Kiedyś już wrzucałem informację o Podlasiu i wywołała ona sporo kontrowersji. Bo Podlasie to nie tylko i nie aż województwo podlaskie. Historyczne Podlasie było krainą po obu stronach środkowego Bugu i górnej Narwi, a jego symbolicznym i historycznym centrum był Drohiczyn, stolica dawnego województwa podlaskiego.
I tu zaczynają się schody. Dzisiejsze granice administracyjne nie pokrywają się z dawną mapą regionu. Dobrym przykładem są Siedlce: dziś wielu automatycznie kojarzy je z południowym Podlasiem, tymczasem nawet sama gmina na swoich stronach przypomina, że miejscowość geograficznie nigdy nie leżała na historycznym Podlasiu, a „stolicą Podlasia” stała się dopiero w XIX wieku jako centrum administracyjne. Podobnie okolice Białej Podlaskiej pokazują, jak pograniczny i niejednoznaczny był ten obszar: część tych ziem pozostała kiedyś po stronie litewskiej, część po stronie Korony, a sam Bug długo był bardziej osią komunikacyjną niż granicą.
To właśnie dlatego Podlasie jest tak fascynujące. To żywa kraina pogranicza, pamięci i nakładających się tożsamości. Jedna z interpretacji samej nazwy wywodzi ją nawet od formuły „pod Lachami”, co dobrze oddaje charakter tych ziem: między światami, kulturami i tradycjami.
Jeśli mogę pokusić się o własne spostrzeżenie. Moje Podlasie, jak dla mnie, mieszkańca tych ziem, przez długi czas związanego również z Siedlcami, mentalne zaczyna się na wysokości Białegostoku i ciągnie się na południe, pochłania Narew i jej rozlewiska, Bielsk Podlaski, podchodzi do Hajnówki na wschodzie i do Ciechanowca na zachodzie. Idąc dalej, Niemirów, Mielnik, Siemiatycze i Drohiczyn. Kończy się natomiast na Sokołowie Podlaskim, Łosicach i Białej Podlaskiej.
I może właśnie dlatego Podlasie to coś więcej niż urząd, granica i wojewódzki szyld.
Źródło ryciny: Konopski M., (2017). Territorial uncertainty of Podlasie region. Regional identity vs. administrative division, Europa XXI, 33, 21-31. https://rcin.org.pl/dlibra/publication/84286/edition/65096
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz