1937 r. Polska 9. miejsce na światowej liście producentów cementu

 1918-1939. Okres odbudowy i rozbudowy przemysłu cementowego Po zakończeniu wojny z bolszewikami produkcja cementu odbywała się w 12 zakładach. W 1925 r. uruchomiona została cementownia “Firley” w Rejowcu o wydajności 120 tys. ton cementu rocznie. W 1927 rozbudowano cementownię “Szczakowa”, wybudowano duży piec obrotowy o wydajności około 170 ton na dobę.

W cementowni “Wysoka” , jedna z najbardziej uznanych cementowni w Europie (na jej potrzeby pracowało kilka kamieniołomów) uruchomiono piec obrotowy o wydajności około 320 ton na dobę, który w 1928 r. należał do największych tego typu urządzeń na świecie.

1928 r. Rozpoczęto budowę nowej cementowni “Saturn” w Zagłębiu Dąbrowskim. Po uruchomieniu w 1929 r. należała do najnowocześniejszych na świecie. W 1939 r. produkowała 240 tys. ton cementu, zatrudniała 1400 pracowników.

Przy końcu lat 20. było 18 cementowni, produkcja przekroczyła 1 mln ton cementu. Wysyłano go na eksport m.in. na Maltę, Cypr (port w Famaguście), do Brazylii (Rio de Janeiro) oraz do Palestyny (rozbudowa miast Tel Awiw, Hajfy).

1937 r. Polska 9. miejsce na światowej liście producentów cementu (wyprodukowano 1,5 mln ton, w 1939 r. produkcja miała przekroczyć 2 mln ton). Wraz z wzrostem produkcji coraz więcej cementu trafiało na potrzeby krajowe. Planowano w 1940 r. budowę dużej cementowni, w okolicach Kielc lub Starachowic (COP).

Pod względem stanu technicznego oraz jakości produkowanego cementu polski przemysł cementowy w II Rzeczpospolitej stał na bardzo wysokim poziomie.

Niestety w III Rzeczypospolitej większość opisywanych cementowni kwitnąco nie wygląda.