Rząd Krugera miał bardzo niewielkie doświadczenie w zarządzaniu miasteczkami, a żadnego w administrowaniu dużymi miastami, żywił także głęboką nieufność do obcych i robił co w jego mocy, by uchronić republikę przed skutkami gorączki złota: obcokrajowcy musieli więc płacić podatki i nie mieli prawa wyborczego. W 1899 roku Brytyjczycy zażądali przyznania prawa głosu 60 tysiącom białych. Kruger odmówił i zażądał wycofania brytyjskich oddziałów stacjonujących na liniach granicznych ZAR-u, oświadczając, że jeśli do 11 października warunek ten nie zostanie spełniony, uzna, iż republika znajduje się w stanie wojny z Brytyjczykami, którzy ufni w ogromna przewagę swoich doświadczonych sił zbrojnych, przyjęli wyzwania.Okazało się jednak, że Burów nie da się pokonać ot tak, jednym palcem. Zszokowani Brytyjczycy na pewien czas stracili kontrolę nad wydarzeniami, ale po sprowadzeniu 450 tysięcy żołnierzy, by pokonali 80 tysięcy Burów z ZAR-u, Wolnego Państwa Oranii i Kraju Przylądkowego, Burowie szybko dali za wygraną. Pretoria i inne większe miasta poddały się 5 czerwca 1900 roku. Można było sądzić, że wojna się skończyła, tymczasem przybrała jedynie inny charakter. Grupy partyzantów nie pozwalały Brytyjczykom na przejęcie pełnej kontroli nad krajem. Brytyjczycy nie mieli zatem jako przeciwnika wrogiej armii, lecz partyzantów, w każdej chwili gotowych, by zmienić się w niewinnych farmerów. Zdecydowali się na podobna taktykę. Kiedy jakiś most został wysadzony w powietrze, natychmiast dewastowano najbliższe gospodarstwo, kiedy z jakiejś farmy padł strzał, dom palono, plony niszczono, a zwierzęta zabijano. Kobiety i dzieci wywożono do obozów koncentracyjnych - do końca wojny 26 tysięcy osób, głównie dzieci zmarło w nich na skutek chorób i fatalnych warunków bytowych. 31 maja 1902 roku podpisano pokój i republiki stały się koloniami brytyjskimi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz