Grupa patriotycznej młodzieży pod dowództwem Józefa Piłsudskiego (ok. 150 osób) nazwana później I Kompanią Kadrową w dniu 6 sierpnia 1914 r. wyruszyła z Krakowa w stronę Warszawy, by w Królestwie Polskim wywołać powstanie przeciwko Rosji.
Ta nieodpowiedzialna akcja została źle przyjęta w Kongresówce a pisarz Henryk Sienkiewicz, kiedy dotarli oni do jego dworku w Oblęgorku, najpierw ich zignorował a następnie wezwał do zakończenia tej eskapady.
Ta zdecydowana postawa Noblisty i zdecydowanej większości Polaków uchroniła nas w tamtym niespokojnym okresie przed kolejnym sojuszem niemiecko-rosyjskim, którego celem byłoby zduszenie powstania. Wobec obojętności Polaków na tą akcję, służby austriackie zdecydowały o wycofaniu grupy Piłsudskiego do Krakowa.
Następnie podjęły decyzję o włączeniu uczestników wymarszu, do powołanych w dn. 16 sierpnia 1914 przez Naczelny Komitet Narodowy Legionów Polskich, które były oddzielną formacją armii austro-węgierskiej. Tworzyły je polskie organizacje paramilitarne, m.in. oddziały Związku Strzeleckiego, Polskie Drużyny Strzeleckie i sekcje Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Formalną podstawą tworzenia oddziałów legionowych był rozkaz austriackiego dowództwa z 27 sierpnia 1914 r.
Na pierwszego dowódcę Legionu Zachodniego wyznaczony został gen. Rajmund Baczyński. Następnie Komendantem Legionów został gen. Karol Trzaska-Durski, a szefem sztabu kpt. Włodzimierz Zagórski. Dowódcą 1 Pułku został Józef Piłsudski, a 2 płk Zygmunt Zieliński.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz