Anna #Smoleńska ps. „Hania” – harcerka Szarych Szeregów, więźniarka Pawiaka i ofiara Auschwitz, to ona wygrała konspiracyjny konkurs na znak Polski Walczącej.
Zmarła w przeddzień pierwszej rocznicy powstania znaku, 
marca 
r., mając zaledwie 23 lata. 
Współautorka jednego z najbardziej rozpoznawalnych dziś polskich symboli, tzw. Kotwicy urodziła się 28 lutego 1920 r. w Warszawie. W czasie II wojny światowej studiowała historię sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Pochodziła z rodziny głęboko zaangażowanej w konspirację. Kolportowała „Biuletyn Informacyjny” oraz uczestniczyła w akcjach Małego Sabotażu „Wawer”. Jako łączniczce powierzono jej dział opieki nad więźniami politycznymi i utrzymywanie łączności z rodzinami aresztowanych. Choć nieśmiała, walczyła z wielkim uporem o zdobywanie czegokolwiek dla innych. Wysyłała więźniom paczki i dostarczała im grypsy z Pawiaka. Była jedną z najlepiej poinformowanych konspiratorek. Wiedziała o tym, kto w okrutnym śledztwie nie powiedział nic lub kto błaga o truciznę, bo dłużej już nie może wytrzymać. Docierały do niej listy rozstrzelanych. Wtedy sama musiała pukać do drzwi ich rodzin, by zawiadomić o śmierci bliskich.Szczególnie interesował ją jednak mały sabotaż. Jako osoba uzdolniona plastycznie dużo rysowała, malowała i fotografowała. W 1942 r. Anna wygrała konkurs Biura Informacji i Propagandy KG AK na znak Polski Walczącej. Jej logo zostało wybrane spośród 27 propozycji. Monogram z jednej strony był skrótem słów Polska Walcząca, z drugiej zaś kojarzył się z kształtem kotwicy, chrześcijańskiego symbolu nadziei. 
marca 1942 roku, znak ten po raz pierwszy pojawił się na ulicach Warszawy. Namalował go Maciej Aleksy Dawidowski „Alek” na werandzie znanej cukierni Lardellego. Lokal był popularny wśród warszawiaków, ale zaglądali również do niego okupanci. Chodziło o to, by i oni dostrzegli znak protestu i nadziei. Nie sposób zliczyć, w ilu miejscach z narażeniem życia ozdobiono nim mury Warszawy i innych miast okupowanej Polski.
marca 1942 roku, znak ten po raz pierwszy pojawił się na ulicach Warszawy. Namalował go Maciej Aleksy Dawidowski „Alek” na werandzie znanej cukierni Lardellego. Lokal był popularny wśród warszawiaków, ale zaglądali również do niego okupanci. Chodziło o to, by i oni dostrzegli znak protestu i nadziei. Nie sposób zliczyć, w ilu miejscach z narażeniem życia ozdobiono nim mury Warszawy i innych miast okupowanej Polski. Harcerka nie dożyła pierwszej rocznicy tego wydarzenia. Dalsze losy Anny Smoleńskiej były tragiczne. Aresztowana przez Niemców jesienią 1942 r. trafiła do więzienia na Pawiaku, a potem do Auschwitz. Tam wytatuowano jej numer 26008. Wraz z nią do obozu trafiła jej matka, siostra i szwagierka. Żadna z kobiet z rodziny Smoleńskich nie przeżyła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz