Dragan Mihajlo Sotirović

 13 grudnia 1944 roku pododdział plut. Feliksa Maziarskiego z oddziału AK kpt. Dragana Sotirovicia "Draży" w brawurowy sposób uwolniła 11 zatrzymanych w areszcie powiatowego UBP w Brzozowie na Podkarpaciu.

Sam "Draża" czyli Dragan Mihajlo Sotirović inne pseudonimy: „X”, „Michał”, urodził się 5 maja 1913 we Vranju ( zm. 5 lub 6 czerwca 1987 w Salonikach) Był Serbem, kapitanem armii jugosłowiańskiej. W czasie okupacji żołnierzem AK, zastępcą dowódcy 14. pułku Ułanów Jazłowieckich Armii Krajowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari V klasy.

Od roku 1934 służył w armii jugosłowiańskiej. W roku 1940 studiował w Wyższej Szkole Wojennej. W stopniu kapitana w roku 1941 walczył z wojnie obronnej przeciw agresji Niemiec i Włoch, do których dołączyły się także Węgry i Bułgaria na Jugosławię. Do roku 1942 był drugim szefem sztabu oraz adiutantem gen. Dragoljuba Mihajlowicia.

Został wzięty do niewoli w Jugosławii, przebywał wraz z innymi oficerami jugosłowiańskimi w obozie jenieckim nr 325 w Rawie Ruskiej, a później w Stryju.

Symulując chorobę (zapalenie wyrostka robaczkowego), został przeniesiony do szpitala, z którego uciekł 13 stycznia 1944 roku. Skontaktował się z Armią Krajową i tymczasowo został skierowany na przechowanie do Zubrzy pod Lwowem.

Po sprawdzeniu tożsamości (jego brat był pracownikiem ambasady jugosłowiańskiej w Londynie), został skierowany pod koniec marca do tworzonych właśnie oddziałów leśnych Okręgu Lwów AK. Został zastępcą dowódcy 14. pułku ułanów – por. Andrzeja Chołoniewskiego („Korczak”, „Ładyga”).

Brał udział w walkach z UPA m.in. likwidacji kwatery UPA we wsi Szołomyja. Dowodził oddziałami 14. pułku podczas wyzwalania Lwowa w czasie akcji "Burza" – atakując główną linię obrony niemieckiej na wschód od miasta. Za zasługi w czasie akcji został odznaczony 27 lipca 1944 r. przez płk. Władysława Filipkowskiego orderem Virtuti Militari.

31 lipca 1944 roku został aresztowany przez NKWD, zbiegł wraz z innymi oficerami Okręgu Lwów AK. Dowodzone przez niego oddziały w sierpniu 1944 wycofały się na lewy brzeg Sanu, wchodząc w skład Zgrupowania "Warta", w którym „Draża” objął dowództwo kompanii D-14 w batalionie D. Jedna z jego kwater mieściła się w Lalinie.

5 marca 1945 roku został przypadkowo aresztowany przez NKWD w Ujazdach (powiat brzozowski). W czasie próby ucieczki wyskoczył z drugiego piętra łamiąc kości stopy. Nierozpoznany (podawał się za oficera francuskiego nazwiskiem Jacques Roman, powracającego z obozu w Odessie), został odwieziony do szpitala w Rzeszowie, skąd został uwolniony przez organizację „NIE”. Na przełomie kwietnia i maja 1945 roku dołączył ponownie do oddziału.

Jego oddział współdziałał z SOO NSZ, której dowódcą był Antoni Żubryd "Zuch"oraz lokalną Samoobroną antyukraińską z Grabówki, której dowódcą był Mieczysław Bielec ps. „Bystry”.

Jego oddział brał udział w walkach z UPA, a on sam doprowadził 29 maja 1945 r. do podpisania w Siedliskach zawieszenia broni pomiędzy UPA i polskimi oddziałami partyzanckimi, uznającego Sowietów za wspólnego wroga. Do zawarcia formalnego, trwałego porozumienia jednak nie doszło, ale zmniejszyło ono cierpienia polskiej.

W czasie służby w AK został awansowany do stopnia majora.

Ostatnią akcją jego oddziału był atak 25 czerwca na tabory sowieckie koło Domaradza.

Ukrywał się na Dolnym Śląsku, został nawet prezydentem miasta Marklissa ob. Leśna. W jego biurze pracowały łączniczki natomiast Józef Szajda „Belabes” był komendantem milicji w tym mieście. W czasie transportów UNRRA i przesiedlania Niemców, wykorzystując okazję, załadował swoich ludzi do pociągu i wyjechał na Zachód do amerykańskiej strefy okupacyjnej w Niemczech, a następnie do Francji.

Zamieszkał w Monaco, gdzie żył na emigracji pod zmienionym nazwiskiem Jacques Roman. Zmarł nagle podczas corocznej pielgrzymki na górę Athos. Został pochowany w Zurychu.