Ludwig Fischer

 

kapitan.kirk

@KirkKapitan

Skoro dziś 3 marca, to pozwolę sobie przypomnieć okrągłą 78 rocznicę skazania przez Najwyższy Trybunał Narodowy na śmierć SS-Gruppenführera Ludwiga Fischera. Skurwykot był to okropny, jako szef Dystryktu Warszawskiego GG miał na sumieniu co najmniej kilkadziesiąt tysięcy ofiar, a jakby jeszcze doliczyć to, że jego zarządzeniem zostało powołane warszawskie Getto, to jeszcze można by tę liczbę pomnożyć. Trzykrotnie AK robiła na niego zamachy i trzykrotnie nieudane; zdążył jeszcze zostać ranny podczas Postania Warszawskiego, gdy Polacy mu oblegli na jakiś czas Pałac Saski.

Jako to mawiała slachta mazurska, kiejześ zbóju od kuli ucik, znacy wisoł bedzies. Na sali sądowej Fischer zasiadał w miłym towarzystwie kolegów z SS, Ludwiga Leista ("kreis"-starosty Warszawy), Josefa Meisingera (szefa Sipo na Warszawę i organizatora min. masowych egzekucji w Palmirach) i Maksymiliana Daume (min. organizatora zbrodni w Wawrze). Fischer, jako prawnik z wykształcenia, bronił się sam, wspomagany przez obrońcę z urzędu, znanego wówczas warszawskiego adwokata, którego nazwiska celowo nie przypomnę, bo on sam traktował to wyłącznie jako przykry, ale konieczny obowiązek zawodowy. Nie wskórał.

Jakby komunistycznych sądów nie cierpieć - bo zaiste jest za co - trzeba docenić ich rzutkość; oskarżeni (z wyjątkiem jednego) zadyndali na Rakowieckiej w 4 dni po wyroku prawomocnym, a Fischer następnego dnia. Jak raz w sam Dzień Kobiet, choć chyba nie ma akurat w tym żadnego głębszego morału.

Pamiętam taką scenę z filmu " Generał Nil". Generał siedział w jednej celi ze swoim dawnym wrogiem grupenfuhrerem Sporrenbergiem, który go powitał pod celą słowami: "Ja polowałem na pana, pan na mnie a teraz komuniści powieszą nas z tego samego paragrafu" - czy jakoś tak to było.