Bolesław Konecki

ppor. rez. Bolesław Konecki – Urodził się 13 sierpnia 1897 r. w Dąbrowie Górniczej, syn Wincentego i Marii z Urgatschów. Naukę rozpoczął w 1903 r. w gimnazjum Józefa Mejera w Zawierciu, gdzie otrzymał promocję do II klasy. Następnie przeniósł się do Gimnazjum Rządowe go w Piotrkowie, w którym ukończył V klasę.

Po wybuchu I wojny światowej wraz z ojcem przeniósł się do miejscowości Kamieńskie na Ukrainie. W roku szkolnym 1914/1915 rozpoczął naukę w tamtejszym gimnazjum klasycznym, które ukończył w 1917 r. Jeszcze jako uczeń, w 1914 r., wstąpił do Tajnego Koła Samokształceniowego Polaków w Kamieńskich, w którym organizowano również zalążki tajnego harcerstwa polskiego.

W dniu 15 kwietnia 1917 r. został powołany do armii rosyjskiej i skierowany do Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej w Kijowie (15 kwietnia – 10 grudnia 1917 r.). Przeszedł w niej prawie cały system kształcenia, ale w wyniku wybuchu rewolucji bolszewickiej, tak jak inni junkrowie, otrzymał urlop na czas nieokreślony i nie uzyskał mianowania na chorążego.

Po zwolnieniu z wojska w lutym 1918 r., na wiosnę tego roku opuścił Kamieńskie w celu dotarcia i wstąpienia do II Korpusu Polskiego w Rosji. W trakcie podróży, po otrzymaniu informacji o rozbrojeniu formacji po bitwie pod Kaniowem, udał się przez Podwołoczyska, Tarnopol, Lwów, Kraków do Warszawy. Na skutek kontroli w Strzemieszycach (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej) i braku pewnych dokumentów został cofnięty do Podwołoczysk, a następnie powrócił do Kamieńskich. Przebywając tam, brał udział w działalności Tajnego Koła Samo kształceniowego Polaków oraz podjął próby przyłączenia się do powstających w terenie polskich oddziałów wojskowych. Zwiedziony zapewnieniami emisariusza wojskowo-politycznego o organizowaniu oddziałów polskich przy armii gen. Piotra Krasnowa w okolicy Carycyna (obecnie: Wołgograd, Rosja), przystąpił do niej. Jak się potem okazało, generał uznawał jedynie istnienie niepodzielnej Rosji, co spowodowało, że po dwóch tygodniach, Bolesław Konecki opuścił szeregi tej armii. Jego kolejne próby dostania się do kraju i wstąpienia do Wojska Polskiego również zakończyły się niepowodzeniem.

Dopiero w styczniu 1919 r. dotarł pieszo przez Łuniniec do Pińska, a następnie koleją do Warszawy, gdzie 28 lutego 1919 r. wstąpił jako ochotnik w szeregi Wojska Polskiego. W tym samym dniu został przydzielony do dowodzonego przez kpt. Artura Górskiego 2. Batalionu Saperów 1. Pułku Inżynieryjnego. Został w nim awansowany 25 kwietnia 1919 r. na stopień kaprala, a 7 maja 1919 r. przydzielono go do plutonu marszowego tego batalionu. Zadaniem oddziału było ufortyfikowanie polsko-niemieckiej linii demarkacyjnej w Grodnie i okolicach. Brał on udział w pracach na odcinku Sztabin-Nowokamienna (obecnie Kamienna Nowa) oraz w walkach z Niemcami pod Nowokamienną i Domuratami. W dniu 14 lipca 1919 r. został awansowany na stopień plutonowego, a 17 sierpnia 1919 r. przydzielono go wraz z plutonem marszowym do dowodzonej przez ppor. Eustachego Gorczyńskiego 2. kompanii 3. Batalionu Saperów. Z nią brał udział w walkach o Dyneburg na Łotwie. Natomiast na podstawie rozkazu dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego z 1 października 1919 r. został awansowany na podchorążego ze starszeństwem z 15 września 1919 r. Z kolei 27 października 1919 r., po zajęciu Dyneburga, przeniesiono go do dowództwa 1. Dywizji Legionów. Był wówczas podchorążym pełniącym funkcję oficera do specjalnych zleceń przy budowie przeprawy mostowej przez rzekę Dźwinę. W takiej samej roli został przydzielony 27 kwietnia 1920 r. do grupy technicznej kpt. Ludwika Hickiewicza, z którą uczestniczył w wypadzie na Kijów. W działaniach tych zajmował się niszczeniem różnych obiektów na linii kolejowej Kijów-Boryspol a w miejscowości Browary brał udział w akcjach wypadowych na bolszewików i unieszkodliwieniu pociągu pancernego. Prowadził wywiad w dół rzeki Dniepr celem przygotowania miejsca dla desantu wojsk. Z kolei podczas odwrotu wojsk polskich na trasie Kijów – Fastów – Biała Cerkiew, jako dowódca oddziału minerów, podminowywał infrastrukturę kolejową. W obliczu nieprzyjaciela wysadzał obiekty na linii Olewsk – Sarny – Powursk – Kowel – Dorohusk. W przerwach od tych działań wykonywał prace fortyfikacyjne i rekonesanse na linii wojsk nieprzyjacielskich. Za okazane poświęcenie kpt. Ludwik Hickiewicz zgłosił go do odznaczenia Krzyżem Walecznych oraz awansu na podporucznika. Wnioski te nie zostały jednak zrealizowane ze względu na zaginięcie dokumentów. Z kolei będąc w Dorohusku, ze względu na brak oficerów, został on przydzielony do 2. kompanii mostowej, w ramach której uczestniczył w obronie przyczółka mostowego w tej miejscowości. Prowadził również wywiad w stronę nieprzyjaciela, w trakcie którego został odcięty od własnych oddziałów. Udało mu się jednak przepłynąć rzekę Bug i mimo bolszewickiego ostrzału dotrzeć do dowództwa kompanii. Od sierpnia 1920 r. brał udział w budowie mostu w Grodnie na rzece Niemnie, a od października w budowie mostów pontonowych.

W dniu 14 stycznia 1921 r. przeszedł do rezerwy celem odbycia studiów. Został przyjęty na Wydział Elektrotechniczny Politechniki Warszawskiej 4 lutego 1921 r., gdzie był członkiem studenckiego Koła Mechaników. Niedługo później przerwał naukę i od maja do 24 czerwca 1921 r. brał udział w III powstaniu śląskim, gdzie przynależał do kompanii szturmowej 4. Batalionu 2. Zabrskiego Pułku Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Po powrocie do Warszawy kontynuował studia, w trakcie których odbył studenckie praktyki w Dyrekcji Kolei Państwowych w Warszawie (3 lipca – 30 września 1925 r.). Z kolei 23 czerwca 1926 r. wystosował podanie do Rady Wydziału Elektrotechnicznego Politechniki Warszawskiej z prośbą o przyjęcie go w poczet studentów rzeczywistych uczelni, co nastąpiło 28 czerwca 1926 r. W dniu 6 października 1927 r. zdał egzamin dyplomowy na tym wydziale. Posiadając półdyplom tej uczelni, przerwał studia ze względu na trudną sytuację materialną i konieczność opieki nad matką.

Na mocy opublikowanej w 1923 r. Listy Starszeństwa Oficerów Rezerwy ustalono mu stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. i lokatą 109. w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Co najmniej od 1923 r. jego oddziałem macierzystym był 2. Pułk Saperów Kaniowskich. Jako podporucznik rezerwy odbył 6-tygodniowe ćwiczenia wojskowe w tym pułku (1 sierpnia – 12 września 1927 r.). Uzyskał po nich ocenę dobrą i opinię dostatecznego dowódcy plutonu. Podobne ćwiczenia w tej formacji przeszedł w okresie od 10 czerwca do 21 lipca 1929 r. i ukończył je z oceną bardzo dobrą i opinią dobrego oficera. Następne 6-tygodniowe ćwiczenia oficerów rezerwy odbył w puławskim 2. Batalionie Saperów Kaniowskich w okresie od 10 sierpnia do 15 września 1931 r. Uzyskał po nich opinię przeciętnego oficera rezerwy, nadającego się na dowódcę plutonu. Kolejne tego typu ćwiczenia zrealizował również w Puławach (26 czerwca – 5 sierpnia 1933 r.). Zakończył je z opinią oficera nadającego się na dowódcę plutonu i bardzo dobrego dowódcy kompanii. Jako podporucznik rezerwy odbył kurs dla oficerów rezerwy saperów w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie (23 listopada 1934 r. – 4 kwietnia 1935 r.), który zakończył z wynikiem pomyślnym.

W latach 1929-1938 pracował w Wydziale Technicznym Dyrekcji Okręgu Poczt i Telegrafów w Warszawie, skąd w 1938 r. został przeniesiony do Wydziału Sieci Miejskich Urzędu Telekomunikacyjnego na stanowisko zastępcy naczelnika wydziału. W celu poprawy warunków finansowych, co najmniej od 1934 r. pracował jako wykładowca elektrotechniki w Państwowej Szkole Technicznej w Warszawie. Zajęcia te prowadził jeszcze w 1935 r. Dzięki nim ugruntował swoją wiedzę fachową i wystosował 6 listopada 1934 r. podanie do Rady Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej z prośbą o wyrażenie zgody na kontynuację przerwanych studiów. Została ona rozpatrzona pozytywnie, gdyż w okresie 1934/1935 – 1936/1937 r. kontynuował studia na tym wydziale. Brak jednak informacji, czy studia te ostatecznie ukończył.

W latach 1923-1926 mieszkał w Warszawie m.in. przy alei 3-go Maja i ul. Nowowiejskiej 24/27. W dniu 12 września 1926 r. zamieszkał przy ul. Lwowskiej 1/13. W 1934 r. przynależał do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto III. Z kolei 11 lipca 1935 r. poślubił Jadwigę Teresę z domu Tarkowską, z którą mieszkał od 1935 r. we Włochach koło Warszawy przy ul. Husarskiej 27/4.

Po 17 września 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie specjalnym w Kozielsku co najmniej od kwietnia 1940 r. W dniu 22 kwietnia 1940 r. został przekazany do dyspozycji szefa UNKWD na obwód smoleński i zamordowany między 23 a 24 kwietnia 1940 r.

Opracował Zbigniew Kiełb. Szczegółowy biogram ppor. rez. Bolesław Konecki z odniesieniem do materiałów źródłowych zob. w: Z. Kiełb, ,,Straceni, przywróceni pamięci. Oficerowie Wojska Polskiego i funkcjonariusz Policji Państwowej związani z 2. Pułkiem Saperów Kaniowskich – ofiary Zbrodni Katyńskiej”, Puławy – Jaworzno 2023, s. 76-80.

Na fotografii plut. Bolesław Konecki z wojennego 2. Batalionu Saperów, 1919 r., źródło Muzeum Katyńskie.