During the Second World War, one of the most overlooked crimes committed by Germany was the systematic kidnapping of children from occupied Poland. Under Nazi German racial ideology, tens of thousands of Polish children, many with so-called “Aryan” features were forcibly taken from their families, placed in transit or concentration camps, and sent to Germany to be “Germanized.” They were stripped of their names, language, identity, and heritage. They were told they were German. They were adopted into German families and they were made to forget who they truly were.
The three children in the image, Mirosław Radoszyński, Wanda Sowińska, and Elżbieta Karnecka were among the thousands torn from their parents in transit camps and selected for this racial kidnapping program. These photos, now preserved by Poland’s Institute of National Remembrance (IPN), are not mere records. They are haunting evidence of a genocidal policy aimed not only at destroying the Polish nation but at obliterating its future by stealing its children.
The Nazi Germans saw these children as raw material to be reshaped into servants of the Reich. Those deemed “racially suitable” were renamed, forbidden to speak Polish, and raised under strict supervision. Many never saw their parents again. Others, deemed unfit, were subjected to forced labor, medical experiments, or extermination.
To this day, it is estimated that up to 200,000 Polish children remain lost, never returned, never reclaimed, their roots buried under decades of silence. Some live in Germany unaware of their true heritage and others died, nameless and unremembered… forgotten.
The Germans not only invaded and devastated Poland, murdering millions of civilians, including three million Polish Jews and three million ethnic Poles, but also stole its future. The kidnapping of children was a crime so cruel it defies comprehension and yet, even now, justice remains elusive. Many of the perpetrators went unpunished. Many of the victims were never found.
This is not just a footnote of war. It is a scar on the conscience of Europe. Poland lost its children and the world must not forget.
Podczas II wojny światowej jedną z najbardziej pomijanych zbrodni popełnionych przez Niemcy były systematyczne porwania dzieci z okupowanej Polski. Pod wpływem nazistowskiej niemieckiej ideologii rasowej dziesiątki tysięcy polskich dzieci, wiele z nich o tzw. cechach „aryjskich”, zostało siłą odebranych rodzinom, umieszczonych w obozach przejściowych lub koncentracyjnych i wysłanych do Niemiec w celu „germanizacji”. Pozbawiono je imion, języka, tożsamości i dziedzictwa. Powiedziano im, że są Niemcami. Zostały adoptowane przez niemieckie rodziny i zmuszone do zapomnienia, kim naprawdę są.
Troje dzieci na zdjęciu – Mirosław Radoszyński, Wanda Sowińska i Elżbieta Karnecka – było wśród tysięcy osób oderwanych od rodziców w obozach przejściowych i wybranych do programu porwań na tle rasowym. Zdjęcia te, obecnie przechowywane w Instytucie Pamięci Narodowej (IPN), to nie tylko dokumenty. To wstrząsający dowód ludobójczej polityki, której celem jest nie tylko zniszczenie narodu polskiego, ale także zniszczenie jego przyszłości poprzez kradzież dzieci.
Nazistowscy Niemcy postrzegali te dzieci jako surowiec do przekształcenia w sługi Rzeszy. Tym, które uznano za „odpowiednie rasowo”, zmieniono imiona, zabroniono im mówić po polsku i wychowywano pod ścisłym nadzorem. Wiele z nich nigdy więcej nie zobaczyło swoich rodziców. Inne, uznane za nieodpowiednie, poddawano przymusowej pracy, eksperymentom medycznym lub eksterminacji.
Szacuje się, że do dziś nawet 200 000 polskich dzieci pozostaje zaginionych, nigdy nieodzyskanych, a ich korzenie pogrzebane są pod dziesięcioleciami milczenia. Niektóre żyją w Niemczech nieświadome swojego prawdziwego dziedzictwa, a inne zmarły, bezimienne i zapomniane… zapomniane.
Niemcy nie tylko najechali i zdewastowali Polskę, mordując miliony cywilów, w tym trzy miliony polskich Żydów i trzy miliony etnicznych Polaków, ale także ukradli jej przyszłość. Porwanie dzieci było zbrodnią tak okrutną, że wymyka się wszelkiemu pojmowaniu, a jednak nawet teraz sprawiedliwość pozostaje nieuchwytna. Wielu sprawców pozostało bezkarnych. Wiele ofiar nigdy nie zostało odnalezionych.
To nie tylko przypis do wojny. To blizna na sumieniu Europy. Polska straciła swoje dzieci i świat nie może o tym zapomnieć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz