Aleksander Kierski

 25 stycznia 1894 roku w Warszawie urodził się Aleksander Kierski (zdjęcie) major piechoty Wojska Polskiego zamordowany przez NKWD w Charkowie.

Był absolwentem szkoły średniej Wallenberga przy byłej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W roku 1915 podjął służbę w Legionie Puławskim Armii Rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie niemieckim. W roku 1916 ukończył w stopniu chorążego piechoty Pawłowską Szkołę Wojskową w Piotrogrodzie. W czerwcu 1916 roku został młodszym oficerem 4-tej kompanii 26-go pułku zapas. Strzelców Syberyjskich w Omsku. W październiku 1916 roku został dowódcą kompanii saperów i instruktorem fortyfikacji w pułku. Rok później wyjechał na własną prośbę na front, zaciągnął się do służby w 1. Strzeleckim Pułku Polskim, gdzie gdzie został awansowany na podporucznika w kompanii saperów. Pod koniec pierwszej wojny światowej został dowódcą 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki. W styczniu 1919 roku awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem. Brał udział w walkach na froncie ufimskim. W styczniu 1920 roku po kapitulacji 5 Dywizji Strzelców Polskich, i po rozbrojeniu przez bolszewików pod Klukwienną uciekł na wschód. Z resztkami oddziałów (około 800 żołnierzy) przebił się do Irkucka dalej do Harbina, aby przez Mukden dotrzeć do portu Dairen na Morzu Żółtym. Po trzymiesięcznym rejsie przez Nagasaki, Hongkong, Singapur, Colombo, Aden, Kanał Sueski, Gibraltar, Kopenhagę. W roku 1920 powrócił do Polski, gdzie w lipcu 1920 roku został wcielony do Korpusu Syberyjskiego Wojska Polskiego i skierowany na front gdzie bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Brał udział w Bitwie Warszawskiej, za udział w której został na wniosek generała Józefa Hallera odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Wybuch drugiej wojny światowej zastał go w Łukowie, z którego razem z rodziną podjął próbę ucieczki do Rumunii. Kolumna, w której się znalazł została otoczona przez bolszewików i zabrana do Buczacza, a następnie Starobielska. Został zamordowany w Charkowie w kwietniu 1940 roku. Spoczywa w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Jego symboliczny grób znajduje się na warszawskich Powązkach Wojskowych. 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika.