Krystyna Krahelska

 

Kresy zaklęte w książkach  

Krystyna Krahelska

Polska

Bardzo trudno powiedzieć: Polska, żeby w słowie powiedzieć wszystko:

Barwę nieba i wody, woń lasu, wiatr i żytnie zagony na piasku,

Patos ciszy i warkot motorów, defilady i słońce na kaskach,

Całą prostą ludzką codzienność i odświętność. Dalekość i bliskość.

80 lat temu, 2 sierpnia, zginęła Krystyna Krahelska - urodzona na styku Polesia i Nowogródczyzny poetka, śpiewaczka, harcerka, studentka najpierw geografii, potem etnografii, Warszawska Syrena, sanitariuszka Plutonu 1108 Dywizjonu Armii Krajowej "Jeleń" 7 Pułku Ułanów Lubelskich -

"nigdy nie pragnęła być bohaterką, nigdy nie marzyła o sławie w jakiejkolwiek postaci. Pragnęła jedynie być we wszystkim sobą i wyśpiewywać siebie - od źródeł, od korzeni, dając ludziom prawdziwe piękno, a cierpiącym ukojenie. Zginęła, nie walcząc, lecz spiesząc z pomocą rannemu".

Tak napisała w posłowiu do tomiku wierszy Janina Krahelska, matka (zmarła w 1976 roku).

Krystyna Krahelska

*** Matce

Żytom kwitnącym się pokłoń,

Nieruchomym w bieli dnia

Pod jasną, słoneczną spiekotę,

Lasom zielonym się pokłoń

I wodzie, co się pod światło z błękitnej zdaje być złotą,

Pokłoń się niebu i łąkom, i chmurom

Żeglującym jak jasne bryły

I drodze do domu powiedz:

Stopy moje stęskniły się za siwym jej pyłem.