Krzyż

 Alicja Kondraciuk

KRZYŻ POWSTAŃCZY

Krzyż mego dziada ręką postawiony

do ziemi przypadł starymi ramiony

Moja go ręka troskliwie podparła

z narzędzi męki pleśń zieloną starła.

W bezksiężycowych nocy trwożne cienie

mchów zeń porosły zdradzając tajemnie,

odkryła datę, którą płomień nieci

w sercu i w oczach: sześćdziesiąty trzeci.

… Czworo ich było:

leśnik, student z miasta

szlachcic ze dworu i młoda niewiasta.

Tu ich na wzgórzu dopadły kozaki,

gdzie dzisiaj rosną dzikich malin krzaki.

To oni piersią przypadłszy na wzgórek,

dopóki kul im w torbach wystarczyło...,

Potem – wrzask hordy...

Wszystko się skończyło.

Troje stanęło na niebieskim progu,

żołnierski żywot niosąc Panu Bogu,

w krwawą purpurę jak sztandar spowity.

Czwarty, półżywy, ranami okryty

poszedł, w kopalniach skalistych Sybiru

słuchać i grzbietem pod knutami krwawić -

aż wrócił, aby braciom krzyż postawić.

… Myślałem nieraz: czyli to podobna,

czy sprawiedliwość zamarła pogrobna?

By po tej ziemi, krwią polską zbroczonej

deptały prochy moskiewskie szwadrony?

By konie dońców darń z mogiły darły,

pod którą leży za Moskwę umarły?

I aby rwały Moskwy dzikie syny

krople krwi polskiej, zastygłe w maliny?

...Aż przyszła pomsta, w skrytych snach chłopięcia

tajne ćwiczenie do twardego cięcia.

Hej, jakże gasło bezsławnie i krwawo

moskiewskie słońce w Wiśle pod Warszawą!

Jakże cierń malin boleśnie umierał,

gdy w gąszczu ranny wróg się poniewierał,

własna posoką brocząc leśne ziele! -

… z powstańczych mogił powstali mściciele.

------------- Antoni Bogusławski