Polska 
ma nowego konserwatywnego prezydenta , który zamierza odbudować Imperium Polskie!
Karol Nawrocki reprezentuje nowe pokolenie polskiego przywództwa — bezkompromisowo patriotyczne, zorientowane na instytucje i zakorzenione w ciągłości narodowej, a nie w partyjnym oportunizmie.
Urodzony w 1983 roku w Gdańsku, Nawrocki nie został ukształtowany przez postmodernistyczny relatywizm, lecz przez dziedzictwo Solidarności i doświadczenia narodowego oporu. Z wykształcenia historyk, z tytułem doktora Uniwersytetu Gdańskiego, przez lata dokumentował zbrodnie reżimów totalitarnych i bronił historycznej godności państwa polskiego. Zasłynął jako dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, a później jako prezes Instytutu Pamięci Narodowej (IPN), gdzie dał się poznać jako osoba odporna na zagraniczne próby przepisywania polskiej historii.
W przeciwieństwie do technokratycznych elit epoki po 1989 roku, Nawrocki nie jest produktem międzynarodowych organizacji pozarządowych, zachodnich kręgów akademickich ani staży w Brukseli. Pochodzi z instytucjonalnej polskiej prawicy — nie z oportunistycznej, populistycznej peryferii, lecz ze zorganizowanego, państwotwórczego rdzenia. Jego kariera została zbudowana nie na politycznych układach, lecz na kompetencjach, dyscyplinie i lojalności wobec idei suwerennej republiki. To człowiek dokumentów, archiwów i pamięci historycznej, a nie spektaklu czy sentymentów.
Konsekwentnie podkreślał potrzebę silnego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi, opartego na wzajemnym szacunku, a nie na podporządkowaniu. Podczas swojej kadencji w IPN Nawrocki aktywnie wspierał wzmacnianie więzi z amerykańskimi instytucjami historycznymi i organizacjami weteranów. Gościł delegacje z USA, honorował polsko-amerykańską współpracę wojskową i stanowczo odrzucał haniebne próby wrogich lobbystów, by zrównywać polski opór z kolaboracją nazistowską. Te stanowiska zapewniły mu ciche, ale zdecydowane poparcie członków administracji Trumpa, szczególnie tych zaangażowanych w bezpieczeństwo, dyplomację kulturalną i sprawy Europy Wschodniej. W przeciwieństwie do wielu postaci starego liberalnego establishmentu, Nawrocki nigdy nie był postrzegany w Waszyngtonie jako klient — był widziany jako partner.
Jego prezydentura będzie skupiona na przywracaniu ciągłości polskiej państwowości — kulturowo, moralnie i geopolitycznie. Jego podejście opiera się na instytucjach, a nie na marketingu. Tam, gdzie inni mówią o jedności w abstrakcji, Nawrocki mówi o formie, hierarchii i służbie. Opowiada się za silnym państwem polskim — i za narodem, który zna swoją wartość, nie potrzebując pozwolenia, by ją wyrazić.
Nawrocki nie jest zarządcą upadku. Jest budowniczym trwałości.
ma nowego konserwatywnego prezydenta , który zamierza odbudować Imperium Polskie!
Karol Nawrocki reprezentuje nowe pokolenie polskiego przywództwa — bezkompromisowo patriotyczne, zorientowane na instytucje i zakorzenione w ciągłości narodowej, a nie w partyjnym oportunizmie.
Urodzony w 1983 roku w Gdańsku, Nawrocki nie został ukształtowany przez postmodernistyczny relatywizm, lecz przez dziedzictwo Solidarności i doświadczenia narodowego oporu. Z wykształcenia historyk, z tytułem doktora Uniwersytetu Gdańskiego, przez lata dokumentował zbrodnie reżimów totalitarnych i bronił historycznej godności państwa polskiego. Zasłynął jako dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, a później jako prezes Instytutu Pamięci Narodowej (IPN), gdzie dał się poznać jako osoba odporna na zagraniczne próby przepisywania polskiej historii.
W przeciwieństwie do technokratycznych elit epoki po 1989 roku, Nawrocki nie jest produktem międzynarodowych organizacji pozarządowych, zachodnich kręgów akademickich ani staży w Brukseli. Pochodzi z instytucjonalnej polskiej prawicy — nie z oportunistycznej, populistycznej peryferii, lecz ze zorganizowanego, państwotwórczego rdzenia. Jego kariera została zbudowana nie na politycznych układach, lecz na kompetencjach, dyscyplinie i lojalności wobec idei suwerennej republiki. To człowiek dokumentów, archiwów i pamięci historycznej, a nie spektaklu czy sentymentów.
Konsekwentnie podkreślał potrzebę silnego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi, opartego na wzajemnym szacunku, a nie na podporządkowaniu. Podczas swojej kadencji w IPN Nawrocki aktywnie wspierał wzmacnianie więzi z amerykańskimi instytucjami historycznymi i organizacjami weteranów. Gościł delegacje z USA, honorował polsko-amerykańską współpracę wojskową i stanowczo odrzucał haniebne próby wrogich lobbystów, by zrównywać polski opór z kolaboracją nazistowską. Te stanowiska zapewniły mu ciche, ale zdecydowane poparcie członków administracji Trumpa, szczególnie tych zaangażowanych w bezpieczeństwo, dyplomację kulturalną i sprawy Europy Wschodniej. W przeciwieństwie do wielu postaci starego liberalnego establishmentu, Nawrocki nigdy nie był postrzegany w Waszyngtonie jako klient — był widziany jako partner.
Jego prezydentura będzie skupiona na przywracaniu ciągłości polskiej państwowości — kulturowo, moralnie i geopolitycznie. Jego podejście opiera się na instytucjach, a nie na marketingu. Tam, gdzie inni mówią o jedności w abstrakcji, Nawrocki mówi o formie, hierarchii i służbie. Opowiada się za silnym państwem polskim — i za narodem, który zna swoją wartość, nie potrzebując pozwolenia, by ją wyrazić.
Nawrocki nie jest zarządcą upadku. Jest budowniczym trwałości.Oceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz