20 stycznia 1983 – W Bricquebec (w Normandii we Francji) zmarł ks. Włodzimierz Cieński, kapelan Związku Walki Zbrojnej we Lwowie, pseud. „Pomian”, naczelny kapelan Armii Polskiej w ZSRR, szef Duszpasterstwa Katolickiego, dziekan 2 Korpusu Polskiego kapelan armii Andersa.
Urodził się 6 kwietnia 1897 we Lwowie. Był synem Tadeusza Cieńskiego, polityka, posła na Sejm galicyjski, działacza społecznego, przewodniczącego Komitetu Obywatelskiego we Lwowie podczas walk o miasto w 1918, senatora II RP i Marii Dzieduszyckiej (wnukiem fundatora Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie, Włodzimierza Dzieduszyckiego) oraz bratem ks. Jana Cieńskiego (1905-1992, od 1967 jedynego (tajnego) biskupa katolickiego na Ukrainie).
Uczył się w domu rodzinnym w Pieniakach w pow. Brody, potem — w szkole średniej we Lwowie. Ukończył studia rolnicze w Dublanach i odbył praktykę w majątku Czartoryskich w Pełkiniach koło Niska. Po dwukrotnej odmowie przyjęcia do Seminarium Duchownego (przeszkodą okazało się słabe zdrowie Włodzimierza) odbył studia filozoficzne i teologiczne w Szwajcarii na Katolickim Uniwersytecie we Fryburgu szwajcarskim. Po ich ukończeniu przyjęty został do seminarium lwowskiego. 4 lutego 1924 przyjął święcenia kapłańskie z rąk abpa Bolesława Twardowskiego.
Był wikariuszem w Żółkwi i tam spowiadając chorych grekokatolików (ksiądz unicki nie miał odwagi wejść do chaty, w której dogorywało kilka osób) zaraził się tyfusem plamistym. Po szczęśliwym wyjściu z choroby był kolejno: administratorem ekspozytury parafialnej w karpackim Wełdzirzu, kapelanem u niepokalanek w Niżniowie, dyrektorem Zakładów Wychowawczych Fundacji Abrahamowiczów dla chłopców we Lwowie (1930-35), proboszczem w Zimnej Wodzie pod Lwowem.
17 kwietnia 1939 mianowano go proboszczem parafii św. Marii Magdaleny, największej lwowskiej parafii. W czasie pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa był żołnierzem ZWZ. 17 kwietnia 1940 został aresztowany przez NKWD na plebanii kościoła św. Marii Magdaleny. Więziono go we Lwowie na Zamarstynowie, następnie na moskiewskiej Łubiance, w Lefortowie pod Moskwą i w moskiewskich Butyrkach. W czasie śledztwa, zakończonego oficjalnie 8 maja 1941, był torturowany, zaś 7 czerwca skazano go na śmierć. W więzieniach kontynuował pracę duszpasterską.
Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej został zwolniony z więzienia (2 września 1941), w wyniku układu Sikorski-Majski. Został ustanowiony Szefem Duszpasterstwa Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Podczas wizytacji polskich ośrodków w Kazachstanie, dotarł samodzielnie m.in. "do Kata Kurhan w Kazachstanie i obszedłszy wszystkie chatki, gdzie byli Polacy, dowiedział się, że jest jeszcze jedna, zaniedbana «nora», w której możliwe że jeszcze żyje jakaś Polka. Obszukał ją dokładnie i w kącie kurnej chaty, w barłogu, odnalazł umierającą na tyfus niewiastę. Wyniósł ją na rękach i rozpoznał własną siostrę Jadwigę”. Uratował zesłankę od pewnej śmierci.
Wraz z Armią Andersa opuścił ZSRR, walczył w Afryce, Włoszech, Francji. Jako wikariusz generalny 2 Korpusu Wojska Polskiego opiekował się Biurem Prasowym biskupa polowego, Józefa Gawliny. Czynnie uczestniczył w kampanii włoskiej, w której „zapisuje się w pamięci żołnierzy jako niesłychanie odważny i gorliwy kapłan, niosący posługi duchowe walczącym, a zwłaszcza rannym, grzebiący zmarłych, czuwający przy żywych".
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. 4 czerwca 1951 został powołany na członka Głównej Komisji Skarbu Narodowego. Był autorem książek. Do połowy 50. lat XX w. pracował jako proboszcz w Marsworth. Ponadto udzielał się jako asystent kościelny w Katolickim Ośrodku Wydawniczym „Veritas” w Londynie i jako asystent Polskiego Instytutu Akcji Katolickiej.
W 1955 wstąpił do zakonu trapistów w Normandii. Zaskakującą decyzję uzasadniał m.in. koniecznością modlitw za Rosję. Po dwuletnim nowicjacie złożył śluby zakonne. Przybrał imię zakonne Włodzimierz. W 1960 złożył śluby wieczyste, w zakonie jako mnich zajmował się prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Pracował fizycznie zakładając i pielęgnując sad; był introligatorem, porządkował bibliotekę, pisał na tematy religijno-społeczne i wspomnienia, utrzymywał rozległe kontakty z Polakami na emigracji i w kraju.
Zmarł 20 stycznia w Bricquebec i tu spoczął na cmentarzu zakonnym.
Biogram za: mabpz. org (Alina Siomkajło) oraz zolnierzeniezlomni. com. pl
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz