Między 26 listopada a 14 grudnia 872 r. zmarł papież Hadrian II. Głównymi kandydatami do objęcia tronu piotrowego byli: kardynał archidiakon Jan i kardynał biskup Porto Formozus. Jednak lud, duchowieństwo i milicja miasta Rzymu wybrała Jana, który został wyświęcony na papieża 14 grudnia 872 r. pod imieniem Jan VIII.
Początkowo jednak Formozus nie przeciwstawiał się nowemu papieżowi, a ten z kolei traktował Formozusa z szacunkiem, angażując go bezpośrednio w swoją politykę. 12 sierpnia 875 r. w pobliżu Ghedi w prowincji Brescia we Włoszech zmarł cesarz Ludwik II, ostatni z włoskiej linii Karolingów. W tym czasie Karol II Łysy i Ludwik II Niemiecki byli ostatnimi jeszcze żyjącymi synami Ludwika I Pobożnego i stryjami a co za tym idzie najbliższymi krewnymi zmarłego cesarza Ludwika II. W tej sytuacji Jan VIII w sierpniu-wrześniu 875 r. wysłał posłów do króla Zachodnich Franków Karola II Łysego. Byli nimi Formozus, kardynał biskup Velletri Gauderich (Gaudericus) i Jan biskup Arezzo. Delegacja papieska poinformowała Karola II Łysego, że papież wybrał go i zaprosił do Rzymu na koronację cesarską. Tym samym papież zakwestionował prawo Ludwika II Niemieckiego do korony cesarskiej Akt ten miał na celu potwierdzenie decydującej roli papieża w wyborze cesarza. Już w czasie pontyfikatu Jana VIII, przedstawiciela rzymskiej frakcji „profrancuskiej”, a więc opowiadającej się za cesarską polityką zachodnich Karolingów - Karola II Łysego, a później Karola III Grubego, w Rzymie istniała silna „progermańska” opozycja, szczególnie aktywna w mieście, kierowana nie tylko przez czołowe postacie administracji cywilnej, ale także przez wyższych urzędników i prałatów Kurii, takich jak sam kardynał biskup Porto Formozus.
Z drugiej strony cesarzowa wdowa Engelberga, zgodnie z testamentem męża Ludwika II, poprosiła Ludwika II Niemieckiego o wysłanie jego najstarszego syna Karlomana by sięgnął po koronę cesarską. Ludwik II Niemiecki chcąc zagwarantować cesarską koronę swojemu synowi Karlomanowi, który uzyskał poparcie części włoskich możnych na czele z margrabią Friulu Berengarem, wysłał go do Italii na czele wojska bawarskiego. Karloman przekroczył przełęcz Brenner i zagrodził drogę stryjowi. Na próżno Karol II Łysy próbował zatrzymać swojego bratanka w wąskim gardle Alp. Bawarczycy wspięli się na wyższe partie gór i znaleźli się za wrogiem. Następnie Karloman był już w dolinie Brenta. Karol II Łysy próbował pozyskać bratanka różnymi propozycjami, ale te zostały odrzucone. Wówczas przebiegły stryj przekonała Karlomana przysięgą, że zaraz po nim opuści Włochy i nie sięgnie po koronę cesarską. Zawarli rozejm i rozpoczęli wycofywanie się. Jednak ledwo Karloman wyruszył do Bawarii, a Karol II Łysy złamał przysięgę i ruszył prosto do Rzymu, gdzie 25 grudnia 875 r. w Boże Narodzenie papież Jan VIII koronował go na cesarza, a w lutym 876 r. wiec w Pawii obwołał go "protector et defensor" i królem Italii.
WIĘCEJ PRZECZYTASZ TUTAJ:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz