Po śmierci cesarza Ludwika Pobożnego 20 czerwca 840 r. w Ingelheim nad Renem, a krótko wcześniej w 838 r. zmarł Pepin I król Akwitanii, wybuchła wojna domowa między jego synami o władzę. Lotar I, najstarszy z trzech braci, dzierżył tytuł cesarza Zachodu, odziedziczony po ojcu Ludwiku I Pobożnym i przywrócony przez dziadka Karola I Wielkiego. Młodsi bracia, Karol II Łysy i Ludwik II Niemiecki, odmówili uznania go za swojego pana. Lotar I natychmiast po śmierci ojca przybył z Italii i zaatakował ziemie swoich braci, i w tych działaniach wsparł go dodatkowo Pepin II Młodszy król Akwitanii (syn Pepina I) wzniecając bunt przeciwko Karolowi II Łysemu. Następnie juniorzy połączyli swoje siły i pobili cesarza w bitwie pod Fontenoy-en-Puisaye 25 czerwca 841 r., tym samym zmuszając go do wycofania się do Akwizgranu. Aby wzmocnić swój sojusz, Ludwik II Niemiecki i Karol II Łysy spotkali się 14 lutego 842 r. na terenie obecnie istniejącego Plaine des Bouchers w dzielnicy Meinau w Strasburgu i złożyli przysięgę przeciwko bratu cesarzowi Lotarowi I. Dopiero w sierpniu 843 r. traktat z Verdun zakończył wrogość panującą między braćmi i nakreślił nową mapę Europy na kolejne stulecia.
WIĘCEJ PRZECZYTASZ TUTAJ:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz