W 1940 Nowa Zelandia z Australią obawiały się japońskiego ataku i ewentualnego problemu z wojskowym zaopatrzeniem od sojuszników. Dlatego Kraj Maorysów postanowił własnymi siłami zaprojektować własny pojazd bojowy wykorzystując komponenty z rynku komercyjnych maszyn użytkowych. Tak powstał czołg o trakcji kołowo-gąsienicowej.
Do jego zbudowania wykorzystał podwozie ciężarówki Chevrolet 6, do którego domontował podwozie z ciągnika gąsienicowego Universal Carrier. Podwozie wyposażone było w system pozwalający na opuszczanie i podnoszenie kół, co pozwalała na zmianę napędu. W pierwszej wersji czołg wyposażony był w karabiny maszynowe, które później zmieniono na działo kal. 40 mm, sprzężone z km-em.
Pojazd wysłano do Wielkiej Brytanii na testy, które uwydatniły jego nieprzydatność na polu walki. Schofield może i był słabo opancerzony ale za to powolny, wysoki i słabo uzbrojony. Brytyjczycy zarekomendowali całkowite wstrzymanie prac nad projektem a prototypy po wojnie zostały zezłomowane.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz