Pewnego dnia nauczycielka poprosiła uczniów, by na kartce zapisali imiona wszystkich kolegów z klasy, zostawiając przy każdym trochę miejsca.

 Świat jego oczami

Potem kazała im dopisać jedną, najpiękniejszą rzecz, jaką mogą o tej osobie powiedzieć.

Na to zadanie zeszła cała lekcja. Po jej zakończeniu każdy oddał swoją kartkę.

W weekend nauczycielka usiadła i przepisała wszystkie dobre słowa na osobne listy – tak, aby każdy uczeń dostał swoją własną kartkę z komplementami.

W poniedziałek rozdała im te listy. W klasie bardzo szybko pojawiły się uśmiechy.

— „Naprawdę ktoś tak o mnie myśli?”

— „Nie wiedziałem, że tyle dla kogoś znaczę.”

— „Nie sądziłam, że inni tak mnie lubią.”

Do tematu już nie wracano. Nauczycielka nie wiedziała, czy dzieci pokazały listy w domu, czy zatrzymały je dla siebie, ale nie miało to znaczenia. Cel został osiągnięty – każdy poczuł się ważny i doceniony.

Mijały lata.

Jeden z tych uczniów, Marek, zginął tragicznie w wypadku samochodowym, wracając z pracy. Nauczycielka pojechała na jego pogrzeb. Nigdy wcześniej nie widziała tak młodego człowieka w trumnie. Wyglądał dojrzale, a jednocześnie tak boleśnie niewinnie…

Kościół był pełen ludzi. Jeden po drugim podchodzili, by pożegnać się po raz ostatni. Ona zrobiła to jako ostatnia.

Wtedy podszedł do niej jeden z przyjaciół Marka:

— „Czy była pani jego nauczycielką?”

Skinęła głową.

— „On często o pani mówił” — powiedział tylko.

Po ceremonii dawni koledzy z klasy spotkali się razem z rodzicami Marka. Ojciec wyciągnął portfel i powiedział:

— „Chcemy pani coś pokazać. Znaleźliśmy to przy nim, kiedy odszedł.”

Z portfela wyjął dwie stare, zniszczone kartki, wielokrotnie składane i rozkładane. Nauczycielka poznała je od razu – to były listy pełne dobrych słów, które jego koledzy napisali o nim przed laty.

— „Dziękujemy, że to pani wtedy zrobiła” — powiedziała mama Marka. — „Jak pani widzi, on zawsze je nosił przy sobie.”

Wtedy odezwali się inni.

— „Ja też mam swoją kartkę. Trzymam ją w szufladzie biurka.”

— „Mój mąż poprosił, żebyśmy jego włożyli do naszego albumu ślubnego.”

— „Moja jest w pamiętniku.”

Jedna z koleżanek wyjęła z torebki portfel i pokazała swoją pogniecioną kartkę.

— „Zawsze ją noszę ze sobą.”

Nauczycielka usiadła i rozpłakała się. Płakała po Marku i po wszystkich, których już nigdy nie zobaczy.

Żyjemy w świecie tak szybkim, że często zapominamy, iż życie ma swój kres. A nikt nie wie, kiedy nadejdzie ten dzień.

Dlatego proszę was – mówcie swoim bliskim, jak bardzo są dla was ważni. Powiedzcie im to dzisiaj. Nie czekajcie, aż będzie za późno.

~ Autor nieznany, tłumaczenie: Świat jego oczami

-----

Moja najnowsza książka pod tytułem POWINNI UCZYĆ TEGO W SZKOŁACH 💙

Zamów już teraz, a w prezencie otrzymasz moją płytę "Jeszcze będzie pięknie" 🎁🔥

https://www.oczamimezczyzny.pl/.../powinni-uczyc-tego-w.../