Prinz Eugen

 

kapitan.kirk

@KirkKapitan

Zainspirowany przez Szanowną

@DorotaD10

przypomnę może kolizję nieco bardziej typową, ale pomimo bliskości geograficznej nieco u nas zapomnianą. 15 października 1944 krążownik ciężki Prinz Eugen, spracowany po ciężkich bojach z brakiem radzieckiej artylerii nadbrzeżnej pod Kłajpedą, wracał z ulgą do macierzystego portu w Gotenhafen (dawniej Gdynia). Znużony komandor Werner Ehrhardt nie zauważył, że na wysokości Helu manewruje krążownik szkolny Leipzig akurat w poprzek kursu. Kapitan Heinrich Spoerl, dowodzący Leipzigiem, zorientował się wprawdzie, że coś wielkiego na niego szybko jedzie, ale nie zdołał umknąć.

Bezpośrednią przyczyną wypadku była niefrasobliwość oficera wachtowego na Prinz Eugen, pierwszą pośrednią przyczyną były złe warunki atmosferyczne, a drugą fakt, że Lepzig, po tym jak został jeszcze w grudniu 1939 storpedowany przez HMS Salmon, nie miał już głównej maszynowni turboparowej (bo to, Meine Herren, nie ma co tracić czasu i Reichsmarek; po zwycięstwie się naprawi, albo i nie) i pływał tylko na dieslach pomyślanych pierwotnie jako pomocnicze, co bardzo mu ograniczało zdolności przyspieszeniowo-manewrowe. O solidności niemieckich stoczniowców świadczy jednak to, że oba okręty przeżyły, choć pierwszy stracił znaczą część dziobnicy, a drugi został prawie przepołowiony (na głębokość 14 metrów), zaś o solidnej pracy polsko-niemieckich dokerów w Gotenhafen to, że w miarę szybko oba naprawiono; tu się przysunie, tu się dospawa, tu sie przykręci, tu się zadrutuje i będzie jak ta lala.

Co prawda trochę niepotrzebnie tak się wszyscy męczyli, bo oba okręty w sumie długo już potem nie pożyły. Zwycięzcy zatopili Leipziga 20 lipca 1946 na głębinie u wybrzeży Norwegii, bo się nie opłacało złomować; Prinz Eugen został w tym samym czasie (1 i 25 lipca) dwukrotnie próbnie wysadzony w powietrze bombą atomową na atolu Bikini i z tej egzotycznej wycieczki oczywiście już nie wrócił, acz znaczne jego fragmenty można podziwiać do dziś.

Dla koneserów, Prinz Eugen na Bikini (jak łatwo zauważyć, już nie pod banderą Kriegsmarine) przed pierwszą eksplozją i zaraz po niej. Ku ogólnej konfuzji atomistów okazało się, że zdetonowanie 20-kilotonowego ładunku w odległości poniżej kilometra nic w zasadzie okrętowi nie zrobiło; ot rozbujał sie mocno na chwilę, zdmuchnęło z niego część anten i innych didaskaliów, tudzież powstały lokalne i małe pożarki. No to się go zagasiło i następną eksplozję zrobili już bliżej.