W dniach 20–23 czerwca 1318 r. doszło do wiecu w Sulejowie, gdzie zgromadzili się dostojnicy Małopolski, ziemi łęczyckiej i sieradzkiej oraz Kujaw. Poparli oni starania księcia Władysława IV Łokietka o uzyskanie korony. Uchwalono tzw. suplikę sulejowską o jego koronacji na króla Polski. Dokumenty wymieniają kasztelanów krakowskiego i łęczyckiego, wojewodów krakowskiego sandomierskiego, sieradzkiego i łęczyckiego, sędziów krakowskiego i sandomierskiego, podkomorzego i miecznika ziemi łęczyckiej a wreszcie czterech kanclerzy księcia: łęczyckiego, krakowskiego, sieradzkiego i kujawskiego, tudzież podkanclerzego krakowskiego.
Następnie 29 czerwca 1318 r. w Pyzdrach odbył się kolejny wiec wielkopolski, który poparł dążenia królewskie księcia Władysława IV Łokietka. Wydany dokument poparli opat Lubiński, Stefan Pękawka starosta wielkopolski, Dobrogost wojewoda poznański, Marcin wojewoda kaliski, Albert kasztelan Kaliski, kasztelan poznański Filip i inni dostojnicy. Postanowiono wysłać poselstwo do papieża do Awinionu. Na jego czele stanął biskup włocławski Gerward. Jest bardzo wielce prawdopodobne, że towarzyszyli mu Nanker kanonik krakowski, Mateusz Pałuka kanonik włocławski, Dobiesław i Boguchwał z Kowala, Bodzanta z Wrześni. Misja dyplomatyczna Gerwarda zakończyła się sukcesem. Na pozytywną decyzję wpływ z pewnością miała sprawa zamiany sposobu naliczania świętopietrza na korzystniejszy dla papiestwa -dawniej płacono trzy denary od rodziny teraz miano opłacać jeden denar od głowy.
WIĘCEJ PRZECZYTASZ TUTAJ:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz