewskiej – zwanej obecnie Zygmuntowską, z polecenia króla Zygmunta I Starego, przez zespół włoskich artystów realizujących projekt Bartolomea Berrecciego. Kaplica ta stała się wzorem dla kolejnych, renesansowych i manierystycznych mauzoleów biskupich, stawianych przy Katedrze na miejscu wcześniejszych kaplic gotyckich – Piotra Tomickiego, Samuela Maciejowskiego, Andrzeja Zebrzydowskiego, Filipa Padniewskiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz