Dokładnie 122 lata temu, 20 listopada 1900 roku w podkrakowskich Bronowicach Małych (obecnie część Krakowa) odbyło się najsłynniejsze wesele w historii polskiej literatury. Zaślubiny młodopolskiego poety Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną, wiejską dziewczyną i córką tamtejszego gospodarza, stały się bowiem kanwą dla dramatu Stanisława Wyspiańskiego "Wesele".
A jak to naprawdę było? Przygotowania trwały kilka tygodni. 19 listopada Lucjan Rydel przyjechał do Bronowic do Mikołajczyków, gdzie o dziewiętnastej odbyło się tradycyjne Dobranoc - rodzaj wieczoru panieńskiego. Drużbowie panny młodej - Jasiek Mikołajczyk i Kasper Czepiec - objeździli wieś, zapraszając wszystkich na wesele i przepijając do każdego z zaproszonych.
Następnego dnia o ósmej przywieziono Helenę Rydlową, matkę Lucjana, i odbyło się błogosławieństwo. Pan młody przebrał się w czarny frak, po czym wszyscy pojechali do Krakowa. Ślub odbył się o godzinie dziewiątej rano w kościele Mariackim, w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej. Świadkami byli Stanisław Wyspiański i Błażej Czepiec. Po uroczystości państwo młodzi zajechali do Rydlów, gdzie nastąpiła "oficjalna prezentacja i zapoznanie Jadwigi z liczną rodziną męża". Drużbowie i druhna zjedli śniadanie w kawalerskim mieszkaniu Rydla. Reszta pojechała od razu na wesele, do karczmy Żyda Hirsza Singera w Bronowicach.
Następnego dnia zaproszono krakowskich gości na czepiny w chałupie malarza Włodzimierza Tetmajera i jego żony Anny - siostry panny młodej. W imprezie wzięli udział: Stanisław Wyspiański z żoną Teodorą i córką Helenką; Kazimierz Przerwa-Tetmajer (przyrodni brat Włodzimierza i bliski znajomy Lucjana); Tadeusz Żeleński (Boy) i jego brat Stanisław Gabriel z żoną Izą; malarze Stanisław i Józef Czajkowscy, Tadeusz Noskowski i Jan Skotnicki; dziennikarz Rudolf Starzewski; przyjaciółki Lucjana i jego matki, Antonina Domańska z córką Marią i synem Stanisławem oraz Eliza Pareńska z córkami, Marią i Zofią; a także córka karczmarza, Perel Singer, Żydówka zaprzyjaźniona z Jadwigą.
Zabawy i tańce w izbie trwały do bladego świtu. Schorowany Wyspiański przez cały czas stał w drzwiach, wsparty o futrynę, i obserwował bawiących się gości. Wisząca na ścianie litografia Matejkowskiego "Wernyhory" podsunęła mu pomysł na dramat, który zaczął pisać niedługo po powrocie do domu, a który wystawił na deskach Teatru Miejskiego w Krakowie już w marcu roku następnego.
#dekadazmłodąpolską - przez dziesięć najbliższych dni będę publikował posty dotyczące Młodej Polski i jej najważniejszych artystów. Bez obaw, to wciąż strona o romantyzmie - ale Młoda Polska zjawiła się jak Widmo na wesele i trzeba jej poświęcić trochę czasu.
W temacie tego wydarzenia polecam gorąco książki pani Moniki Śliwińskiej - "Wyspiański. Dopóki starczy życia" i "Panny z "Wesela"". Przy pisaniu tego artykułu mocno opierałem się na tej drugiej pozycji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz