163 lata temu, 4 września 1862 roku urodził się Tadeusz Żukowski – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, uczestnik Wielkiej Wojny oraz wojny domowej w Rosji.
Swoją służbę w Armii Imperium Rosyjskiego rozpoczął 9 listopada 1879 roku. Następnie ukończył Junkerską Szkołę Piechoty w Odessie. W maju 1883 roku został awansowany na praporszczyka i oddelegowany do 70. Riażskiego Pułku Piechoty.
W kolejnych latach służby w armii rosyjskiej awansował na kolejne stopnie oficerskie: podporucznika (sierpień 1884), porucznika (sierpień 1888), sztabskapitana (marzec 1898) oraz kapitana (maj 1900).
Przez ponad dziesięć lat dowodził kompanią w 70. Riażskim Pułku Piechoty, a 26 lutego 1912 roku został awansowany na podpułkownika. W momencie wybuchu Wielkiej Wojny służył w tym samym stopniu i pułku.
15 października 1914 roku, za wybitne zasługi w działaniach bojowych, awansowano go na pułkownika. Niedługo potem, 20 października tego samego roku Żukowski ponownie wyróżnił się w walce, prowadząc swoje oddziały do ataku na nieprzyjacielskie pozycje i zdobywając dwie linie okopów.
Wówczas, przejmując dowództwo nad pojawiającymi się oddziałami drugiego pułku, udało mu się utrzymać pozycje przez cały dzień, pomimo intensywnego ostrzału artyleryjskiego i karabinowego.
Następnie poderwał swoich żołnierzy do ataku na bagnety, wypierając przeciwnika z sześciu linii okopów, znacząco przyczyniając się do zwycięstwa w bitwie. Za ten wyczyn został odznaczony Orderem św. Jerzego IV klasy.
Pod koniec lipca 1915 roku został mianowany dowódcą 280. Surskiego Pułku Piechoty, którym dowodził do grudnia 1916 roku. Z powodu choroby zwolniono go ze stanowiska i przeniesiono do rezerwy przy sztabie Dźwińskiego Okręgu Wojskowego.
30 stycznia 1917 roku awansowano go na generała-majora. We wrześniu 1917 roku mianowano go dowódcą XLIV Rezerwowej Brygady Artylerii w Symbirsku.
Po rewolucji październikowej opuścił szeregi armii rosyjskiej i wstąpił do Polskiego Komitetu Wojskowego na Syberii i we wschodniej Rosji. Z ramienia którego został wyznaczony na emisariusza do Symbirskiego Okręgu.
Organizował wówczas werbunek ochotników do Wojska Polskiego tworzącego się we wschodniej Rosji, w tym m. in. do 5. Dywizji Syberyjskiej, pełniąc jednocześnie funkcję przewodniczącego Polskiego Komitetu Wojskowego na Syberii i we wschodniej Rosji.
W czerwcu 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała-porucznika. We wrześniu tego samego roku powrócił do Polski. W październiku 1923 roku zatwierdzono go w stopniu tytularnego generała dywizji i przeniesiono w stan spoczynku.
Według niektórych informacji przez pewien czas działał pod pseudonimem „Jarema” w Radzie Głównej tajnego Pogotowia Patriotów Polskich.
Po wkroczeniu wojsk sowieckich na terytorium Polski we wrześniu 1939 roku został aresztowany przez NKWD i osadzony w obozie w Szepietówce, jednak później został zwolniony.
Zmarł 8 lutego 1943 roku w Warszawie w wieku 80 lat. Został następnie pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz