CYKL POZNAJEMY HISTORIĘ WĘGROWA i Okolic.

🇵🇱 BITWA POD WĘGROWEM, lecz nie ta o której myślisz...CYKL POZNAJEMY HISTORIĘ WĘGROWA i Okolic.

🇵🇱 BITWA POD WĘGROWEM, lecz nie ta o której myślisz...

Wrzesień 1939 roku na Mazowszu i Podlasiu to czas dramatycznych starć polskich dywizji z niemieckimi wojskami pancernymi i lotnictwem. Jednym z najtrudniejszych epizodów były walki w rejonie Węgrowa, gdzie Grupa Operacyjna gen. Kowalskiego, w tym 41 Dywizja Piechoty Rezerwowej, starała się uniknąć całkowitego rozbicia i wykonać rozkazy odwrotu.

Po utracie pozycji nad Bugiem i niemieckich forsowaniach rzeki w rejonie Wyszkowa, polskie oddziały rozpoczęły wycofywanie się na południowy wschód. 41 DP Rez., chcąc uniknąć bezpośredniego starcia z niemieckimi czołgami, maszerowała lasami wzdłuż nakazanej linii odwrotu. Kolumny marszowe jednak szybko znalazły się w trudnym położeniu – były okrążane przez niemieckie jednostki pancerne i musiały przedzierać się w rozproszeniu.

Pod Miednikiem 114 pułk piechoty został zaatakowany przez niemieckie czołgi, 115 pułk walczył pod Stoczkiem z piechotą dowożoną samochodami, natomiast 116 pułk, maszerujący z Łochowa w kierunku Węgrowa, stał się celem bombardowań lotniczych i dopiero w rejonie Żulina znalazł chwilowe schronienie w lasach.

10 września około godziny 16.00 niemiecka piechota i kawaleria uderzyły na polskie oddziały w lasach żulińskich. Walki trwały do wieczora i zakończyły się wycofaniem resztek dywizji w stronę Węgrowa oraz przepraw na Liwcu. Niemieckie lotnictwo i jednostki pancerne przechwytywały jednak kolejne kolumny, zajmując m.in. Paplin, co stworzyło zagrożenie dla sztabu dywizji. Straty i zamieszanie doprowadziły do chwilowej utraty łączności między pułkami a dowództwem.

Dopiero zdecydowane działania płk. Raganowicza, dowódcy piechoty dywizyjnej, przywróciły częściowy porządek. Nakazał on sztabowi wycofać się na Liw, a w nocy zebrał rozproszone oddziały za rzeką. 116 pułk skierowano dalej na Kałuszyn, jednocześnie scalając z resztek pododdziałów dwa bataliony piechoty. Około godziny 22.00 dywizja otrzymała rozkaz opóźniania niemieckiego natarcia na linii Węgrów – Mokobody.

Sytuacja strategiczna w całym regionie była jednak dramatyczna. Niemieckie uderzenie spadło na polskie jednostki w momencie ich odwrotu, gdy były w ruchu i rozproszeniu. 1 Dywizja Piechoty, wspólnie z Mazowiecką Brygadą Kawalerii, walczyła pod Mińskiem Mazowieckim i Kałuszynem, ponosząc ogromne straty – do połowy stanu osobowego. Już 14 września przestała istnieć jako pełnowartościowa jednostka bojowa. W kolejnych dniach z jej rozproszonych oddziałów udało się zebrać zaledwie trzy bataliony piechoty i dywizjon artylerii. Podobnie rozproszone były resztki Mazowieckiej BK.

41 Dywizja Piechoty Rezerwowej, poważnie osłabiona i utraciwszy spójność, razem z 33 Dywizją została przez dowódcę Armii „Modlin” skierowana w rejon Włodawy w celu reorganizacji. Do 15 września dywizja zdołała zebrać około 5 tysięcy żołnierzy, jednak nie była już zdolna do pełnowartościowej walki frontowej.

Walki w rejonie Węgrowa we wrześniu 1939 roku były częścią dramatycznego odwrotu Grupy Operacyjnej gen. Kowalskiego. 41 DP Rez. w lasach żulińskich stawiała opór, ale pod naporem niemieckich czołgów, piechoty i lotnictwa musiała się wycofać. Choć działania te nie zatrzymały ofensywy Wehrmachtu, pokazały determinację i ofiarność żołnierzy, którzy mimo chaosu i strat próbowali wykonywać rozkazy, a swoją walką opóźniali marsz przeciwnika w stronę Warszawy.

Michał Maciej Piotrowski 

Źródła:

• Tadeusz Jurga, Władysław Karbowski: Armia „Modlin” 1939. 

• Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939.

W linku znajdziecie nasz artykuł o wrześniu 1939 roku w Węgrowie,  z 10 września 2024 roku. 

https://www.facebook.com/share/p/1Q33Mp6t6G/

Wrzesień 1939 roku na Mazowszu i Podlasiu to czas dramatycznych starć polskich dywizji z niemieckimi wojskami pancernymi i lotnictwem. Jednym z najtrudniejszych epizodów były walki w rejonie Węgrowa, gdzie Grupa Operacyjna gen. Kowalskiego, w tym 41 Dywizja Piechoty Rezerwowej, starała się uniknąć całkowitego rozbicia i wykonać rozkazy odwrotu.

Po utracie pozycji nad Bugiem i niemieckich forsowaniach rzeki w rejonie Wyszkowa, polskie oddziały rozpoczęły wycofywanie się na południowy wschód. 41 DP Rez., chcąc uniknąć bezpośredniego starcia z niemieckimi czołgami, maszerowała lasami wzdłuż nakazanej linii odwrotu. Kolumny marszowe jednak szybko znalazły się w trudnym położeniu – były okrążane przez niemieckie jednostki pancerne i musiały przedzierać się w rozproszeniu.

Pod Miednikiem 114 pułk piechoty został zaatakowany przez niemieckie czołgi, 115 pułk walczył pod Stoczkiem z piechotą dowożoną samochodami, natomiast 116 pułk, maszerujący z Łochowa w kierunku Węgrowa, stał się celem bombardowań lotniczych i dopiero w rejonie Żulina znalazł chwilowe schronienie w lasach.

10 września około godziny 16.00 niemiecka piechota i kawaleria uderzyły na polskie oddziały w lasach żulińskich. Walki trwały do wieczora i zakończyły się wycofaniem resztek dywizji w stronę Węgrowa oraz przepraw na Liwcu. Niemieckie lotnictwo i jednostki pancerne przechwytywały jednak kolejne kolumny, zajmując m.in. Paplin, co stworzyło zagrożenie dla sztabu dywizji. Straty i zamieszanie doprowadziły do chwilowej utraty łączności między pułkami a dowództwem.

Dopiero zdecydowane działania płk. Raganowicza, dowódcy piechoty dywizyjnej, przywróciły częściowy porządek. Nakazał on sztabowi wycofać się na Liw, a w nocy zebrał rozproszone oddziały za rzeką. 116 pułk skierowano dalej na Kałuszyn, jednocześnie scalając z resztek pododdziałów dwa bataliony piechoty. Około godziny 22.00 dywizja otrzymała rozkaz opóźniania niemieckiego natarcia na linii Węgrów – Mokobody.

Sytuacja strategiczna w całym regionie była jednak dramatyczna. Niemieckie uderzenie spadło na polskie jednostki w momencie ich odwrotu, gdy były w ruchu i rozproszeniu. 1 Dywizja Piechoty, wspólnie z Mazowiecką Brygadą Kawalerii, walczyła pod Mińskiem Mazowieckim i Kałuszynem, ponosząc ogromne straty – do połowy stanu osobowego. Już 14 września przestała istnieć jako pełnowartościowa jednostka bojowa. W kolejnych dniach z jej rozproszonych oddziałów udało się zebrać zaledwie trzy bataliony piechoty i dywizjon artylerii. Podobnie rozproszone były resztki Mazowieckiej BK.

41 Dywizja Piechoty Rezerwowej, poważnie osłabiona i utraciwszy spójność, razem z 33 Dywizją została przez dowódcę Armii „Modlin” skierowana w rejon Włodawy w celu reorganizacji. Do 15 września dywizja zdołała zebrać około 5 tysięcy żołnierzy, jednak nie była już zdolna do pełnowartościowej walki frontowej.

Walki w rejonie Węgrowa we wrześniu 1939 roku były częścią dramatycznego odwrotu Grupy Operacyjnej gen. Kowalskiego. 41 DP Rez. w lasach żulińskich stawiała opór, ale pod naporem niemieckich czołgów, piechoty i lotnictwa musiała się wycofać. Choć działania te nie zatrzymały ofensywy Wehrmachtu, pokazały determinację i ofiarność żołnierzy, którzy mimo chaosu i strat próbowali wykonywać rozkazy, a swoją walką opóźniali marsz przeciwnika w stronę Warszawy.

Michał Maciej Piotrowski 

Źródła:

• Tadeusz Jurga, Władysław Karbowski: Armia „Modlin” 1939. 

• Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939.

W linku znajdziecie nasz artykuł o wrześniu 1939 roku w Węgrowie,  z 10 września 2024 roku. 

https://www.facebook.com/share/p/1Q33Mp6t6G/