Dokładnie 106 lat temu, wczesnym rankiem 5 września 1919 roku w wyniku rajdu „białych” Kozaków uralskich pod dowództwem generała Borodina na sztab 25. Dywizji Strzeleckiej Frontu Turkiestańskiego Armii Czerwonej, zginął Wasilij Iwanowicz Czapajew — rosyjski i sowiecki wojskowy, uczestnik Wielkiej Wojny oraz jeden z najbardziej znanych, a jednocześnie mitologizowanych bolszewickich dowódców okresu wojny domowej w Rosji.
Czapajew zyskał dużą popularność w Związku Radzieckim po wydaniu w 1923 roku powieści Furmanowa „Czapajew” oraz po premierze słynnego filmu o tym samym tytule w 1934 roku.
W efekcie w późniejszym okresie jego imię nadawano wielu miejscowościom, ulicom oraz okrętom wojennym i cywilnym, a podczas II wojny światowej nosiły je także oddziały partyzanckie.
Jednak rzeczywista rola Czapajewa w wojnie domowej w Rosji nie była tak znacząca, jak przedstawiano ją w literaturze i filmie. Jego sława była w dużej mierze efektem propagandowej mitologizacji.
Film „Czapajew” zawiera wiele nieścisłości historycznych, z których jedną z najważniejszych jest legendarna wręcz scena psychologicznego ataku oficerskiego pułku.
Kappelowcy zostali w niej ukazani w eleganckich czarnych mundurach i białych furażkach, dumnie kroczących w kierunku bolszewickich karabinów maszynowych.
W rzeczywistości oddziały Czapajewa i Kappela, choć operowały na tym samym froncie, nigdy się nie zetknęły, gdyż przeciwnikiem Kappela w czerwcu 1919 roku nie była 25. Dywizja Strzelców Czapajewa, lecz 24. Dywizja Strzelców.
Takie przekłamania były celowe i miały na celu zdyskredytowanie generała Kappela, który uchodził za jednego z najskuteczniejszych dowódców „białych” podczas wojny domowej w Rosji. To właśnie kosztem Kappela stworzono mitologizowaną i fałszywą legendę Czapajewa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz