27 czerwca 1978 roku o godzinie 18:27 inżynier pokładowy Mirosław Hermaszewski wystartował wraz z radzieckim dowódcą Piotrem Klimukiem z kosmodromu Bajkonur (Kazachstan) do lotu w kosmos na statku Sojuz-30.
Załodze udało się połączyć ze stacją orbitalną Salut-6 i na pokładzie tej stacji przeprowadzono zaplanowany uprzednio program naukowy. Załoga szczęśliwie wylądowała 5 lipca na terenie stepów Kazachstanu. W ciągu ośmiodniowej podróży kosmicznej, dokonano 126 okrążeń Ziemi. Ustanowiono kilka rekordów Polski, które oficjalnie zatwierdziła Międzynarodowa Federacja Lotnicza: ustanowiono rekord wysokości - 363 km; rekord prędkości lotu - 28 tysięcy km/h; tj., ok. 8 km/s; rekord długotrwałości lotu - 190 godzin 03 minuty i 04 sekundy; rekord zasięgu lotu orbitalnego 5.273.257 km itd.
W 1971 roku Mirosław Hermaszewski został absolwentem Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie, a następnie służył jako dowódca eskadry w Słupsku, w Gdyni (Babie Doły) obejmował obowiązki zastępcy dowódcy pułku. We Wrocławiu był dowódcą 11 pułku myśliwców i z tego stanowista został wybrany do grupy kandydatów do lotu w kosmos, a było to 27 listopada 1976 roku. Od grudnia 1976 roku, wraz z pułkownikiem Zenonem Jankowskim odbywali treningi i przeszkolenia. Ostatecznie płk. Jankowski został wybrany do składu rezerwowego. Po zakończonym locie kosmicznym, Mirosław Hermaszewski rozpoczął służbę w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Za odbyty w ramach programu Interkosmos lot został uhonorowany ,,Złotą Gwiazdą'' Bohatera Związku Radzieckiego, Orderem Lenina i Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy.
/Marta
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz