Milton Hershey

 

Dariusz Brzozowski

@Darekbrzoza

Zbudował rezydencję dla dzieci, które nigdy miały się nie narodzić. A potem oddał całe swoje czekoladowe imperium, aby te pokoje już nigdy nie były puste. Hershey, Pensylwania. Milton Hershey siedział w ogromnej posiadłości zaprojektowanej dla rodziny, której nigdy nie miał. Miał 43 lata. Był milionerem, który dorobił się wszystkiego sam. Jego czekoladowe imperium rosło w zawrotnym tempie. Całe miasto nosiło jego nazwisko. Miał wszystko, czego — według świata — powinien pragnąć mężczyzna. Wszystko, oprócz dzieci. Każdego wieczoru Milton i jego żona Kitty przechodzili przez puste korytarze, mijając dziecięce pokoje, w których nikt nigdy nie spał, i ogrody, w których nikt nie biegał ani się nie śmiał. Z powodu komplikacji medycznych Kitty nie mogła mieć dzieci. Na początku XX wieku oznaczało to koniec historii. Zamożne pary nie adoptowały. Uznawano to za dziwactwo, a nawet skandal. Scenariusz był prosty: pogodzić się z bezdzietnością, skupić na biznesie, zostawić majątek dalekim krewnym. Milton Hershey rozerwał ten scenariusz na strzępy. Znał porażkę aż nazbyt dobrze. Nie teoretyczną — lecz bolesną i upokarzającą. Jego pierwsza firma cukiernicza w Filadelfii upadła. Druga, w Nowym Jorku, zakończyła się jeszcze większą katastrofą. W wieku 30 lat był zadłużony i nie miał nic poza dekadą ciężkiej pracy, która zdawała się kompletną klęską. Większość ludzi by się poddała. Milton spróbował jeszcze raz. Ta upartość — absolutna odmowa pogodzenia się z porażką — zdefiniowała całe jego życie. Rok 1909. Ogłoszenie, które wszystkich zaskoczyło. Milton i Kitty otwierają szkołę. Nie finansują cudzej. Nie wypisują czeków organizacjom charytatywnym. Budują własną szkołę. Na własnej ziemi. Za własne pieniądze. Dla chłopców-sierot. Przyjaciele byli zdezorientowani: „Prowadzisz czekoladowe imperium. Po co jeszcze szkoła? Wystarczy przekazać darowiznę”. Ale Hersheyowie nie chcieli pomagać z dystansu. Chcieli być rodzicami. Pierwsi uczniowie przybyli — prawdziwe sieroty, dzieci bez rodziny i perspektyw. Chłopcy, których społeczeństwo już spisało na straty. Milton klękał przed nimi, patrzył im w oczy i mówił coś bardzo ważnego: — To nie jest dobroczynność. To jest rodzina. Kitty odwiedzała szkołę bez przerwy. Znała każde dziecko z imienia. Pytała o naukę, marzenia, poczucie bezpieczeństwa. Nie była dobrodziejką — była matką dla dzieci, których nie mogła urodzić. Przez sześć lat wszystko działało. Szkoła rosła. Dzieci przybywało. Aż w 1915 roku Kitty nagle zmarła. Miała tylko 42 lata. Milton był zdruzgotany. Wszyscy myśleli, że to koniec — że zamknie szkołę, bo była ich wspólnym marzeniem. Ale w 1918 roku zrobił coś niewyobrażalnego. Podczas posiedzenia zarządu ogłosił, że przekazuje większościowy pakiet udziałów Hershey Chocolate Company — całe imperium — do funduszu powierniczego. Dla szkoły. Nie część. Nie procent. Wszystko. 60 milionów dolarów według ówczesnej wartości. Każda tabliczka czekolady. Każdy cent zysku — wszystko dla dzieci. Mówiono, że oszalał. „A co z dziedzictwem? A co z rodziną?” Odpowiedział krótko: — To jest moje dziedzictwo. Ci chłopcy są moją rodziną. Oddał nawet rezydencję na wzgórzu, zamieniając ją w główny budynek szkoły. Sam zamieszkał skromnie. Milton Hershey zmarł w 1945 roku w wieku 88 lat. Nie w luksusie, lecz w otoczeniu fotografii uczniów, którzy ukończyli szkołę i zbudowali własne życie. A potem ta historia stała się jeszcze większa. Dziś w Milton Hershey School mieszka i uczy się ponad 2 100 dzieci. Całkowicie za darmo. Domy rodzinne, trzy posiłki dziennie, ubrania, opieka medyczna i psychologiczna, edukacja, sport, muzyka, przygotowanie do studiów — wszystko finansowane jest z funduszu utworzonego w 1918 roku. Jego aktywa przekraczają dziś 17 miliardów dolarów. Każdy Hershey’s Kiss. Każdy Reese’s. Każda tabliczka czekolady — część zysku trafia do tego funduszu i zamienia się w dzieciństwo. Milton Hershey nigdy nie poznał większości tych dzieci. Zmarł na długo przed ich narodzinami. A jednak każde z nich jest dowodem, że miłość nie potrzebuje wspólnego DNA. Na terenie szkoły stoi jego pomnik. Nie jako potężnego biznesmena. Przedstawia go klęczącego obok chłopca — oczy w oczy, dłoń na ramieniu. Nie bogacz i sierota. Ojciec i syn. Większość miliarderów zostawia majątek swoim biologicznym dzieciom. Milton Hershey nie miał żadnych. Dlatego oddał wszystko dzieciom, które nie miały nic — i dał im wszystko. Bo dziedzictwo to nie to, co gromadzisz. To to, co trwa po twojej śmierci. Czekolada jest słodka. Ale to, co Milton Hershey zrobił z jej zyskami — to smak, który zostaje na zawsze. za Kawa z mlekiem via Tomasz A. Błajet