Odbudowa Teatru Wielkiego w PRL
19 listopada 1965 r. odbyło się uroczyste otwarcie odbudowanego Teatru Wielkiego w Warszawie. Data była symboliczna – 200 lat wcześniej miało miejsce pierwsze przedstawienie „Natrętów” Józefa Bielawskiego, co przyjmuje się za datę powstania Teatru Narodowego. Komuniści często wykorzystywali daty historyczne ważne dla Polaków, aby zdobyć poparcie dla swojej władzy. Stąd huczna inauguracja związana z otwarciem największej sceny w Polsce.
Pierwsza opera na deskach teatru została wystawiona dzień później – w sobotę 20 listopada 1965 r. Widzowie, wśród których znaleźli się także artyści występujący w Teatrze Wielkim przed II wojną światową, obejrzeli „Straszny dwór” Stanisława Moniuszki.
Powołanie narodowej sceny teatralnej było jednym z elementów programu kulturalnego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Celem był rozwój polskiej kultury poprzez stworzenie zespołu teatralnego występującego po polsku, w rodzimym repertuarze. Na siedzibę Teatru Narodowego obrano nieistniejący już budynek Operalni. To właśnie w gmachu, który znajdował się w Ogrodzie Saskim, 19 listopada 1765 r. odbyła się premiera „Natrętów" Józefa Bielawskiego - komedii będącej przeróbką dzieł Moliera. W 1779 r. Teatr Narodowy przeniósł się do budynku na placu Krasińskich. Siedziba teatru nie była imponujących rozmiarów. Brakowało nawet pomieszczeń na garderoby dla aktorów. To tutaj rozpoczął swoją działalność Wojciech Bogusławski nazywany ojcem polskiego teatru.
Dzisiejszy gmach Teatru Wielkiego powstał w latach 1825-1833 według projektu Antoniego Corazziego. Kompleks był olbrzymi, zajmował powierzchnię porównywalną z Bazyliką św. Piotra w Rzymie.
Podczas oblężenia Warszawy w 1939 r. Teatr Wielki został zbombardowany i niemal całkowicie zniszczony. Po zakończeniu wojny był jednym, wielkim gruzowiskiem. W latach 1945-1965 zespół teatru działał na innych scenach, a gmach Teatru został odbudowany z gruzów i znacznie rozbudowany (aktualnie jest obiektem kilkukrotnie większym niż budynek Corazziego). Głównym architektem i projektantem był Bohdan Pniewski.
Dowiedz się więcej o ratowaniu dóbr kultury w czasie II wojny światowej: Obejrzyj dyskusję o emigracyjnym czasopiśmie „Kultura”:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz