4 maja 1887 roku we Florencji zmarł Konstanty Julian Ordon, żołnierz Wojska Polskiego w powstaniu listopadowym, uczestnik bitew pod pod Ostrołęką (został po niej odznaczony orderem Virtuti Militari) i w Olszynce Grochowskiej. We wrześniu 1831 roku brał udział w obronie Warszawy i dowodził baterią artylerii w reducie nr 54, która została zdobyta 6 września. W niewyjaśnionych okolicznościach doszło wówczas do eksplozji składu amunicji, którego ofiarami stali się zarówno obrońcy, jak i atakujący Rosjanie.
Wydarzenie to przyniosło sławę Ordonowi, gdy opisał je w swoim wierszu Adam Mickiewicz. Inaczej jednak niż w utworze wieszcza, Ordon został wprawdzie poważnie poparzony w wybuchu, ale przeżył i jak wielu innych Polaków wyemigrował po powstaniu na Zachód. Mieszkał w Wielkiej Brytanii, we Francji i we Włoszech. W czasie Wiosny Ludów walczył z Austriakami w armii Królestwa Obojga Sycylii i wyróżnił się w bitwach pod Mortarą i Novarą. W 1860 roku wstąpił do wojska Giuseppe Garibaldiego w Neapolu, a później przeszedł do armii zjednoczonych Włoch, w której służył do 1867 r.
Z czasem coraz bardziej podupadał na zdrowiu, a nawet stracił słuch. W nocy z 3 na 4 maja 1887 roku popełnił samobójstwo strzałem z pistoletu. Nigdy nie wyjaśnił, czy eksplozja reduty była skutkiem przypadku, czy rozkazu, ani kto do niego doprowadził.
Na ilustracji portret Ordona autorstwa Bolesława Łaszczyńskiego, 1872 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK II-a-143).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz