ORP " Groźny" 351
Był moim domem przez kilka lat.
piątek, 31 lipca 2026
czwartek, 30 lipca 2026
Nikołaj Jeżow
30 lipca 1937 roku w Moskwie szef NKWD Nikołaj Jeżow (zdjęcie) wydał rozkaz numer 0O447, na mocy którego od sierpnia 1937 roku do września 1938 roku radzieckie sądy wydały zaocznie ponad 700 tysięcy wyroków śmierci na "wrogów ludu". W ramach tej masowej eksterminacji wyroki takie wydano na ponad 111 tysięcy Polaków zamieszkujących na terenach ówczesnego Związku Radzieckiego, a także terenach wchodzących kiedyś w skład Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
WPŁACAJĄC DOBROWOLNIE 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
WSPIERASZ NIE TYLKO MOJĄ PRACĘ NAD STRONĄ, ALE TEŻ LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
wtorek, 28 lipca 2026
Irena Iłłakowiczowa
Została zamordowana jesienią 1943 roku. Po latach w archiwach IPN odnaleziono notatkę, która sugeruje, że mogła paść ofiarą wyroku Gwardii Ludowej jako rzekoma konfidentka Gestapo.
Irena Iłłakowiczowa była agentką wywiadu Narodowych Sił Zbrojnych. Znała sześć języków i wykonywała niezwykle niebezpieczne zadania. Po aresztowaniu przez Gestapo przeszła brutalne przesłuchania na Pawiaku, ale nikogo nie wydała. Później trafiła na Majdanek, skąd żołnierze NSZ odbili ją w brawurowej akcji, przyjeżdżając pod obóz w mundurach Gestapo i z fałszywym rozkazem.
Po powrocie do Warszawy zajmowała się rozpracowywaniem siatki współpracującej z sowieckimi spadochroniarzami. 4 października 1943 roku odebrała tajemniczy telefon. Przeczuwała, że może to być prowokacja, ale mimo to poszła na umówione spotkanie. Już z niego nie wróciła.
Jej ciało odnalazł mąż w kostnicy. Na pogrzebie musiał wystąpić w przebraniu grabarza, a matka udawała pracownicę cmentarza, by nie zwrócić uwagi Gestapo.
Do dziś nie wiadomo, kto ją zamordował. Odnaleziona po latach notatka w archiwach IPN wskazuje na Gwardię Ludową, ale okoliczności jej śmierci nadal pozostają niewyjaśnione.
poniedziałek, 27 lipca 2026
Po 20 latach małżeństwa muszę w końcu powiedzieć to głośno...
Z moją żoną nie łączy mnie już nic.
Poznaliśmy się na egzaminie na filozofię ponad 20 lat temu. Byliśmy młodzi i głupi, nie słuchając rozsądnych opinii szybko wzięliśmy ślub.
A potem życie zrobiło swoje i dziś żyjemy w dwóch różnych światach.
Ona: dzieci, szkoła, dydaktyka, nauka, góry, natura, koty, dramaty.
Ja: firmy, fundusze, inwestycje, biznes, miasto, beton, psy, komedie.
Ona: kreatywna, empatyczna, marzycielska.
Ja: analityczny, rzeczowy, osadzony w faktach.
Zero wspólnych pasji.
Zero wspólnych zainteresowań.
Nie śmieszą nas te same rolki na Instagramie.
Każdy terapeuta ze śniadaniowej telewizji wystawiłby naszemu małżeństwu akt zgonu. Znajomi pewnie się zastanawiają, kiedy ogłoszę rozwód.
No to ogłaszam...
Kocham tę kobietę bardziej niż 20 lat temu!
I kiedy wieczorem opowiada mi o rzeczach, które kompletnie mnie nie interesują, słucham jej z przyjemnością, której nie tłumaczy żaden poradnik.
Bo przez te 20 lat zrozumiałem coś, co przeczy wszystkiemu, co wciskają nam media.
Wspólne pasje to nie budulec związku. To dekoracja. Ludzie po latach idą różnymi drogami, w różnym tempie i to nie jest awaria. Tak wygląda życie.
Prawdziwy budulec jest inny. Chcesz dla drugiej osoby lepiej niż dla siebie. Jej potrzeby stawiasz nad swoje. Wolisz dawać, niż brać. Jeśli tego nie ma, nie uratują was nawet identyczne playlisty.
Więc jeśli twoja druga połówka to twoje przeciwieństwo, przestań to naprawiać. Może właśnie tam mieszka wasz sekret.
Nie musicie kochać tych samych rzeczy.
Wystarczą te same wartości, ten sam kierunek, szacunek do różnic i troska o drugą połowę większa niż o siebie.
I na koniec coś, co zrozumiałem dopiero niedawno...
Przez 20 lat moja żona każdego dnia miała powody, żeby wybrać inaczej. Innego człowieka, inne życie, inny świat; bliższy jej gór niż mojego betonu.
Mimo to każdego dnia wybierała to samo... mnie.
Miłość to nie jest coś, co się czuje. To coś, co się codziennie wybiera.
Od 21 lat jestem czyimś wyborem i jestem z tego naprawdę dumny...
CZTERY TYSIĄCE POLAKÓW vs 35 000 NIEMCÓW — JAK „SZCZURY TOBRUKU" UPOKORZYŁY ROMMLA
CZTERY TYSIĄCE POLAKÓW vs 35 000 NIEMCÓW — JAK „SZCZURY TOBRUKU" UPOKORZYŁY ROMMLA
Zakazana Historia Polski
1,16 tys. subskrybentów
967 wyświetleń 2 lipca 2026
Sierpień 1941. Cztery tysiące Polaków wchodzi do oblężonej twierdzy Tobruk i staje twarzą w twarz z najlepszą armią Hitlera — Afrika Korps Rommla. Cztery miesiące piekła. Osiemdziesiąt metrów od niemieckich karabinów maszynowych. I polska flaga na wzgórzu, którego „Lis Pustyni" trzymał się przez siedem miesięcy. To historia, której szkoła ci nie opowie.
CZTERY TYSIĄCE POLAKÓW vs 35 000 NIEMCÓW — JAK „SZCZURY TOBRUKU" UPOKORZYŁY ROMMLA
00:00 Wstęp – Biało-czerwona flaga na afrykańskim wzgórzu śmierci
02:00 Nieustępliwy dowódca – Kopański odrzuca francuską kapitulację
04:38 Lis Pustyni kontra twierdza – Rommel zamyka oblężenie Tobruku
07:33 Zmiennicy z piekła rodem – Nocna przeprawa Polaków pod ostrzałem
11:08 "Polskie Nocne Szaleństwo" – Karpatczycy wprawiają Niemców w przerażenie
16:05 Operacja Crusader i brawurowy, morderczy atak kapitana Jandzisa
19:46 Zdobycie wzgórza 209 i przełamanie najdłuższego oblężenia wojny
23:40 Wymazani z podręczników – Dlaczego PRL zniszczył pamięć o Karpatczykach?
28:40 Prawdziwy bilans bitwy – Zatrzymali Rommla, uratowali Egipt
34:04 Zakończenie – Niezłomne dążenie do walki o Polskę
https://www.youtube.com/watch?v=XCxG08QNRp4&list=TLPQMjMwNzIwMjapVWYikp7psQ
.
niedziela, 26 lipca 2026
Proces był zwykłą farsą i trwał zaledwie kilka chwil.
Kolejne porównanie, które sprawia ból. Widzimy na nim kilku niemieckich żołnierzy. Część z nich stoi z wymierzoną bronią w siedmiu niewinnych Polaków ustawionych pod ścianą ratusza. Ostatnie sekundy ich życia uwiecznił jeden z gestapowców obecnych podczas egzekucji.
Jak do tego doszło?
20 października z Poznania przyjechało trzech Niemców pełniących rolę „sądu”. W areszcie bez żadnego powodu przetrzymywano 20 Polaków. Przed wspomniany „sąd” doprowadzono 14 z nich oraz burmistrza Kórnika, aresztowanego tego samego dnia w swoim mieszkaniu.
Proces był zwykłą farsą i trwał zaledwie kilka chwil. Oskarżonych pytano jedynie o dane osobowe, po czym każdy z osobna usłyszał ten sam wyrok - karę ś**erci.
Kulochwyt zbudowany z podkładów kolejowych czekał już od rana. Egzekucję przeprowadzono w dwóch lub trzech grupach. Na zdjęciu widać jedynie fragment plutonu egzekucyjnego. Łącznie liczył on 16 żołnierzy.
Podobnie jak podczas wielu innych niemieckich egzekucji w okupowanej Polsce, jeden z prowadzonych na ś**erć Polaków wykrzyknął: „Jeszcze Polska nie zginęła!”. Ten moment doskonale zapamiętała Zofia Jachnik, która mieszkała kilkadziesiąt metrów od miejsca, w którym Niemcy odebrali im życie.
Gdy wszystkich 14 Polaków już nie żyło, jednemu z kórnickich ogrodników Niemcy nakazali załadować ciała na wóz konny i przewieźć je na pobliski cmentarz.
Pod ścianą zginęło 14 Polaków, ale była jeszcze piętnasta ofiara, którą "sąd" skazał na ś**erć - burmistrz Kórnika. Niemcy potraktowali go wyjątkowo okrutnie. Jako jedyny nie został rozstrzelany pod ratuszem. Umieszczono go na wozie wraz z ciałami 14 zamordowanych mieszkańców..
Schorowany i przerażony burmistrz próbował uciec. Powoli czołgał się na kolanach, jednak Niemcy szybko do niego podeszli i zam**dowali, strzelając mu dwukrotnie w głowę...
English translation in the comments. 🇬🇧🇺🇸
#historia #przedipo #zbrodnia #beforeandafter #historyofpoland
piątek, 24 lipca 2026
Nazwa obozu pochodziła od nazwy wsi Treblinka
"Gdy przyjechaliśmy do Treblinki, najpierw zabrano dzieci. Kobiety krzyczały. Ale nic im to nie pomogło. Dzieci zabrano na drugą stronę płotu. Nie wiem, co się z nimi działo. Przypominam sobie jeszcze, że gdy ludzie przyjechali, wrzeszczano: rozbierać się, rozbierać!'' - Sol Liber
23 lipca 1942 roku do nowo powstałego obozu zagłady Treblinka II, przybył pierwszy transport Żydów z warszawskiego getta. Transport liczył ok. 50-60 wagonów. Obóz zlokalizowany był ok. 80 km na północny wschód od Warszawy, niedaleko Bugu i blisko linii kolejowej Warszawa-Białystok w dystrykcie Warschau. Nazwa obozu pochodziła od nazwy wsi Treblinka leżącej w pobliżu wioski Małkinia. Obóz wybudowała niemiecka firma Schonbronn, oraz Schmidt-Münstermann. Kierującym pracami budowlanymi był SS-Hauptsturmführer Richard Thomalla, będący ekspertem budowlanym Akcji ,,Reinhardt''. Od dworca Treblinka tor kolejowy wiódł do obozy pracy Treblinka I. 5 km dalej umiejscowiony był obóz zagłady Treblinka II. Niemcy wybudowali specjalny boczny tor, który oddzielał się od trasy i prowadził bezpośrednio na teren obozu zagłady. Treblinka II składała się z obozów: górnego i dolnego. Obóz zajmował powierzchnię 400 na 600 metrów i otoczony był ogrodzeniem z drutu kolczastego i wplecionego chrustu wysokiego na 3 metry. Po zewnętrznej stronie ogrodzenia znajdował się pas bezpieczeństwa a w rogach ulokowane były wieżyczki obserwacyjne dla ukraińskich strażników. W obozie dolnym mieszkali Żydzi, którzy pracowali przy usuwaniu zwłok i sortowaniu przywiezionego przez Żydów mienia. W obozie dolnym znajdował się również tzw. obóz dla przybywających, w którym znajdowała się rampa, obok której wyładowywano przybyłe do obozu zagłady transporty. Wyładowanie odbywało się z wielkim krzykiem. Niemcy i Ukraińcy okładali ludzi pałami, aby ich popędzić. W celu wymuszenia posłusznego i szybkiego wykonywania poleceń, Niemcy i Ukraińcy strzelali w powietrze a niekiedy strzelali bezpośrednio do ludzi przy rampie. W szczególnie okrutny sposób traktowano transporty przybyłe z warszawskiego getta. Jedynie w przypadku kilku transportów przybyłych w późniejszym czasie z krajów zachodnich, zadawano sobie trud, aby udawać, że Treblinka jest normalnym dworcem kolejowym. Żydzi, którzy podczas transportu zmarli z gorąca lub braku powietrza, byli znoszeni przez ,,Żydów roboczych'' do lazaretu i tam wrzucani do dołu. Ludzie, którzy byli szczególnie wycieńczeni, a także ludzie starsi, ułomni i wszyscy którzy mogli opóźniać wymarsz do komór gazowych, byli oddzielani zaraz obok rampy i prowadzeni do wspomnianego lazaretu, gdzie zabijano ich strzałem w tył głowy. Obok rampy znajdował się plac dla przybywających oraz duży barak sortowni. W późniejszym czasie, aby utajnić proces mordowania, barak sortowni zaopatrzono w fikcyjne okienka biletowe, rozkłady jazdy,oraz zegar. Barak wyglądał wówczas jak budynek dworca. Dzięki temu Żydzi mieli łudzić się, że znajdują się jedynie na stacji przesiadkowej. Po drugiej stronie placu była rozbieralnia oraz lazaret. W rozbieralni starano się uspokoić ludzi, mówiąc, że znajdują się na stacji przejściowej, jednak zanim wyruszą w dalszą drogę, muszą poddać się dezynfekcji. W tym celu należy zdjąć ubranie i oddać wszystkie wartościowe przedmioty, które rzekomo miały być zwrócone, gdy ich właściciele wrócą z łaźni. Rozebranych ludzi strażnicy ukraińscy bili i zapędzali do uliczki zwanej ,,wężem''. Uliczka prowadziła z rozbieralni bezpośrednio do komór gazowych w obozie górny. Uliczka była ogrodzona płotem z wplecionego chrustu. Ulica ostro skręcała, a zatem idący na śmierć do ostatniej chwili nie mogli widzieć budynku komór gazowych. Wewnątrz komór gazowych znajdowały się prysznice, przez które wtłaczano do komory spaliny z silników diesla. Ludzie dusili się pół godziny, czasem dłużej. Pomordowanych wrzucano do dołów i zasypywano ziemią. Doły miały około 50 m długości, 25 m szerokości i 10 m głębokości. Doły wykopywały koparki sprowadzone z obozu Treblinka I. W 1943 roku z rozkazu Reichsführera SS Heinricha Himmlera zaczęto otwierać masowe groby i palić zwłoki, aby zatrzeć ślady zbrodni. Tak postępowano z kolejnymi częściami transportu. Na terenie obozu obok rampy wystarczało miejsca dla 20 wagonów. Pozostała część pociągu musiała czekać na stacji kolejowej Treblinka. Transporty zgłaszano personelowi obozowemu telefonicznie z Małkini lub z dworca Treblinka. Według wyliczeń porucznika Armii Krajowej Franciszka Ząbeckiego w Treblince życie straciło 1 mln. 297 tys. osób – głównie narodowości żydowskiej. Oprócz gromadzenia dokumentów, które porucznik Ząbecki przekazywał dowództwu AK, wraz z innymi polskimi kolejarzami pomagał Żydom uciekającym z transportów. Ostatni transport dotarł do Treblinki 19 sierpnia 1943 roku. Obóz zlikwidowano 17 listopada 1943 roku. Załogę obozu stanowiło 20-30 niemieckich i austriackich SS-manów wspomaganych przez zespół 90-120 ukraińskich strażników. Komendantem Obozu Zagłady Treblinka II był Irmfried Eberl, w sierpniu 1942 zastąpił go Franz Stangl. Od sierpnia 1943 do listopada 1943 komendantem był Kurt Franz.
Foto: Pomnik Ofiar Obozu Zagłady w Treblince.
/Marta
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
USZANUJ GO, WPŁACAJĄC DOBROWOLNIE 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
czwartek, 23 lipca 2026
Jej celem było wymordowanie zamieszkującej ją ludności polskiej
23 lipca 1943 roku do polsko -ukraińskiej wsi Kamionka w gminie Ludwipol wkroczyła banda UPA. Jej celem było wymordowanie zamieszkującej ją ludności polskiej.
W z na znacznym stopniu zamiary te udaremniło ukraińskie małżeństwo Majstruków. Prokop Majstruk, w którego gospodarstwie rozgościli się bandyci postanowił grać na zwłokę, zagadując ich. W tym czasie jego żona ostrzegła niedoszłe ofiary, dzięki
czemu mieszkający jeszcze w Kamionce Polacy, m.in. rodzina Bagińskich, zdążyli uciec
do lasu i w pola, po czym wyjechali do Kostopola i Bereznego.
Tego samego dnia w tej samej wiosce inni Ukraińcy Szramko i Hryćko Opanasowie zostali powieszeni przez bandytów za odwożenie furmanką uciekających Polaków.
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
USZANUJ GO, WPŁACAJĄC DOBROWOLNIE 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
środa, 22 lipca 2026
"Stanisław Lem o Oldze Tokarczuk:
"Czytałem niedawno książkę Tokarczuk o 'Lalce' i jest to nie tylko mowa-trawa, ale też dowód na to, że autorka studiowała psychologię w ubiegłych wiekach."
"Tokarczuk do tego stopnia obraziła mój rozum, że chciałem napisać polemikę, ale uznałem, że gra jest niewarta świeczki, bo musiałbym jej książkę doczytać do końca"."
Claus von Stauffenberg
Zanim podłożył bombę w Wilczym Szańcu, pisał o Polakach, że „potrzebują batoga”. Jak doszło do tego, że jeden z najbardziej oddanych oficerów III Rzeszy postanowił zabić Adolfa Hitlera?
Claus von Stauffenberg początkowo popierał Hitlera. Cieszył się z aneksji Austrii, a po napaści na Polskę chwalił wykorzystywanie polskich jeńców jako taniej siły roboczej. Z czasem jednak, widząc zbrodnie na froncie wschodnim i fatalne decyzje wojskowe Führera, dołączył do niemieckiego ruchu oporu.
W 1943 roku ciężko ranny w Afryce stracił oko, prawą dłoń i dwa palce lewej ręki. Mimo to rok później osobiście wniósł bombę do sali narad w Wilczym Szańcu. Hitler przeżył zamach, a plan przejęcia władzy przez spiskowców szybko się załamał.
Jeszcze tego samego dnia Stauffenberg został aresztowany i rozstrzelany na dziedzińcu Bendlerblocku w Berlinie. Jego historię spopularyzował film „Walkiria” z 2008 roku, w którym pułkownika zagrał Tom Cruise. Sam wybór aktora wywołał w Niemczech spore kontrowersje ze względu na jego związki z Kościołem Scjentologicznym. Co ciekawe, scenę egzekucji nakręcono właśnie na dziedzińcu Bendlerblocku – w tym samym miejscu, gdzie 20 lipca 1944 roku naprawdę zginął Claus von Stauffenberg.
wtorek, 21 lipca 2026
21 lipca 1942 roku na rynku w Rozwadowie
(obecnie dzielnica Stalowej Woli) Niemcy przeprowadzili selekcję tamtejszych Żydów.
Spośród zgromadzonych zabito 32 osoby. Resztę wywieziono do obozu w Dębicy.
Świadkiem tych wydarzeń był znany rozwadowski lekarz Eugeniusz Łazowski, który tak później je opisywał:
"Nadszedł dzień 21 lipca 1942 roku. Do miasta zjechała żandarmeria niemiecka. Ogłoszono, że wszyscy Żydzi mają się zebrać na rynku. Wolno im wziąć ze sobą tylko tyle rzeczy, ile mogą udźwignąć.
Wychodzili ze swych mieszkań całymi rodzinami. Mężczyźni z tobołkami, młode kobiety z dziećmi, wychodzili starcy. Aż dziwno było, że tyle ludności żydowskiej znajdywało się w mieście. Wszystko to działo się pod naszymi oknami. Choć okna były zamknięte, słychać było niemieckie wrzaskliwe komendy i poganiania. Bili ludzi i kopali, zabijali tych, którzy upadli na ziemię.
Zgrają katów kierował mój były pacjent z „kawalerską chorobą”. Poznałem go i przypomniałem sobie nazwisko – Nowak. Wydawało się, że palcem, wśród tłumu, wskazuje siwe głowy i siwe brody, tym „palcem” była lufa rewolweru – pak-pak kończy się życie człowieka. Spostrzegł młodą Żydówkę z dzieckiem w wózku. Starała się ukryć w tłumie. Dobiegł do niej, kopnął wózek, dziecko wypadło na bruk. Obcasem zmiażdżył główkę dziecka... Zbyt daleko to było, abym coś mógł usłyszeć, ale odczułem zgrzyt tego miażdżenia we własnej głowie… Niektórzy żandarmi nie strzelali, a kolbami karabinów rozbijali głowy starców i dzieci...
Zahipnotyzowani grozą patrzyliśmy, zza firanki na to, co się dzieje. Murka [Maria Tołwińska, żona żona dr Łazowskiego, przyp. red.] i pani Maria osunęły się na kolana – „Wieczny odpoczynek racz im dać Panie...” – słyszałem szept ich modlitwy wśród strzałów -pak, pak, pak.., jak klaśnięcia rąk.
Patrzyłem na żandarma – pacjenta. Wypatrywał w tłumie stare kobiety i starych mężczyzn, szukał także małych dzieci, aby je zabić. Wydawało mi się, że jeszcze słyszę głos: „Gdyby doktor wiedział, co robiłem, to by mnie zabił”, (dr Łazowski przypomina sobie wcześniejszą rozmowę podczas wizyty Nowaka w jego gabinecie).
Gdyby nie pojedyncze strzały i poganiania, panowałaby cisza. Nie było słychać płaczu, jęków, narzekań, choćby nawet przekleństw lub histerycznej reakcji matek, którym zabijano dzieci. Nie było żadnego odruchu samoobrony… Szli ku stacji (kolejowej) pod hipnozą terroru… Przeszli.
Na rynku pojawiły się wozy. Kilku młodszym Żydom kazano na te wozy załadować zwłoki pomordowanych.
Wozy odjechały. Zapadła cisza na rynku, ale przerywana pojedynczymi strzałami. To Niemcy zabijali po domach starców, którzy usiłowali się ukryć. Ostatni strzał usłyszałem tuż za naszym ogrodem. Patriarcha, mój pacjent, został zastrzelony w łóżku".
Tekst opisu zbrodni zaczerpnięty ze strony teatrnn.pl z artykułu autorstwa Tomasza Pietrasiewicza.
Na zdjęciu Żydzi w Rozwadowie.
Fot. ze strony stalowawola.naszemiasto.pl
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
USZANUJ GO, WPŁACAJĄC DOBROWOLNIE 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
poniedziałek, 20 lipca 2026
Jan Zbigniew Mikulski
20 LIPCA 1999 ROKU W LONDYNIE. ZMARŁ JAN ZBIGNIEW MIKULSKI – LOTNIK TRZECH KONTYNENTÓW
Znakomity polski lotnik, wirtuozyjny pilot szybowców rodem z Druskiennik, którego dzieciństwo było związane m.in. z Grodnem.
DZIECIŃSTWO W CIENIU SKRZYDEŁ
Urodził się 16 lipca 1907 roku w Druskiennikach. Jan Zbigniew Mikulski dorastał w Petersburgu i Gatczynie – nieopodal lotniska, co miało decydujący wpływ na jego fascynację lataniem. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Janek Mikulski z rodziną wrócił do kraju. Zamieszkał najpierw w Grodnie, a następnie – w Wilnie, gdzie też zdał maturę. Wkrótce nasz bohater rozpoczął naukę pilotażu w Aeroklubie Wileńskim, a do 1933 roku uzyskał kwalifikacje instruktora szybowcowego.
SZYBOWCOWY PIONIER
W latach 30. Mikulski dał się poznać jako wybitny instruktor i popularyzator szybownictwa. Prowadził Wołyńską Szkołę Szybowcową LOPP, organizował kursy, ustanawiał rekordy i szkolił kolejne pokolenia pilotów. Nie ograniczał się do teorii – sam uczestniczył w pokazach akrobacji i testach motoszybowców.
WOJENNE NIEBO
Gdy wybuchła II wojna światowa, Mikulski zgłosił się na ochotnika do 24. Eskadry Rozpoznawczej, latając na RWD-8. Przez Europę dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych oraz RAF. Brał udział w lotach transportowych nad Azją i Afryką. Latał m.in. w Indiach, Birmie i Egipcie, pełniąc funkcje nawigatora i instruktora.
SZYBOWIEC W AZJI
Po wojnie Mikulski został zaproszony do Pakistanu, by wspomóc rozwój tamtejszego lotnictwa. Założył i kierował Centralną Szkołą Szybowcową RPAF, szkolił setki pilotów w Lahore, Chaklali i Dace. Był współtwórcą programu Shaheen Air Training Corps Cadets, a jego zasługi uhonorowano Tamgha-i-Basalat – najwyższym odznaczeniem wojskowym, nigdy wcześniej przyznanym cudzoziemcowi.
POWRÓT DO CYWILNEGO SZYBOWANIA
W 1964 roku osiadł w Londynie, gdzie do końca życia był aktywny w London Gliding Club. Pomagał też polskiej diasporze lotniczej – jako wiceprezes Sekcji Szybowcowej Stowarzyszenia Lotników Polskich. Wspierał rekordowy lot szybowcowy w 1948 roku, trwający ponad 15 godzin.
WIELOKROTNIE ODZNACZANY
Mikulski odznaczony był licznymi medalami: polskimi (Krzyż Zasługi, Medal Lotniczy), brytyjskimi, francuskimi, a także pakistańskimi (Tamgha-i-Basalat i Tamgha-e-Jamhuria).
Zmarł 20 lipca 1999 roku w Londynie.
Opr. Emilia Kuklewska, fot.: Wikipedia
19 lipca 1943 roku we wsi Huta Stepańska pow. Kostopol
po zamordowaniu około 600 Polaków Ukraińcy z UPA spalili wieś, a duchowni prawosławni odprawili przed kościołem dziękczynne nabożeństwo za zwycięstwo nad Polakami, następnie Ukraińcy spalili drewniany kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego. [Foto]
Wspomina jeden z ocalałych Mieczysław Słojewski:
"Dwukrotnie zamierzałem popełnić samobójstwo ze strachu przed schwytaniem i męczarniami, jakich spodziewałem się od ukraińskich bandytów. Brałem mego synka Edzia i szliśmy nad rzeczkę [...] Zamierzałem razem z synkiem się utopić, aby skrócić czas poniewierki i straszliwego lęku. I kiedy brałem syna za rączkę, ten wtedy mówił z płaczem do mnie: tatusiu! wracamy do naszej kryjówki. Nie miałem odwagi skoczyć do wody”.
Znajomy Ukrainiec ze Stawiszcza, Petro Bazyluk, przyszedł im z pomocą. W zamaskowanej kryjówce w jego stodole przetrwali obaj aż do wkroczenia Armii Czerwonej w styczniu 1944, a następnie wyjechali do Polski. Petro Bazyluk przechowywał jednocześnie swego krewnego, Ukraińca, również zagrożonego przez UPA. Nie zawahał się udzielić schronienia Słojewskim, mimo iż w czerwcu 1943 został omyłkowo postrzelony przez wartownika polskiej samoobrony z Borku, w wyniku czego stracił oko. Los Bazyluka zakończył się tragicznie: wiosną 1944 r. został zastrzelony przez żołnierzy sowieckich, którym nie chciał oddać ostatniej krowy (według innej wersji, podanej przez Władysława Kurkowskiego, zginął z rąk UPA w 1946 r.). „Zginął człowiek niezwykle prawy, uczciwy i szlachetny – pisze
Antoni Kalus. – Gdyby w Polsce ustanowiono, na wzór państwa Izrael, medal »Sprawiedliwy wśród narodów świata« to Petro Bazyluk – Ukrainiec zasłużyłby na ten medal w pierwszej kolejności – za moralną odwagę obrony życia drugiego człowieka”.
Źródło fotografii:http://wolyn.freehost.pl/fotoold/huta_stepanska/3.html
/Marta i Boguś
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
WESPRZYJ MNIE KWOTĄ 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
„WINNY NIESŁYCHANEJ I NIEWYBACZALNEJ ZBRODNI”
to kolejny kandydat to „panteonu bohaterów” narodowych Ukrainy. Przez 2 lata podległe mu oddziały przeprowadzały pogromy Żydów, jak Ukraina długa i szeroka, a on, „naczelny wódz”, nie ukarał nikogo. PETLURA.
ILUSTRACJA nr 1:
Oto żydowskie ofiary wojsk Symona Petlury, proklamowanego „bohaterem nacji ukraińskiej” pod rządami żydowskiego prezydenta.
Fotografia: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 2:
„Pamiątki” w Fastowie po „działalności” wojsk Symona Petlury, proklamowanego „bohaterem nacji ukraińskiej” pod rządami żydowskiego prezydenta.
Fotografia: Marta Hawryszko, Facebook.
Pod tym względem armia Petlury wydaje się być wzorem dla partyjnych bojówek OUN, tak zwanej UPA, która w 1947 roku została rozpędzona i przepędzona przez Grupę Operacyjną „Wisła”. Ukraiński nacjonalizm to nie tylko historia krwawych zbrodni, ale także historia zakłamywania tychże zbrodni.
ILUSTRACJA nr 3:
„Symon Petlura — Bohater Narodu” – głosi wpis na oficjalnej stronie Głównego Zarządu Wywiadu Ukrainy na Facebooku, upamiętniający setną rocznicę śmierci Symona Petlury.
Podobne, pełne uwielbienia hołdy pojawiły się na łamach innych ukraińskich instytucji państwowych.”
Zrzut ekranu i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 4:
„Jednak dziś prawie nikt nie wspomina o odpowiedzialności Petlury za pogromy antyżydowskie, podczas których dziesiątki tysięcy Żydów zostało zamordowanych, rannych, zgwałconych, przesiedlonych i ograbionych.”
Fotografia i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 5:
„Co gorsza, ukraińska mitologia nacjonalistyczna próbowała przedstawić Zeewa Żabotyńskiego jako kogoś, kto „usprawiedliwiał” Petlurę.”
Zrzut ekranu i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 6:
„W rzeczywistości Żabotyński odniósł się do tego bezpośrednio w liście opublikowanym w rosyjskojęzycznej paryskiej gazecie „Poslednie Novosti” 11 października 1927 roku:
„Petlura nie ukarał ich [pogromowców], chociaż był naczelnikiem rządu i armii, i chociaż trwało to ponad dwa lata. Filozofia historii nie ma z tym nic wspólnego: taki szef rządu, taki dowódca armii, jest winny niesłychanej i niewybaczalnej zbrodni z racji swojego urzędu – wobec narodu żydowskiego, wobec narodu ukraińskiego i wobec całej ludzkości”.
Państwo, które kanonizuje przywódców związanych z masową przemocą antyżydowską, a jednocześnie wymazuje ich ofiary, nie chroni historii, lecz nadużywa jej dla celów wojennych.”
Zrzut ekranu i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 7:
„ŻYDZI – WROGOWIE UKRAIŃSKIEGO ODRODZENIA”
Zełenski i Budanow też? Doczesne szczątki autora zacytowanego wyżej stwierdzenia, wodza OUN Jewhena Konowalca, są już przygotowywane do podróży – mają zostać pochowane z honorami państwowymi w „panteonie ukraińskich bohaterów” w Kijowie. Czy ktokolwiek jest zdziwiony tym cytatem wodza OUN? Nie powinien być, ponieważ Związek Faszystów Ukraińskich to jedna z organizacji, które pod przywództwem Konowalca zjednoczyły się w OUN...
„Zełenski stawia wszystko na jedną kartę: po ponownym pogrzebie Melnyka, nazistowskiego kolaboranta i przywódcy faszystowskiej frakcji Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, szczątki założyciela OUN Konowalca zostaną również pochowane z honorami państwowymi na Narodowym Cmentarzu Wojskowym. Rada Ministrów Ukrainy podjęła tę decyzję 15.07.2026 r.
Źródło ilustracji i cytowanego tekstu: Iwan Katchanovski, Facebook.
Zachowując w pamięci powyższe fakty, przejdźmy do lektury kolejnego meldunku nr 80 z cyklu KRONIKI WISŁY.
DOKUMENT ARCHIWALNY
IPN Rz 072/1, t. 113, k. 175. Maszynopis w języku polskim.
„Rzeszów, 20.07.1947 r.
Do Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego.
Meldunek sytuacyjny nr 80
za dzień 19.07.1947 r. […]
Akcja wojska:
zabito bandytów 5
ujęto bandytów 13
aresztowano podejrzanych 1.
Zdobyto.
RKM 4
granatów 11
karabinów 20
automatów 2
pistoletów 3
amunicji 500 sztuk
zboża 4 tony.
Zniszczono bunkrów 11.
Grupa 1 Dywizji WBW w rejonie (8866) znalazła 7 ładunków trotylu.
Na terenie 9 Dywizji Piechoty patrol MO w miejscowości Barchowce (1224) zabił 1 bandytę i zdobył 1 automat.
Zasadzka 4 pułku piechoty w rejonie Łazy (4034) zabiła 1 bandytę i zdobyła 1 kbk, 1 pistolet, i ujęła 1 podejrzanego, przy którym znaleziono szyfry i szkice.
Oddział 7 pułku piechoty w rejonie (6038 – 6238) znalazł 2 zabitych bandytów, przy których znaleziono 2 kbk, prawdopodobnie bandyci ranieni przez zasadzkę 7 pułku piechoty w dniu 10 bieżącego miesiąca. W tym samym rejonie znaleziono w bunkrze 1 RKM, 2 kbk, i 5 granatów.
Kompania 5 pułku piechoty w rejonie Szapiatyn (9288) ujęła 2 bandytów z sotni Szuma, i idąc za ich wskazówkami w rejonie lasu Chodowańce (8688) ujęła 11 bandytów z tej sotni. Ogółem ujęto 13 bandytów, zdobyto 3 RKM, 15 kbk, 1 automat, 1 pistolet, 6 granatów, 500 sztuk amunicji. Prócz tego wykryto 11 bunkrów, w nich 4 tony zboża. Straty własne 1 ranny żołnierz Wojska Polskiego.
[…]
Na zasadzkę 10 pułku piechoty w rejonie Futory (6446) natknęła się kompania zwiadu 7 Dywizji Piechoty i została ostrzelana, w wyniku czego podporucznik Żądło Franciszek z kompanii zwiadu został zabity i 1 szeregowiec ranny.
W dniu dzisiejszym odprawiono 5 transportów, w nich ludzi 1196.
[…]”
niedziela, 19 lipca 2026
19 lipca 1655 roku Szwecja wypowiedziala Polsce wojnę zwaną później "potopem szwedzkim".
Pretekstem do tego konfliktu były pretensje króla Jana Kazimierza II do Korony szwedzkiej oraz namowa i obietnica pomocy w uzyskaniu tronu polskiego dla króla szwedzkiego Karola X Gustawa złożona przez jednego z największych wówczas polskich magnatów i zdrajcę Polski Hieronima Radziejowskiego.
Feldmarszałek Arvid Wirtenberg von Debern (1606-1657) dysponujący 17 tys. żołnierzy i 72 działami 5 lipca1655 roku ruszył spod Szczecina w kierunku polskiej granicy. Będąc jeszcze na terytorium Pomorza Zachodniego,
wysłał do stojących pod Ujściem wojsk
polskich trębacza z żądaniem kapitulacji. Pod Siemczynem w pobliżu Czaplinka 21 lipca pierwsza armia szwedzka przekroczyła granicę polską a trzy dni później stanęła pod Ujściem.
Tak zaczęła się II wojna północna,która trwała 5 lat.
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
WESPRZYJ MNIE KWOTĄ 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
Czy Polska i Ukraina są skazane na wrogość?
Jeszcze nie tak dawno nasza elitka infantylno-agenturalna i „eksperci” nauczali o federacji czy konfederacji polsko-ukraińskiej, a ci którzy pukali się w czoło uchodzili za „ruskie onuce”. Byłem zaliczany do tej kategorii, ponieważ od samego początku uważałem to za nonseWs. więcej, od początku uważałem, że #Polska i #Ukraina skazane są na wrogość. W 2023 roku napisałem na ten temat artykuł naukowy "Niemcy, Rosja, Ukraina i kwestia polska", który wtedy był „bluźnierstwem”. Nie zmieniłem zdania o jotę, a dziś mam wrażenie, że cały #PiS mówi cytatami z tego tekstu. Dlaczego Polska i Ukraina są skazane na wrogość?
Po pierwsze, ze względu na tożsamość Ukrainy. Fryderyk Engels określiłby ten lud mianem „narodu niehistorycznego”, który nigdy nie posiadał własnego państwa i nie miał politycznej tożsamości, nie posiadał elit, historii i własnych bohaterów. Naród ten rodzi się na naszych oczach w tempie przyśpieszonym i sztucznym. Anglosasi określają taki proces mianem nation-building, czyli sztucznej budowy narodu. Pośpiech w budowaniu jego tożsamości powoduje, że może ona powstać tylko na negacji, wrogości i nienawiści na tle historycznym. Stąd „Bohaterowie UPA”, Stepan Bandera, Andrij Melnyk, etc. – cały panteon ludobójców i zbrodniarzy, którzy nienawidzili Polaków, Rosjan, Żydów i Czechów. Polacy to dawne „pany”; Rosjanie to nieco późniejsze „pany”; Czesi to brakująca ukraińska burżuazja, czyli „wyzyskiwacze”. O Żydach i ich karczmach i kantorkach nawet nie wspomnę. Gdyby naród ukraiński rodził się przez stulecie, to znalazłby własnych bohaterów pozytywnych. Skoro takich nie ma, to buduje tożsamość na teoretykach i praktykach nienawiści. Dlatego Kijów nie chce być naszym przyjacielem, gdyż straciłby prawomocność własnego istnienia, której istotą jest bunt wobec „panów” dawnych i dawniejszych.
Po drugie, Polska nie ma Ukrainie zbyt wiele do zaoferowania. Całą broń już głupio i darmo oddaliśmy. Skarb państwa mamy pusty i zatykany za pomocą pożyczek, więc przelewy do Kijowa siłą rzeczy z rzeki przemieniły się w strumyk. Polska nie posiada potencjału politycznego, ekonomicznego i militarnego, aby stać się gwarantem istnienia Ukrainy wobec Rosji. Potencjał taki posiadają Stany Zjednoczone, ale Donald #Trump uważa tę wojnę za problem, jest zbyt daleko i nie chce już dawać darmo broni. W tej sytuacji pozostają państwa europejskie. Wielka Brytania jest cyniczna i chętnie rzuca swoich aliantów do wojny, ale sama swoich żołnierzy nie wyśle. W dodatku jest skąpa. Zostają zatem #Niemcy, którym wciąż marzy się Mitteleuropa, której Ukraina miałaby być wschodnią flanką. Niemcy wciąż nie mają armii, lecz mają potencjał ekonomiczny i pieniądze. Poza tym Moskwa zawsze się z nimi liczy. Dlatego są jedynym realnym sojusznikiem Kijowa. Potencjał Berlina jest kilka razy większy niż Warszawy, a poza tym napisana na nowo banderowska historia Ukrainy uczyniła z nich sojusznika (którym w praktyce nigdy nie były). Aby przypodobać się Niemcom Kijów już wcześniej uderzał w Polskę, jawnie wspierał przed wyborami KO przeciw PiS. Słowem, za pomocą Ukrainy Niemcy biorą nas w obcęgi od wschodu i zachodu, zmuszając do posłuszeństwa.
Po trzecie, Ukraina koniecznie chce wejść do #NATO i Unii Europejskiej. Już dziś można powiedzieć, że do NATO na pewno nie wejdzie, gdyż dla Władymira Putina wpisana do konstytucji Ukrainy wieczysta neutralność tego państwa jest warunkiem sine qua non podpisania pokoju. Przecież wojna wybuchła w reakcji na publicznie ogłoszony przez Wołodymira Żeleńskiego zamiar akcesji do Paktu Północnoatlantyckiego, wraz z równie publicznie wygłoszoną nadzieją, że NATO pomoże jego państwu w odzyskaniu Krymu i Donbasu. Amerykanie wiedzą, że bez spełnienia tego postulatu pokoju nie będzie, więc nie chcą słyszeć o akcesji i własnym zobowiązaniu do obrony tego państwa. W tej sytuacji pozostaje tylko nadzieja na wejście do Unii Europejskiej. Siergiej #Ławrow wielokrotnie deklarował, że Federacja Rosyjska nie ma nic przeciwko temu. Przyzwolenie potwierdził #Putin, a poparł je Trump (gdyż obydwaj źle UE życzą i liczą na powiększenie panującego w niej chaosu i złodziejstwa). W tej sytuacji Ukrainie pozostaje tylko akcesja do Unii Europejskiej. Czy #UE daje gwarancje bezpieczeństwa? Istniejąca nie. Ale gdyby przyjąć francusko-niemiecki plan federalizacji UE, ze zniesieniem prawa weta narodowego, wspólną polityką zagraniczną i obronną, a docelowo z armią europejską? W takiej sytuacji będąc „w Europie” w konflikcie z Rosją można odwołać się o pomoc do Brukseli i do armii unijnej. O ile z punktu widzenia Kijowa poparcie federalizacji UE jest całkowicie racjonalne, to dla interesów Polski byłoby to zabójcze, gdyż oznaczałoby likwidację suwerennych państw i zastąpienie ich unijnym super-państwem. A tego nie chcemy!
Po czwarte, interesy ekonomiczne Polski i Ukrainy w Unii Europejskiej są dramatycznie sprzeczne. Dla polskiego rolnictwa byłby to Armagedon, gdyż musiałoby konkurować z latyfundiami na czarnoziemach, gdzie pracownikom płaci się groszowe pensje. W dodatku automatycznie zostalibyśmy zapewne tzw. płatnikiem netto. Dostawalibyśmy mniej funduszy europejskich, gdy te szłyby na „odbudowę” Ukrainy, czyli na złote klozety kumpli Wołodymira Żeleńskiego. Wpuszczenie przez Warszawę Ukrainy do UE byłoby samobójstwem, na który KOPiS oczywiście jest gotowy (nie łudźmy się co do weta w tej sprawie, gdyby PiS był przy władzy). Każde nasze sprzeciwy w celu obrony polskich interesów ekonomicznych natychmiast zderzyłyby się ze skrajnie roszczeniową i bezczelną postawą rządu w Kijowie.
I na koniec pytanie: dlaczego skoro ja to wszystko wiedziałem już w 2023 roku, to nie wiedzieli tego Jarosław #Kaczyński i Przemysław #Czarnek aż do czerwca 2026 roku? Albo nie wiedzieli, albo udawali, że nie wiedzą, gdyż realizowali polecenia z Departamentu Stanu. Jeśli nie wiedzieli, to nie nadają się na polityków rządzących krajem. Jeśli wiedzieli, ale realizowali zagraniczne wytyczne, to znaczy, że nie nadają się na polityków rządzących Polską.
Adam Wielomski
Jego kolekcja roślin leczniczych należy do największych w Polsce. Może nawet i w Europie.
""Ta historia będzie brzmiała jak bajka, ale wydarzyła się naprawdę, w niewielkiej wsi Koryciny. Kto ma uszy, niechaj słucha, kto nie wierzy, niechaj jedzie, sprawdzi…
Oto gdzieś na końcu świata, z dala od miast i miasteczek, w malutkiej wiosce pośrodku pół i lasów, żył sobie mały chłopiec. Chłopiec ten bardzo lubił chodzić z babcią i zbierać zioła. Kiedy miał 12 lat, zapakował do dwóch lnianych woreczków wysuszone kłącza pięciornika i poszedł trzy kilometry do najbliższego przystanku autobusowego. Stamtąd jechał 20 kilometrów do miasteczka. Zioła sprzedał w Herbapolu. Za zarobione pieniądze kupił aparat fotograficzny Smiena i dwie książki. O ziołach. Po szkole poszedł do technikum rolniczego. Wystartował w krajowej olimpiadzie wiedzy rolniczej. I zabłysnął. Nikt nie wiedział o ziołach tyle co on. Wygrał indeks na wybraną uczelnię. Pojechał na studia. Do Warszawy. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego. Mógł zostać na uczelni, ale wrócił na wieś. Mógł zostać urzędnikiem w gminie, ale znów zbierał zioła. Ojciec prosił: „Synku, rzuć to. Ludzie się śmieją. Jako urzędnik będziesz żył jak pan”. Nie rzucił.
Mało tego. Zaczął zatrudniać do zbierania ludzi ze wsi. Potem otworzył własną przetwórnię. Potem gospodarstwo agroturystyczne. Hotel, karczmę, sklep z ziołami, ogród botaniczny. Daje zatrudnienie setkom osób. Jego kolekcja roślin leczniczych należy do największych w Polsce. Może nawet i w Europie. Codziennie odwiedzają go dziesiątki ludzi, może nawet setki, a w weekendy liczba odwiedzających sięga tysięcy. Naprawdę. Widziałem to.
Na zakończenie, po wszystkich tych inwestycjach, w swoim wielkim ogrodzie postawił kościół.
Jest środek tygodnia. Minęła dziewiąta rano. W karczmie wydawane jest śniadanie. Wszystkie stoły zajęte. Biorę kawę z mlekiem i wychodzę przed budynek. Właściciel podjeżdża rowerem.
- To z Panem jestem umówiony? – pyta Mirosław Angielczyk.
- O ten kościół chciałem zapytać – mówię. – Rozumiem, że powstała przetwórnia, gospodarstwo agroturystyczne, hotel, karczma, sklep zielarski. Ale kościół?
- Jak Pan zauważył, zarówno hotel, jak i karczma oraz sklep działają w drewnianych budynkach – odpowiada pan Mirosław. – Chcąc ocalić dawne budownictwo i tradycję, nie można zapominać o obrzędowości. Kiedy dowiedziałem się od zaprzyjaźnionego proboszcza z Grodziska, że jest stary drewniany kościół do przeniesienia, nie wahałem się nawet przez moment. To było spełnienie moich marzeń.
- Ale jest Pan przecież człowiekiem nauki – mówię. – Naprawdę wierzy Pan, że zioła poświęcone w kościele mają większą moc?
- Wejdźmy może do środka – mówi pan Mirosław. – To jest kościół Matki Boskiej Jagodnej. Czy Pan wie, że istnieje też takie święto? 2 lipca. Do tego święta nie jedzono jagód. Jeśli zbierano, to tylko na sprzedaż. Ale raczej nie robiły tego młode kobiety. Matka Boska Jagodna jest bowiem opiekunką matek i kobiet w ciąży. Kto chciał mieć zdrowe potomstwo – zbierał jagody dopiero po święcie. I ja nie rozważam, czy rzeczywiście dzień później moc jagód była większa, ja to po prostu chcę ocalić od zapomnienia. Zniknęły już stogi siana i snopki zbóż. Znikają furmanki i drewniane domy. Za czasów mojej młodości były powszechne. W każdym domu były też pęki suszonych ziół. Wianki święcone podczas Matki Boskiej Zielnej. Gałązki brzozy. Ziołami się kadziło. Zioła się piło. Stawiało na oknie podczas burzy z piorunami. Zioła wkładało się do trumny. Ja to wszystko pamiętam. I chciałbym o tym ludziom przypomnieć.
- Obraz Matki Boskiej skąd pochodzi? – pytam i pokazuję na obraz wiszący nad ołtarzem. Kobieta w jasnej sukni chodzi po łące i pochyla się nad Dzieckiem leżącym nago w trawie.
- Wnętrze kościoła uzupełnialiśmy sami – odpowiada pan Mirosław. – Obrazy malowali lokalni twórcy. Po obu stronach obrazu stoją drewniane rzeźby. To święty Franciszek i święty Izydor Oracz.
- A ta starodawna ikona? – pytam. – Skąd się wzięła w kościele?
- To bardzo ciekawa historia – odpowiada pan Mirek. – Jeden z okolicznych mieszkańców, kiedy dowiedział się, że przenosimy kościół z Grodziska, przyniósł tę ikonę i poprosił, aby ją tu powiesić. Tak jak przed laty. Bo przed laty ten kościół był cerkwią. I ta ikona w niej wisiała.
- Ktoś oddał Panu szesnastowieczną ikonę? – pytam.
- Nie mnie – mówi pan Mirosław. - Oddał ją temu miejscu. I dlatego tu jest".
Fragment książki Wojciecha Koronkiewicza pt. "Z Matką Boską na rowerze. Podróż do cudownych obrazów, ikon i świętych źródeł Podlasia""
za Paśny Buriat
Fot. Wojciech Koronkiewicz
Bitwa pod Jabłoniem
była jednym z tych epizodów kampanii 1939 roku, które dobitnie pokazują, że nawet w obliczu klęski państwa polski żołnierz potrafił walczyć skutecznie, z determinacją i wojskowym kunsztem. Rozegrała się w dniach 28–29 września 1939 roku, już po agresji Związku Sowieckiego na Polskę, gdy los kampanii był przesądzony, lecz nie wszędzie broń złożono.
Rejon wsi Jabłoń znalazł się na drodze Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” generała Franciszka Kleeberga – ostatniego większego, zorganizowanego zgrupowania Wojska Polskiego, które wciąż prowadziło manewrową walkę. Po dotarciu na ten obszar Polacy sprawnie rozlokowali swoje siły: 9 Pułk Strzelców Konnych obsadził zabudowania Jabłonia i szosę z Wisznic, Dywizjon Kawalerii KOP „Niewirków” zajął Paszenki, a 5 Pułk Ułanów Zasławskich stanął w Dawidach. Teren przygotowano do obrony, choć nikt nie miał wątpliwości, że przeciwnik będzie liczniejszy i lepiej wyposażony.
Popołudniem 28 września Armia Czerwona uderzyła. Sowieckie oddziały zaatakowały polskie placówki przy szosie prowadzącej do Wisznic, nacierając w kierunku Jabłonia. Zaskoczenie nie przyniosło jednak oczekiwanego rezultatu. Polskie karabiny maszynowe i artyleria szybko opanowały sytuację, niszcząc cztery sowieckie czołgi i zmuszając przeciwnika do odwrotu. Do późnej nocy trwała intensywna wymiana ognia, lecz czerwonoarmiści nie zdecydowali się na ponowne, zdecydowane natarcie.
Rankiem 29 września walki objęły szerszy obszar. Podlaska Brygada Kawalerii ruszyła w stronę Parczewa i pod Kostrami natknęła się na sowiecki podjazd kawalerii. Jednocześnie w rejon Jabłonia próbowała przebić się Dywizja Piechoty „Kobryń”, której marsz utrudniło silne uderzenie 143 Dywizji Strzeleckiej Armii Czerwonej. W godzinach popołudniowych kolumna czołowa dywizji została zaskoczona w rejonie wsi i wzgórza Puchowa Góra. Po wyparciu przeciwnika z zabudowań Polacy zajęli pozycje na skraju wzniesienia i wysłali patrole, które potwierdziły wzmożony ruch wojsk sowieckich na drogach prowadzących do Jabłonia. W odpowiedzi polska artyleria rozpoczęła celny ostrzał.
Rozpoznanie sytuacji pozwoliło na śmiały manewr – uderzenie na tyły 143 Dywizji Strzeleckiej w północnej części wsi. Zepchnięte oddziały sowieckie spróbowały kontrnatarcia przy wsparciu kilkunastu lekkich czołgów, lecz atak szybko załamał się pod precyzyjnym ogniem polskim. Na polu walki pozostał porzucony sprzęt, ranni i zabici czerwonoarmiści. W trakcie starcia Polaków zbombardował klucz sowieckich samolotów, który następnie skierował się nad Jabłoń, nie wyrządzając jednak poważniejszych strat.
Wieczorem Armia Czerwona podjęła jeszcze jedną próbę – natarcie piechoty wspartej czołgami. Również ono nie przyniosło rezultatu i szybko się załamało, co umożliwiło oddziałom dywizji „Kobryń” bezpieczne odejście w rejon lasu Milanów.
Po bitwie ujawniła się także jej mroczna strona. Odnaleziono ciała polskich podoficerów zamordowanych przez czerwonoarmistów i ograbionych z odzieży. Jednocześnie przesłuchanie około pięćdziesięciu sowieckich jeńców przyniosło zaskakujące świadectwa – mówili oni o złych warunkach życia w ZSRR i prosili o możliwość wstąpienia do Wojska Polskiego. Po początkowym zdziwieniu generał Franciszek Kleeberg wyraził zgodę na wcielenie ich do szeregów SGO „Polesie”.
Bitwa pod Jabłoniem zakończyła się taktycznym zwycięstwem Polski. Choć nie mogła już zmienić losów kampanii, stała się kolejnym dowodem, że nawet w obliczu dwóch agresorów Wojsko Polskie potrafiło zadawać przeciwnikowi dotkliwe straty i zachować honor na polu walki.
🇵🇱 Lipiec 1920. Polska stanęła nad przepaścią...
⚔️
Były chwile, gdy wydawało się, że wszystko jest stracone. Armia Czerwona parła naprzód, kolejne miasta wpadały w ręce bolszewików, a Warszawa stawała się ich głównym celem. Każdy dzień przynosił dramatyczne wiadomości z frontu.
Ale wtedy wydarzyło się coś niezwykłego... ❤️🤍
Tysiące Polaków – młodych i starszych, robotników, studentów, chłopów, inteligencji – odpowiedziało na wezwanie Ojczyzny. 🇵🇱 Do Armii Ochotniczej zgłosiło się ponad 100 tysięcy ochotników, gotowych oddać wszystko w obronie wolności.
📜 Lipiec 1920 roku to miesiąc pełen dramatycznych wydarzeń:
⚫ 1 lipca – powołano Radę Obrony Państwa.
⚫ 4 lipca – rozpoczęła się wielka ofensywa Armii Czerwonej.
⚫ 7 lipca – gen. Józef Haller objął dowództwo Armii Ochotniczej.
⚫ 14 lipca – padło Wilno.
⚫ 23 lipca – bolszewicy wydali rozkaz marszu na Warszawę i Lwów.
⚫ 23–24 lipca – utworzono Polrewkom – marionetkowy komunistyczny „rząd”, który miał zastąpić legalne władze Polski.
⚫ 28–30 lipca – zdobyto Białystok i ogłoszono tam powstanie Polskiej Republiki Rad.
⚫ Pod koniec miesiąca rozpoczęły się przygotowania do decydującej bitwy o przyszłość Polski.
To był czas strachu, niepewności i ogromnych wyrzeczeń. Ale był to również czas odwagi, jedności i wiary, że Polska się nie podda. ❤️
Kilka tygodni później świat był świadkiem jednego z najważniejszych zwycięstw w historii – Bitwy Warszawskiej, która zatrzymała pochód bolszewików i ocaliła nie tylko niepodległość Polski, ale także Europę przed rozprzestrzenieniem rewolucji komunistycznej. ✝️🛡️
🕯️ Pamiętajmy o tych, którzy w najtrudniejszej chwili nie zawahali się stanąć w obronie Ojczyzny. To dzięki ich odwadze i poświęceniu możemy dziś żyć w wolnej Polsce.
🇵🇱 Cześć i chwała Bohaterom 1920 roku! ❤️🤍
Na naszej koloryzacji grupa sowieckich jeńców pilnowana przez polskich żołnierzy.
sobota, 18 lipca 2026
18 lipca 1792 roku podczas wojny polsko
KARTKA Z KALENDARZA 📋📋📋
– rosyjskiej, pod Dubienką korpus generała Tadeusza Kościuszki starł się z przeważającymi wojskami rosyjskimi dowodzonymi przez generała Michaiła Kachowskiego. Bitwa pozostała nierozstrzygnięta. Wojska polskie zostały zmuszone do odwrotu, jednak nadal zachowały sprawność bojową.
Wraz z przekroczeniem na prośbę przywódców konfederacji targowickiej 18 maja 1792 roku przez wojska rosyjskie granicy Polski, rozpoczęła się wojna w obronie Konstytucji 3 maja. 100 tysięczna armia rosyjska po pokonaniu wojsk generała Judyckiego pod Mirem 11 czerwca zajęła większą część Litwy. Sytuacji w wojnie polsko-rosyjskiej nie zmieniło nawet zwycięstwo księcia Józefa Poniatowskiego w bitwie pod Zieleńcami 18 czerwca 1792 roku. Bitwa miała znaczenie morale i propagandowe, po niej król Stanisław August Poniatowski ustanowił order Virtuti Militari, jednak przeważające siły rosyjskie nadal miały inicjatywę.
Do kolejnego starcia w wojnie doszło pod Dubienką, gdzie korpus rosyjski liczący około 25 tysięcy pod wodzą Michaiła Kachowskiego sforsował Bug i starł się z wojskami generała Tadeusza Kościuszki, mającego do dyspozycji zaledwie 5 tysięcy żołnierzy. Mimo przewagi wojsk rosyjskich i próbie oskrzydlenia wojsk Kościuszki, Rosjanom nie udało się rozbić wojsk polskich, które na rozkaz generała Kościuszki, obawiającego się okrążenia przez Rosjan, zdecydował się na odwrót, nie dopuszczając do zniszczenia swoich wojsk, które nadal zachowały swoją wartość bojową.
W bitwie Polacy stracili około 900 żołnierzy, zaś Rosjanie ponad 2000, a sama bitwa przyniosła sławę Tadeuszowi Kościuszce, który we Francji w dowód uznania otrzymał tytuł honorowego obywatela Francji. Bitwa mimo że pozostała nierozstrzygnięta, a wojskom Kachowskiego nie udało się rozbić wojsk Kościuszki, nie miała żadnego znaczenia politycznego ani moralnego, bowiem już kilka dni później wszystkie nadzieje Polaków na obronę praw Konstytucji 3 Maja upadły po tym, jak król Stanisław August Poniatowski przystąpił 24 lipca 1792 roku do konfederacji targowickiej.
Stanisław August Poniatowski zaprzepaścił tym samym ostatnią szansę na jakiekolwiek zmiany w kraju, a także utracił ostatnie resztki sympatii w Polsce. Na znak protestu do dymisji podali się książę Józef Poniatowski i Tadeusz Kościuszko, a kraj opuściło spore grono przedstawicieli polskich elit, w tym marszałek Sejmu Stanisław Małachowski oraz marszałek wielki litewski Ignacy Potocki.
Efektem przystąpienia króla do Targowicy i klęski Polski w wojnie z Rosją był II rozbiór Rzeczypospolitej dokonany przez Rosję i Prusy w 1793 roku.
Zdjęcia:
Tryptyk Tadeusza Kościuszki = Le triptyque de Thadée Kościuszko = The triptych of Thaddeus Kościuszko, pocztówka z 1932 roku, Kossak Juliusz (1824-1899) – autor wzoru, Sygnatura: DŻS XII 8b/p.52/2, źródło: Biblioteka Narodowa, domena publiczna;
Tadeusz Kościuszko, artysta: Karl Gottlieb Schweikart /1772-1855/, źródło: Muzeum Narodowe w Warszawie – www.wilanow-palac.art.pl, za Wikimedia Commons, domena publiczna;
Tadeusz Kościuszko, autor: Grabowski Adam (1875-1941), współautor: Wilder Hieronim, sygnatura: G.61221, Biblioteka Narodowa, domena publiczna;
Semkowicz Władysław (1878-1949) – autor, mapa historyczna Rzeczypospolitej Polskiej w 1771 roku z uwzględnieniem granic i miejsc historycznych od początku XVII wieku, data wydania mapy: 1925 rok, Współautor korporatywny: Książnica-Atlas. Wydawca: Instytut Kartograficzny im. Eugeniusza Romera (Lwów), Sygnatura: ZZK 21 200, domena publiczna, za Biblioteka Narodowa Polona;
#historiapolski #historia #Historia #wojny #Konflikty #wojna #konflikt #europa #poland #war #Europa #Polacy #polska #bitwy #Wojny #Polska #warszawa #upadek #history #Rzeczpospolita #TadeuszKościuszko #tadeuszkościuszko #Kościuszko #kościuszko #Racławice #insurekcja #krakow #kraków #cracow #rozbiory
piątek, 17 lipca 2026
300 osobowa sotnia morderców z UPA dokonała zbrodni ludobójstwa na 496 Polakach
14 lipca 1943 roku w Kołodnie w powiecie krzemienieckim w obwodzie tarnopolskim na Ukrainie 300 osobowa sotnia morderców z UPA dokonała zbrodni ludobójstwa na 496 Polakach. Tragizmu temu wydarzeniu dodaje fakt, że 300 spośród ofiar było dziećmi.
Według zeznań świadków mordów dokonywano tylko wewnątrz budynków. Dlaczego? Z prostej przyczyny. Chodziło tylko o to, żeby dokonywana na Polakach masakra jak najdłużej pozostała tajemnicą. Do trwającej zaledwie trzy godziny rzezi użyto broni palnej, tasaków i siekier. Ofiary zbrodni grzebano w miejscu ich śmierci czyli głównie koło własnych domów po to, by nikt nigdy nie odnalazł masowego grobu. Jeszcze tej samej nocy część miejscowej ludności ukraińskiej usypała w miejscu kaźni kopiec na cześć "zwycięstwa" nad Polakami.
Innym tragicznym wątkiem, który może posłużyć za poruszający epilog tego wydarzenia jest fakt, że zaledwie cztery dni później ta sama UPA dokonała mordu na kilkudziesięciu Ukraińcach, którzy pomagali Polakom lub nie wyrazili zgody na udział w tej i kolejnych akcjach.
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
WESPRZYJ MNIE KWOTĄ 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
BESTIE Z BANDY BURŁAKI
Z meldunku nr 77 z 16.07.1947 r. dowiadujemy się, że bestialstwo w UPA wciąż „kwitło”. W dniu 8.06.1947 r. plutonowy Antoni Pantera z 40 pułku artylerii lekkiej wpadł w krwawe łapy bandytów z sotni Burłaki. Bandyci – banderowcy mieli okazję podjąć próbę zaprezentowania się jako ludzie, ale jak zwykle wybrali hańbę zbrodni – jeńca bili, torturowali, obcięli nos wraz z górną wargą, wykłuli oczy, zamordowali, dusili prowizoryczną „garotą” (sznur zaciskany obrotami kija), dla pewności trzykrotnie wbili bagnet w serce. Żołnierze GO „Wisła” znaleźli ciało kolegi 16.07.1947 r.
RĘCE PRECZ OD UKRAIŃSKICH DZIECI!
Jednym ze skutków działalności Grupy Operacyjnej „Wisła” było odcięcie wpływu „wychowawców” z OUN-UPA na ukraińskie dzieci – jak zgubny był to wpływ, świadczy przykład udziału ukraińskich dzieci w ludobójstwie ludności polskiej:
„w Hucie Lubyckiej w 1944 roku ukamienowany przez dzieci ukraińskie został Jan Mroczek – mieszkaniec Woli Wielkiej”
Źródło: https://tygodnikzamojski.pl/artykul/w-hucie-lubyckiej-odslonieto-n2406447?fbclid=IwY2xjawTCtKZleHRuA2FlbQIxMABicmlkETA1UTNaUGtGUnZsQUFPN3dJc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHu1hRmbJ-dbpy8FFOiClPa1d4zXtZD-1Qno3xnxeZd8uTsv6eoVwOr5e1X4k_aem_cGpzBt5Wok4BBneVXOs_MQ
Domyślam się, że to strach przed OUN-UPA sparaliżował dorosłych Ukraińców z Huty Lubyckiej przed powstrzymaniem żądzy mordu młodocianych ukraińskich bestii. Nie wiem, czy impulsem do ukamienowania było „naruszające honor” małych banderowców ZWRÓCENIE im UWAGI przez Jana Mroczka, czy wystarczył prosty fakt, że mówił po polsku?
ILUSTRACJA nr 1. Nie ma fotograficznej dokumentacji ukraińskiego „dziecięcego” mordu w Hucie Lubyckiej w 1944 roku. Ale jest dokumentacja fotograficzna z Lwowa, z 1941 roku. W tym czasie liczba zorganizowanych „sympatyków” junaków OUN wśród ukraińskiej młodzieży szacowana była w tysiącach:
„Jedno z ikonicznych zdjęć pogromu lwowskiego przedstawia młodą kobietę ubraną jedynie w bieliznę i pończochy. Przerażona biegnie ulicą, desperacko próbując uciec przed tłumem. Wśród jej prześladowców są nawet dzieci płci męskiej uzbrojone w kije i kamienie.”
Tak samo mogło wyglądać ukamienowanie Polaka przez ukraińskie dzieci w Hucie Lubyckej w 1944 roku...
Fotografia (skadrowana) i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 2. Pomnik ofiar OUN-UPA w Hucie Lubyckiej.
Na odsłoniętym 12.07.2026 r. pomniku upamiętniono również zamordowanego przez ukraińskie „dzieci” 44-letniego Polaka Jana Mroczka (zaznaczony kolorem czerwonym). Źródło:
Źródło: https://tygodnikzamojski.pl/artykul/w-hucie-lubyckiej-odslonieto-n2406447?fbclid=IwY2xjawTCtKZleHRuA2FlbQIxMABicmlkETA1UTNaUGtGUnZsQUFPN3dJc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHu1hRmbJ-dbpy8FFOiClPa1d4zXtZD-1Qno3xnxeZd8uTsv6eoVwOr5e1X4k_aem_cGpzBt5Wok4BBneVXOs_MQ
WYBÓR BANDEROWCÓW – BESTIALSTWO
W książce doktora Krzysztofa Zabierka „Wyklęci III RP” na stronie 382 jako żołnierz zabity przez UPA figuruje plutonowy Antoni Pantera, syn Antoniego, brak daty urodzenia, data śmierci 5.07.1947 r., miejsce śmierci Średnie, powiat Przemyśl.
WYBÓR ZEŁENSKIEGO – GLORYFIKACJA „ŻYDOBÓJCÓW”
Narodowość żydowska prezydenta Ukrainy jest wykorzystywana w charakterze argumentu o braku możliwości pojawienia się neonazizmu w państwie przez niego rządzonym.
Ani Zełenski, ani rabini żydowscy pozostający na Ukrainie, nie wypowiedzieli ani słowa sprzeciwu wobec gloryfikacji ukraińskich esesmanów z dywizji „Galizien”. W dniu 25.05.2026 r. to już nie była bierność głowy państwa – aktywnie włączył się w gloryfikację KOLABORANTÓW HOLOKAUSTU!
ILUSTRACJA nr 3:
„Dziś, jako ukraińska Żydówka i badaczka Holokaustu, czuję głęboki wstyd.
Nigdy nie wyobrażałem sobie, że w moim kraju – kraju, w którym naziści zamordowali 1,5 miliona Żydów, z Babim Jarem, symbolem Holokaustu w Związku Radzieckim, kraju, który twierdzi, że walczy o „wolność i demokrację” – nazistowski kolaborant i przywódca OUN, taki jak Andrij Melnyk, zostanie pochowany z pełnymi honorami państwowymi.
Mężczyźni pod dowództwem Melnyka służyli w policji pomocniczej pod dowództwem nazistów. Polowali na Żydów ukrywających się na strychach, w piwnicach, lasach i stodołach, desperacko pragnących przeżyć Holokaust. Pilnowali gett i obozów. Prowadzili Żydów na miejsca egzekucji. Brali udział w rozstrzeliwaniach u boku Niemców.”
Fotografia i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
ILUSTRACJA nr 4:
„Wiosną 1943 roku Holokaust na Ukrainie dobiegał końca. Żydowscy sąsiedzi zniknęli – wymordowani na oczach, a często z pomocą, zwolenników Melnyka. I właśnie wtedy Melnyk poparł utworzenie Dywizji Waffen-SS Galicja, której członkowie złożyli przysięgę Adolfowi Hitlerowi.
A dziś prezydent mojego kraju – człowiek, którego krewni zostali zamordowani przez nazistów – klęka przed trumną tego nazistowskiego kolaboranta.
Trudno wyobrazić sobie większe upokorzenie dla Żydów. To upokorzenie dla wszystkich, którzy kiedyś wierzyli, że hasło „Nigdy więcej” coś znaczy na współczesnej Ukrainie – kraju, w którym wojowniczy nacjonalizm etniczny coraz bardziej dyktuje politykę pamięci i tożsamości narodowej.”
Fotografia i cytowany tekst: Marta Hawryszko, Facebook.
WYBÓR RZECZYPOSPOLITEJ
Ministerstwo Spraw Zagranicznych Izraela, Yad Vashem. ILUSTRACJA nr 5:
„Wyrażamy żal w związku z decyzją przeprowadzenia oficjalnej państwowej ceremonii powtórnego pogrzebu lidera OUN Andrija Melnyka, który kolaborował z nazistami.
Nie wolno ignorować prawdy historycznej i pamięci o ofiarach, zamordowanych przez nazistów i ich wspólników.”
Yad Vashem:
„Ponowny pogrzeb Andreja Melnyka z honorami państwowymi na Ukrainie budzi poważne obawy. Uhonorowanie przywódcy ruchu, który wspierał i kolaborował z nazistowskimi Niemcami podczas prześladowań i mordowania milionów Żydów, podważa integralność moralną niezbędną do zachowania pamięci o Holokauście. Yad Vashem jest głęboko zaniepokojony takimi wydarzeniami pamięci narodowej, które mają podważać prawdę historyczną i pamięć o ofiarach Holokaustu.”
Jeśli myślicie, że ze strony ukraińskiej nie było żadnej reakcji na słowa z Yad Vashem, to jesteście w błędzie. Reakcja była: szef Yad Vashem został wpisany na listę „wrogów” Ukrainy przeznaczonych do „likwidacji”.
MSZ, premier, prezydent Polski mogą dokonać wyboru:
milczeć jak ryba;
poprzeć stanowisko MSZ Izraela, Yad Vashem;
skrytykować MSZ Izraela, Yad Vashem za ingerowanie w sprawy walczącej z Putinem Ukrainy.
Zachowując w pamięci powyższe fakty, przejdźmy do lektury kolejnego meldunku nr 77 z cyklu KRONIKI WISŁY.
DOKUMENT ARCHIWALNY
IPN Rz 072/1, t. 113, k. 171, 169. Maszynopis w języku polskim.
IPN Rz 072/1, t. 113, k. 171. Strona 1.
„Rzeszów, 17.07.1947 r.
Do Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego.
Meldunek sytuacyjny nr 77
z dnia 16.07.1947 r. […]
Akcja wojska:
zabito bandytów 1
ujęto bandytów z bronią 4
zgłosiło się dobrowolnie 1
aresztowano podejrzanych 24.
Zdobyto:
rusznic przeciwpancernych 1
RKM 1
pistoletów 1
karabinów 4
dysków do RKM 4.
Według ostatnich informacji pogranicznych oddziałów radzieckich grupa „Bira”, która przedostała się na terytorium Związku Radzieckiego, straciła już 72 zabitych i jeńców.
Oddziały 1 Dywizji WBW w rejonie miejscowości (5404) znalazły w bunkrach 1 rusznicę przeciwpancerną i 1 kbk, w rejonie (5600) raniły 1 bandytę, który nie mogąc uciekać rozerwał się granatem.
Oddział 14 pułku artylerii lekkiej w rejonie miejscowości Dubiecko ujął 10 osób, które wysiedlone [przesiedlone] powróciły, i w miejscowości Korytniki aresztował 6 osób podejrzanych o współpracę z bandami.
Posterunek MO w miejscowości Brzeżawa (0498) ujął 1 bandytę z sotni Kryłacza i zdobył 1 kbk.
7 pułk piechoty w rejonie Dzików Nowy (6640) ujął dowódcę kuszcza Dzikowskiego pseudonim „Szczupak” i członka bandy z sotni Tuczy pseudonim „Bieroza”.
Do oddziału 3 pułku piechoty zgłosił się dobrowolnie członek bandy z sotni Dudy zdając 1 pistolet, prócz tego 3 pułk piechoty w rejonie miejscowości Boratyn (7226) zatrzymał 6 osób podejrzanych o współpracę z bandami i znalazł w bunkrach 2 kbk.
14 pułk piechoty w rejonie Suszów (0413) ujął 1 bandytę z sotni Dudy i zdobył 1 RKM, 4 dyski, a w rejonie Wasylków (0404) ujął 2 łączniczki UPA.
[…]
Dnia 16 bieżącego miesiąca otrzymałem meldunek o znalezieniu w rejonie Średnica (2212) powiat Przemyśl zwłok plutonowego Pantery Antoniego z 40 pułku artylerii lekkiej, który w czasie akcji w dniu 8.06.1947 r. został uprowadzony przez bandę Burłaki. Zwłoki noszą liczne ślady bicia tępym narzędziem, na szyi pozostał sznur skręcony z tyłu kijem”
IPN Rz 072/1, t. 113, k. 169. Strona 2.
„nos obcięty, wraz z górną wargą, oczy wykłute, w okolicy serca 3 rany kłute bagnetem. Zwłoki zostały zidentyfikowane przez kolegów zamordowanego.
W dniu dzisiejszym odprawiono 6 transportów, w nich ludzi 1805.
[…]”
Trwa szósty dzień Rzezi Wołyńskiej.
16.07.1943 r. - ... to był piątek.
W kol. Mielnica Mała pow. Kostopol, Ukraińcy zamordowali 11 Polaków, w tym rodzinę Zarembów, która w związku z porodem trzeciego dziecka nie mogła uciekać, lecz skryła się w zbożu, gdzie odbył się poród.
Tam została wykryta przez „ukraińskich partyzantów” i zamordowana - Genowefa Zaremba, lat ponad 20, jej dwie córeczki w wielu przedszkolnym i nowonarodzony synek oraz jej matka.
Jak można zabić matkę i tyle co narodzone dziecko?!
Można!
Wystarczy być Ukraińcem.
Krzycz, Polsko!🇵🇱
Krzycz o ukraińskim ludobójstwie!
W ostrzeżenia księdza Kaczyńskiego nie wierzyła nawet jego matka i trzy siostry
Osiemdziesięcioro dzieci. Osiemdziesiąt straconych istnień. To był odwet. Ta podlaska wieś przestała istnieć w ciągu jednej nocy. Nikt nie mógł przypuszczać, że w lipcu 1943 roku stanie się miejscem jednej z największych tragedii, jaka dotknęła ludnosc cywilną.
W okolicznych lasach działały oddziały Armii Krajowej. 10 lipca 1943 roku pluton Kedywu Obwodu Wysokie Mazowieckie AK pod dowództwem ppor. Tadeusza Westfala „Misia” zatrzymał się w pobliżu wsi podczas przygotowań do akcji przeciwko mleczarni w Dąbrówce Kościelnej.
Nad ranem żołnierze zauważyli nadciągające od strony Krasowa-Częstek furmanki z niemieckimi żandarmami. Doszło do walki. Do dziś nie ma pełnej pewności, dlaczego Niemcy pojawili się w tym miejscu. Według części historyków szukali partyzantów lub osób związanych z wcześniejszymi akcjami podziemia. Inni wskazują na możliwość donosu.
Kilka dni później zapadła decyzja o odwecie. Mieszkańcy otrzymali ostrzeżenia. Ks. Józef Kaczyński z Krasowa-Częstek, próbował ich przekonać, by uciekli, bo Niemcy planują odwet. Wielu jednak nie uwierzyło.
Mylili się. W nocy z 16 na 17 lipca 1943 roku rozpoczęła się pacyfikacja. Okupanci otoczyli wieś kordonem. O świcie weszli do gospodarstw i wyprowadzali mieszkańców z domów. Kobiety, dzieci i mężczyzn zgromadzono w stodole Stanisława Jankowskiego. Tam rozpoczęła się selekcja.
We wsi Krasowo - Cząstki liczącej 276 mieszkańców tej nocy stracono 257 osób, w tym ponad 80 dzieci. Ci, którzy ocaleli, zdołali się ukryć lub tej nocy przebywali poza wsią.
Spalono 55 domów i podobną ilość stodół. Zrabowano inwentarz - ponad 180 krów zabrano. Wieś, a raczej to, co po niej zostało, zaorali.
W ostrzeżenia księdza Kaczyńskiego nie wierzyła nawet jego matka i trzy siostry. Zginęły wszystkie cztery.
Na zdjęciu - matka księdza i jedna z sióstr.
Włodzimierz Steyer
urodził się w Kanadzie, służył w rosyjskiej marynarce, a po odzyskaniu niepodległości związał swoje życie z polską flotą. We wrześniu 1939 roku dowodził obroną Rejonu Umocnionego Hel, a po wojnie stanął na czele Marynarki Wojennej.
Jego kariera zakończyła się nagle w 1950 roku. Gdy odmówił zgody na aresztowanie dowódcy ORP „Błyskawica”, został odwołany ze stanowiska i przeniesiony w stan spoczynku. Emerytura była tak niska, że musiał podjąć pracę jako referent w Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Ostrołęce.
Dopiero polityczna odwilż pozwoliła mu wrócić do Gdańska.
Bruno Zborowski
15 lipca 1888 roku w Warszawie urodził się Bruno Zborowski (zdjęcie) architekt, projektant wielu obiektów sakralnych i świeckich.
Był synem warszawskiego krawca Aleksandra Zborowskiego i Wandy Michałowskiej. Ukończył III gimnazjum rosyjskie, a następnie Gimnazjum imienia generała Pawła Chrzanowskiego. W 1914 roku ukończył Wydział Architektury Politechniki Lwowskiej. Wtedy też powrócił do Warszawy, gdzie podjął pracę przy inwentaryzacji Zamku Królewskiego, który znajdował się pod kuratelą Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. W 1923 roku na Politechnice Warszawskiej otrzymał tytuł inżyniera architekta. W tym samym roku razem z profesorem Oskarem Sosnkowskim, u boku którego był asystentem założył Towarzystwo Urbanistów Polskich. Spod jego ręki wyszły między innymi projekty takich budowli jak kaplica Matki Boskiej Zwycięskiej w Ossowie przy Cmentarzu Poległych w Bitwie Warszawskiej, realizowane w latach 1924-1932 domy mieszkalne i budynki użyteczności publicznej w osiedlu Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na Żoliborzu, kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Imielinie k. Płocka, kościół parafialny pw. św. Jana Bosco w Sokołowie Podlaskim, kościół w Syberii k. Żuromina.
W czasie wojny Zborowski prowadził zajęcia z budownictwa oraz projektowania w Żeńskiej Szkole Architektury im. Stanisława Noakowskiego. Był wykładowcą w Tajnej Szkole Architektury oraz członkiem Armii Krajowej. Podczas powstania warszawskiego zginęli jego dwaj synowie- 21- letni Krzysztof i 18-letni Janusz. Żona Matylda i teściowa Lucyna zostały zamordowane przez Niemców podczas egzekucji na Ochocie 5 sierpnia 1944 roku.
Po wojnie Zborowski podjął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy, najpierw jako starszy konserwator a następnie zastępca kierownika Wydziału Zabytków Architektury i Urbanistyki.
W latach 1945-1953 kierował projektem odbudowy kościół św. Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu i pochodzącego z XVII wieku zespołu klasztornego oo. dominikanów przy ul. Freta.
Zmarł 27 sierpnia 1983 roku Pochowany jest na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
WESPRZYJ MNIE KWOTĄ 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
Patriotycznym ideałem Czecha jest, żeby móc wszcząć jakąś akcję antykatolicką
📖 „Czechy walczyły często w imię danego obozu niemieckiego, aż położyły głowę za sprawę niemiecką na Białej Górze w r. 1620. Ugrzęźli duchowo w niemczyźnie protestanckiej, więc w bizantynizmie. Mieszanie zaś narodowości z wyznaniem trwa u nich dotychczas według recepty protestanckiej; narodowym patriotycznym ideałem Czecha jest, żeby móc wszcząć jakąś akcję antykatolicką. Oczywiście dzieli nas to”.
✒️ F. Koneczny, „Państwo w cywilizacji łacińskiej. Zasady prawa w cywilizacji łacińskiej”, t. XV „Dzieł zebranych”.
Marek i Wacek
Chciał tylko pokazać, na co stać jego nowe auto. Kilka minut później jeden z najwybitniejszych polskich pianistów walczył o życie, a sprawca wkrótce wyjechał z kraju.
W lipcu 1986 roku Wacław Kisielewski, współtwórca legendarnego duetu Marek i Wacek, spędzał czas w daczy pod Wyszkowem. Po wspólnym obiedzie i wycieczce nad rzekę wracali saabem należącym do gospodarza. Początkowo za kierownicą siedział sam Kisielewski, ale jechał spokojnie. Właściciel samochodu uznał, że zbyt ostrożnie prowadzi, przejął kierownicę i postanowił pokazać możliwości swojego nowego auta.
Na zakręcie, jadąc około 120 km/h, stracił panowanie nad samochodem. Saab kilka razy koziołkował. Kisielewski wypadł przez przednią szybę i doznał bardzo ciężkich obrażeń. Lekarze walczyli o jego życie przez dwa dni. Rozważano nawet transport do specjalistycznej kliniki w RFN, ale jego stan był zbyt ciężki. 12 lipca 1986 roku pianista zmarł.
Kierowca nie odniósł poważniejszych obrażeń. Uciekł z miejsca wypadku, a następnego dnia zgłosił się na milicję. Według ustaleń śledztwa prowadził samochód pod wpływem alkoholu. Po wpłaceniu kaucji został zwolniony z aresztu i wyjechał do Francji.
Śmierć Wacława Kisielewskiego była ogromnym ciosem dla polskiej muzyki. Na jego pogrzeb przyjechali artyści z kraju i zagranicy, a o tragedii mówiły media w całej Europie.
To był niemiecki obóz dla polskich dzieci przy ulicy Przemysłowej w Łodzi
Na śniadanie i kolację kawa bez cukru oraz kromka chleba. Na obiad rzadka zupa z brukwi, kapusty albo ziemniaków. Choroby, zimno i wycieńczenie były codziennością.
Dzieci. Pracujące ponad swoje siły. Niedożywione i głodzone. Zaniedbane i osierocone. Za ogrodzeniem z wysokiego płotu. W łódzkim obozie dla przebywały dzieci w wieku od 2 do 16 lat, choć zdarzały się też niemowlęta. Po skończeniu 16. roku życia, jeśli przeżyły, wyjeżdżały na roboty przymusowe.
To był niemiecki obóz dla polskich dzieci przy ulicy Przemysłowej w Łodzi.
Niemcy utworzyli go 1 grudnia 1942 roku. Oficjalnie nazywano go „obozem prewencyjnym” dla młodych Polaków. W rzeczywistości było to miejsce, gdzie okupant więził dzieci.
Pierwszy transport małych więźniów przybył 11 grudnia 1942 roku. Pierwsze dzieci, które tu przybyły to m.in Janek Balcerek, Władzio Bombiak, Jurek Dąbrowski i Włodek Jabłoński. Nie wiemy, jaki był ich los.
Trafiały tam dzieci osierocone, pozbawione opieki, schwytane na ulicach, ale także te, których rodzice zostali aresztowani przez Niemców, wywiezieni na roboty przymusowe albo straceni. Do obozu kierowano również dzieci rodzin zaangażowanych w działalność konspiracyjną.
Dzieci podzielono na grupy. Pracowały w warsztatach na terenie obozu oraz ich dziecięce siły wykorzystywano do prac związanych z rozbudową obozu.
Chłopcy pracowali między innymi przy wyrobie butów ze słomy, koszyków czy elementów wyposażenia wojskowego. Dziewczynki trafiały do pralni, kuchni, pracowni krawieckiej i ogrodu.
Za najmniejsze przewinienia groziły kary. Przede wszystkim karano brakiem jedzenia.
Dzieci były poniżane i zmuszane do pracy ponad siły.
Przez obóz przy ulicy Przemysłowej przeszło około 3 tysiące małych więźniów. Dokładna liczba ofiar nie jest znana, ale wiadomo, że wiele dzieci zmarło z powodu głodu, chorób i nieludzkich warunków.
Obóz działał aż do stycznia 1945 roku.
Kiedy Niemcy uciekali z Łodzi, bramy zostały otwarte. Część dzieci wróciła do domów.
Część nie miała już dokąd wracać.
Dziś miejsce to przypomina o najmłodszych ofiarach niemieckiej okupacji.
Ukrainiec Serhij Kraczuk ostrzegł
17 lipca 1943 roku w zamieszkiwanej przez kilkanaście rodzin wsi Cechów w gminie Brany w województwie wołyńskim przyjaźnie nastawiony do Polaków Ukrainiec Serhij Kraczuk ostrzegł o mającym nastąpić w nocy napadzie bandytów UPA. Dzięki niemu Polacy ukryli się w lesie i zbożu, a następnie uciekli do pobliskiego Horochowa. Bandyci spalili wszystkie polskie gospodarstwa, ale w czasie ataku nikt nie zginął.
WIDZISZ EFEKT MOJEJ PRACY!
WESPRZYJ MNIE KWOTĄ 5 ZŁ NA
https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom-historiapolskidzienpodniu
DOCHÓD PRZEZNACZAM NA LECZENIE MOJEGO SERCA.
Wpłat można też dokonywać na numer konta
42 1940 1076 5881 9071 0000 0000
BLIK NA NUMER 667 111 748
ADMINISTRACJA NIE ODPOWIADA ZA TREŚĆ KOMENTARZY.
„Upadek Ikara"
- 16 lipca 1975 roku o godz. 15:56 na rozkaz komunistycznego zbrodniarza Wojciecha Jaruzelskiego zestrzelono samolot An-2 pilotowany przez Dionizego Bielańskiego.
Pilot aeroklubu, były żołnierz LWP, instruktor lotniczy urodzony w 1939 roku na Wołyniu, próbował przedostać się z komunistycznej Polski na teren Austrii. Zabrakło 8 km...
Czechosłowackie prawo nie pozwalało zestrzelić cywilnej maszyny, jednakże na rozkaz przełożonych, w okolicach zachodniosłowackiej miejscowości Kuty (niedaleko Brna) serią z karabinu maszynowego z samolotu L-29 Delfin czeski pilot kpt. Vlastimil Navrátil zestrzelił polski cywilny samolot. Pilot Dionizy Bielański zginął.
Decyzję zestrzelenia polskiego samolotu w 1975 roku nad Czechosłowacją wydał ówczesny szef MON zbrodniarz komunistyczny Wojciech Jaruzelski, do dzisiaj nie zdegradowany morderca. Zgodnie z ustaleniami Układu Warszawskiego Czesi nie mieli prawa zestrzelenia polskiego samolotu, nad swoim terytorium, bez wyraźnej zgody a właściwie rozkazu polskiego szefa MON. Po sprawdzeniu informacji SB, że pilot leci sam, bez rodziny na pokładzie i zmierza w kierunku Austrii zapadła decyzja o zabiciu pilota.
IPN w 2013 r. wszczął śledztwo a następnie wydał postanowienie o przedstawieniu generałowi zarzutu popełnienia zbrodni komunistycznej. Jaruzelski uniknął kary (jak większość jego kompanów) a nawet spotkał go splendor - po śmierci został pochowany na Powązkach Wojskowych, nekropolii dla zasłużonych Ojczyźnie 🇵🇱 ....
O historii mordu dokonanego na pilocie Dionizym Bielańskim opowiada film pt. „Upadek Ikara".
Cześć Jego Pamięci!
środa, 15 lipca 2026
Noc 14 lipca 1946 roku w Wołkowyi była ciemna.
Wartownicy wytężali wzrok, by nie przegapić żadnego zagrożenia. Cała miejscowość była pogrążona w ciemnościach. Wieś nie przypominała jednak spokojnej turystycznej miejscowości utulonej w spokojnym śnie. Wokół czaiło się zagrożenie, którego wartownicy wypatrywali. Tym, razem się nie mylili ...
Lato 1946 roku w Bieszczadach to nie był okres spokojnego turystycznego wypoczynku. Zwiedzający dzisiaj te okolice musieliby być zdumieni, gdyby wiedzieli, że niedźwiedzie i wilki nie były wtedy jedynym zagrożeniem dla ludzi. Po bieszczadzkich lasach grasowały sotnie UPA, wielokrotnie groźniejsze od dzikich zwierząt. Wojska Ochrony Pogranicza, dopiero co zorganizowane, stanęły przed ciężkim, wręcz niewykonalnym, w tamtych warunkach zadaniem. Działając rozrzuconymi wzdłuż nowej linii granicy państwowej strażnicami miały spacyfikować działania UPA w strefie przygranicznej i uszczelnić granicę, by z ZSRS nie docierały na teren Polski nowe sotnie ukraińskich nacjonalistów. Ba... łatwo powiedzieć. Strażnice liczyły około 30 żołnierzy WOP, a sotnie zwykle po około 100 - 150 strzelców UPA. Na początku 1946 roku władze utraciły kontakt z kilkoma gminami leżącymi na terenie Bieszczad. Polska administracja została tam zlikwidowana przez UPA. Banderowcom wtedy zaczęły przeszkadzać strażnice WOP, które się ostały na tych terenach. W związku z tym UPA zaczęła przeprowadzać ataki na te posterunki. Okazało się, że tak małe jednostki nie są w stanie się obronić. Taka sytuacja dotyczyła 36 Komendy WOP. Z racji tego, że poszczególne strażnice nie mogły się otrzymać w terenie, wycofano je do siedziby Komendy w Wołkowyi. Łącznie zabrało się tam 200 żołnierzy, uzbrojonych w 2 moździerze, cekaemy, erkaemy, pistolety automatyczne i broń ręczną.
Sama Wołkowyja była atakowane przez UPA kilkukrotnie. Doszło do tego, że miejscowość opuściła polska administracja i "rządziła" tutaj UPA. Dopiero pojawienie się w maju 1946 roku żołnierzy 36 Komendy WOP nieco uspokoiło sytuację. Jednak nadal była ona napięta i Wołkowyja stanowiła cierń w "upowskiej republiki". UPA szukała okazji do zniszczenie garnizonu i samej Wołkowyi.
Dlatego w noc z 14 na 15 lipca 1946 roku, mimo siły jaką reprezentował garnizon Wołkowyi, na miejscowość uderzyła sotnia "Bira" Wasyla Szyszkanynecia. WOP ufortyfikował wieś, a sztab komendy znajdował się w środku wsi. Walki były zażarte i uporczywe. Upowcy mimo polskich umocnień nie zamierzali łatwo rezygnować. Niejako "przy okazji" po opanowaniu części wsi przez UPA, dokonano mordów na ludności cywilnej. Zginęło 15 osób, w tym dwoje dzieci. Z żołnierzami upowcom poszło gorzej i nie zdobyli oni polskich umocnień. Mimo to ponawiali oni ataki przez kilka godzin. Ostatecznie o godzinie 4:30 15 lipca 1946 roku odstąpili od Wołkowyi. Była to jedna z najcięższych walk jakie stoczył WOP z oddziałami UPA.
Źródło fotografii NAC/Domena Publiczna
wtorek, 14 lipca 2026
poniedziałek, 13 lipca 2026
13 VII 1943 r. zgładzeniem przez Niemców 424 Żydów zakończyła się "Afera Hotelu Polskiego" czyli kooperacja "Gestapo" i żydowskich szmalcowników
prof. Barbara Engelking :
"Dla Żydów, którzy próbowali się ratować, zagrożeniem byli w pierwszym rzędzie Polacy-katolicy, nie Niemcy"
13 VII 1943 r. zgładzeniem przez Niemców 424 Żydów zakończyła się "Afera Hotelu Polskiego" czyli kooperacja "Gestapo" i żydowskich szmalcowników Lolka Skosowskiego i Adama Żurawina. #NiemieckieZbrodnie
Subskrybuj:
Posty (Atom)