Tłumaczenie z języka angielski
Wiedeń był na skraju upadku, brama do całej Europy miała się zaraz otworzyć.
Wtedy, zza grzbietu wzgórza Kahlenberg, nadszedł największy szarżujący atak kawalerii w zapisanej historii.
W 1683 roku Imperium Osmańskie było najpotężniejszą siłą militarną na ziemi. Wielki Wezyr Kara Mustafa wyruszył z ponad 150 000 żołnierzy w stronę Wiednia, ciągnąc za sobą ponad 300 armat i łańcuch zaopatrzeniowy, który sięgał aż do Konstantynopola.
14 lipca Osmanowie otoczyli Wiedeń i zaczęli kopać. Przekopali tunele pod murami miasta, napełnili je prochem strzelniczym i detonowali jeden po drugim. 12 000 – 15 000 obrońców miasta patrzyło, jak ich mury rozpadają się od wewnątrz.
Po dwóch miesiącach oblężenia Wiedeń dogorywał. Skończyło się jedzenie, choroba rozprzestrzeniała się po ulicach, a garnizon stracił trzecią część swoich ludzi. Dowódca miasta, Ernst Rüdiger von Starhemberg, wysłał desperackich posłańców przez linie wroga, błagając o odsiecz.
Święty Cesarz Rzymski Leopold I spędził tygodnie na negocjowaniu jednego z najbardziej nieprawdopodobnych sojuszy w historii Europy. Katolickie Austriackie, protestanccy niemieccy książęta i Rzeczpospolita Obojga Narodów zgodziły się odłożyć na bok swoje rywalizacje i wyruszyć razem. Król Polski Jan III Sobieski miał ich poprowadzić.
Jan Sobieski był już legendą przed Wiedniem. Spędził swoją karierę na walce z Osmanami na wschodniej granicy Polski, a Turcy nazywali go „Lwem Lechistanu”. Kiedy papież osobiście napisał do niego z prośbą o pomoc, Sobieski zmobilizował 74 000 ludzi i rozpoczął marsz na południe.
Wieczorem 11 września dowódcy sojuszu zebrali się na wzgórzu Kahlenberg z widokiem na Wiedeń. Pod nimi obóz osmański rozciągał się po równinie jak osobne miasto, z jedwabnymi namiotami, stadami koni i ogniskami kuchennymi tak daleko, jak sięgało oko. Sobieski zwrócił się do swojego syna i powiedział: „Jutro walczymy”.
Bitwa rozpoczęła się o świcie 12 września starciem piechoty w lasach i wąwozach pod wzgórzem. Przez osiem godzin walki trwały w miejscu, żadna ze stron nie ustępowała. Wtedy, około czternastej po południu, Sobieski rozkazał swojej kawalerii wyruszyć na grzbiet.
Polscy skrzydlaci husarze byli najbardziej budzącą grozę ciężką kawalerią na świecie. Jeździli na ogromnych koniach bojowych, nosili 16-stopowe lance i mieli na plecach drewniane ramy z ogromnymi piórami orła i strusia. W pełnym galopie skrzydła wydawały ryk, który świadkowie opisali jako coś, czego nigdy wcześniej nie słyszeli.
18 000 jeźdźców wzniosło się na wzgórze i zaczęło zjeżdżać w dół w stronę obozu osmańskiego. Sobieski prowadził z przodu z 3000 swoich polskich skrzydlatych husarzy.
Ziemia zadrżała. Osmańskie linie, które trzymały się cały dzień, spojrzały w górę i zobaczyły ścianę koni, lanc i krzyczących skrzydeł spadającą na nie z pełną prędkością. Formacja załamała się niemal natychmiast.
Bitwa szalała przez 15 godzin, po czym armia osmańska była w pełnym odwrocie. Kara Mustafa porzucił swój namiot dowodzenia, swój skarb, swoją artylerię i zieloną chorągiew Proroka Mahometa. Polacy zdobyli tyle kawy z obozu osmańskiego, że przypisuje się im wprowadzenie kultury kawiarnianej do Wiednia.
Kara Mustafa uciekł do Belgradu, gdzie trzy miesiące później został stracony na rozkaz sułtana. Imperium Osmańskie nigdy więcej nie zagroziło środkowej Europie z taką samą siłą. Oblężenie Wiednia jest teraz uważane za szczytowy punkt ekspansji osmańskiej na Zachód.
Wieczorem po zwycięstwie Sobieski napisał list do papieża. W nim zapożyczył słowa Juliusza Cezara i napisał: „Przybyłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył”. Właśnie uratował Europę Zachodnią. Wysłał list, zanim ciała zostały nawet uprzątnięte z pola.
Skrzydlaty husarze szarżowali po raz ostatni pod Wiedniem i wygrali najbardziej przełomową bitwę kawaleryjską w nowożytnej historii. W ciągu jednego pokolenia wiek wojen szarżowej konnicy miał się skończyć na zawsze.
Większość ludzi nigdy nie słyszała o bitwie pod Wiedniem ani o Janie Sobieskim (dostanie swoją własną kartę w odpowiednim czasie). Uważam, że jest kluczowe, abyś teraz dołączył do grupy tych, którzy o nich wiedzą.
Historia ma sposób na zakopywanie momentów, które zmieniły wszystko. Europa miała upaść. Ci ludzie zadbali, by tak się nie stało.
Dzięki, że wytrzymałeś ze mną. Jutro mam dla ciebie kolejną fantastyczną historię w zanadrzu.
W 1683 roku Imperium Osmańskie było najpotężniejszą siłą militarną na ziemi. Wielki Wezyr Kara Mustafa wyruszył z ponad 150 000 żołnierzy w stronę Wiednia, ciągnąc za sobą ponad 300 armat i łańcuch zaopatrzeniowy, który sięgał aż do Konstantynopola.
14 lipca Osmanowie otoczyli Wiedeń i zaczęli kopać. Przekopali tunele pod murami miasta, napełnili je prochem strzelniczym i detonowali jeden po drugim. 12 000 – 15 000 obrońców miasta patrzyło, jak ich mury rozpadają się od wewnątrz.
Po dwóch miesiącach oblężenia Wiedeń dogorywał. Skończyło się jedzenie, choroba rozprzestrzeniała się po ulicach, a garnizon stracił trzecią część swoich ludzi. Dowódca miasta, Ernst Rüdiger von Starhemberg, wysłał desperackich posłańców przez linie wroga, błagając o odsiecz.
Święty Cesarz Rzymski Leopold I spędził tygodnie na negocjowaniu jednego z najbardziej nieprawdopodobnych sojuszy w historii Europy. Katolickie Austriackie, protestanccy niemieccy książęta i Rzeczpospolita Obojga Narodów zgodziły się odłożyć na bok swoje rywalizacje i wyruszyć razem. Król Polski Jan III Sobieski miał ich poprowadzić.
Jan Sobieski był już legendą przed Wiedniem. Spędził swoją karierę na walce z Osmanami na wschodniej granicy Polski, a Turcy nazywali go „Lwem Lechistanu”. Kiedy papież osobiście napisał do niego z prośbą o pomoc, Sobieski zmobilizował 74 000 ludzi i rozpoczął marsz na południe.
Wieczorem 11 września dowódcy sojuszu zebrali się na wzgórzu Kahlenberg z widokiem na Wiedeń. Pod nimi obóz osmański rozciągał się po równinie jak osobne miasto, z jedwabnymi namiotami, stadami koni i ogniskami kuchennymi tak daleko, jak sięgało oko. Sobieski zwrócił się do swojego syna i powiedział: „Jutro walczymy”.
Bitwa rozpoczęła się o świcie 12 września starciem piechoty w lasach i wąwozach pod wzgórzem. Przez osiem godzin walki trwały w miejscu, żadna ze stron nie ustępowała. Wtedy, około czternastej po południu, Sobieski rozkazał swojej kawalerii wyruszyć na grzbiet.
Polscy skrzydlaci husarze byli najbardziej budzącą grozę ciężką kawalerią na świecie. Jeździli na ogromnych koniach bojowych, nosili 16-stopowe lance i mieli na plecach drewniane ramy z ogromnymi piórami orła i strusia. W pełnym galopie skrzydła wydawały ryk, który świadkowie opisali jako coś, czego nigdy wcześniej nie słyszeli.
18 000 jeźdźców wzniosło się na wzgórze i zaczęło zjeżdżać w dół w stronę obozu osmańskiego. Sobieski prowadził z przodu z 3000 swoich polskich skrzydlatych husarzy.
Ziemia zadrżała. Osmańskie linie, które trzymały się cały dzień, spojrzały w górę i zobaczyły ścianę koni, lanc i krzyczących skrzydeł spadającą na nie z pełną prędkością. Formacja załamała się niemal natychmiast.
Bitwa szalała przez 15 godzin, po czym armia osmańska była w pełnym odwrocie. Kara Mustafa porzucił swój namiot dowodzenia, swój skarb, swoją artylerię i zieloną chorągiew Proroka Mahometa. Polacy zdobyli tyle kawy z obozu osmańskiego, że przypisuje się im wprowadzenie kultury kawiarnianej do Wiednia.
Kara Mustafa uciekł do Belgradu, gdzie trzy miesiące później został stracony na rozkaz sułtana. Imperium Osmańskie nigdy więcej nie zagroziło środkowej Europie z taką samą siłą. Oblężenie Wiednia jest teraz uważane za szczytowy punkt ekspansji osmańskiej na Zachód.
Wieczorem po zwycięstwie Sobieski napisał list do papieża. W nim zapożyczył słowa Juliusza Cezara i napisał: „Przybyłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył”. Właśnie uratował Europę Zachodnią. Wysłał list, zanim ciała zostały nawet uprzątnięte z pola.
Skrzydlaty husarze szarżowali po raz ostatni pod Wiedniem i wygrali najbardziej przełomową bitwę kawaleryjską w nowożytnej historii. W ciągu jednego pokolenia wiek wojen szarżowej konnicy miał się skończyć na zawsze.
Większość ludzi nigdy nie słyszała o bitwie pod Wiedniem ani o Janie Sobieskim (dostanie swoją własną kartę w odpowiednim czasie). Uważam, że jest kluczowe, abyś teraz dołączył do grupy tych, którzy o nich wiedzą.
Historia ma sposób na zakopywanie momentów, które zmieniły wszystko. Europa miała upaść. Ci ludzie zadbali, by tak się nie stało.
Dzięki, że wytrzymałeś ze mną. Jutro mam dla ciebie kolejną fantastyczną historię w zanadrzu.Oceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz