„Z uczuciem głębokiej radości ofiaruję Ci krzyż Virtuti Militari, ten krzyż, który jest mi tak drogi, a który nosiłem na swojej piersi, jako Naczelny Wódz Armii Polskiej”.
5 lutego 1921 roku, podczas pobytu we Francji, Józef Piłsudski, odpinając z własnego munduru 
order Virtuti Militari, udekorował nim Ferdynanda Focha. Marszałek Francji, Wielkiej Brytanii, a wkrótce także i Polski, był wielkim sprzymierzeńcem w naszej walce o odzyskanie upragnionej niepodległości.
Wcześniej jednak Ferdynand Foch odegrał kluczową rolę w zwycięstwie strony alianckiej na froncie zachodnim I wojny światowej. Brał udział w powstrzymaniu błyskawicznej ofensywy niemieckiej we wrześniu 1914 r., w czasie bitwy nad Marną, a następnie dowodził w październiku i listopadzie północnym zgrupowaniem armii, powstrzymując na polach Flandrii i Pikardii dążących do francuskiego wybrzeża Niemców.
Był zwolennikiem ofensywnej taktyki, którą dobrze oddaje jego najczęściej chyba cytowana wypowiedź:
„Moje lewe skrzydło odstępuje, prawe jest okrążone, sytuacja wyśmienita, atakuję w centrum”.
Taktyka ta powodowała jednak znaczne straty, stąd w kolejnym okresie Wielkiej Wojny Foch został odsunięty od dowodzenia.
Powrócił w kwietniu 1917 r. i został szefem sztabu generalnego u boku Philippe’a Pétaina. Dowodził francusko-angielskim korpusem posiłkowym, idącym na pomoc Włochom po klęsce pod Caporetto, a w kwietniu 1918 r. został głównodowodzącym wojsk alianckich na terenie Francji.
Awansowany w sierpniu 1918 r. do stopnia marszałka, poprowadził ostatnią kontrofensywę przeciw Niemcom, która zakończyła się podpisaniem zawieszenia broni w Compiègne. Reprezentował później Francję w czasie obrad kongresu paryskiego, dążąc do jak najpoważniejszego osłabienia państwa niemieckiego.
Jako nieprzejednany wróg Niemiec, był Foch przyjacielem Polaków. Na kongresie pokojowym popierał polskie roszczenia. Przypieczętował sukces Powstania Wielkopolskiego, żądając zatrzymania niemieckiej kontrofensywy, uznając powstańców za część sił ententy i dopisując do traktatu rozejmowego z Trewiru punkt o przerwaniu walk również w Wielkopolsce.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej wysłał do Polski francuską misję wojskową, ze swoim bliskim współpracownikiem Maximem Weygandem na czele. Był też autorem korzystnej dla Polski linii demarkacyjnej na granicy z Litwą, zwanej linią Focha, pozostawiającej Wilno, Suwałki i Sejny po polskiej stronie.
3 lutego 1921 roku do Paryża przybył Józef Piłsudski. Celem rozmów było wypracowanie projektów porozumień między Polską a Francją. Według Paryża, sojuszu z Warszawą miał w pewnym stopniu zastąpić ten z Rosją.
„Polska i Francja ciążyły ku sobie zawsze, poprzez zmienne koleje losu, w sposób naturalny, bez wysiłku, jednocześnie przez sympatię i z pobudek rozumowych” - mówił przed wyjazdem Marszałek Polski.
Uhonorowanie Focha własnym orderem Virtuti Militari miało być więc symbolem wspomnianego „ciążenia” oraz sympatii.
Polsko-francuska konwencja wojskowa została ostatecznie podpisana 19 lutego 1921 roku. Sojusz sprzed blisko 100 lat wypracował głównie gen. Kazimierz Sosnkowski, który przygotował pierwszy projekt porozumienia.
W uznaniu zasług dla niepodległości Polski Ferdinand Foch, dekretem prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego, 13 kwietnia 1923 roku otrzymał stopień Marszałka Polski.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz