W latach 60. w Warszawie kioski przeżywały swój złoty czas

 PoWarszawsku

PoWarszawsku, czyli „najpierw na stojaka, potem na kiwaka, i wreszcie na leżaka”, albo „duże jasne na stojaka, najczęściej jako utrwalacz po ćwiartce”. Takie slogany towarzyszyły popularnym budkom (niektórzy nazywali je kioskami) z piwem.

W latach 60. w Warszawie kioski przeżywały swój złoty czas, było ich wtedy ponad 300, a stały przy większości przystanków tramwajowych, w parkach i na ruchliwych placach.

Budki były najczęściej drewniane i pomalowane na zielono. Z tyłu znajdowało się wejście dla ekspedientki, a z przodu długi „parapet” – czyli miejsce, gdzie można było się oprzeć lub odstawić na chwilę swój kufel.

Większość kiosków otwarta była od samego rana. Musicie wiedzieć, że w latach 60. piwo nie było uznawane za alkohol i było na nie społeczne przyzwolenie, dlatego nie dziwił widok kolejek po piwo ani o 8.00 rano, ani podczas przerw w pracy.

A jakie trunki można było tam zakupić? Na ogół były to dwa rodzaje piwa. Często ciepłe i z gazem powstałym w wyniku fermentacji w drewnianej beczce, więc niewiele to miało wspólnego z dzisiejszym piwem. Jeśli ktoś miał ochotę na jakąś przekąskę to musiał obejść się smakiem, ponieważ tylko w kilku kioskach w Warszawie kupić można było koreczki serowe lub krakersy, a zdecydowana większość oferowała tylko napoje. Nie zniechęcało to jednak spragnionych warszawiaków do ustawiania się w długie kolejki po orzeźwiający napój – zwłaszcza w gorące sierpniowe dni!

A na koniec możemy zanucić…

„Małe piwko, małe piwko z korzeniami wyrośnie ci,

Małe piwko, małe piwko z korzeniami zaśpiewa ci.

Jeden kiosk,

Drugi kiosk,

Trzeci, Czwarty.

Małe piwko, małe piwko z korzeniami zastąpi łzy,

Małe piwko, małe piwko z korzeniami, przebaczysz mi.”

Zdjęcie: Archiwum MTP

Tekst piosenki: Zdzisław Maklakiewicz z filmu „Przyjęcie na dziesięć osób plus trzy”.