WIELCY KRESOWIACY
13 LUTEGO 1981 ROKU ZMARŁ WACŁAW KUCHAR – LEKKOATLETA, PIŁKARZ, NARCIARZ, ŁYŻWIARZ, HOKEISTA, OLIMPIJCZYK CAŁE ŻYCIE ZWIĄZANY Z POGONIĄ LWÓW.
Wacław Michał Kuchar urodził się 16 września 1897 w Łańcucie. Był synem przemysłowca Ludwika z pochodzenia Węgra i Ludwiki z domu Drzewieckiej. Miał siedmioro rodzeństwa. Bracia Tadeusz. Władysław, Mieczysław, Zbigniew, byli również. Sportowcami, a ojciec sponsorem klubu LKS Pogoń Lwów. Maturę uzyskał w 1915 roku w C. K. II Szkole Realnej we Lwowie. Studiował na Politechnice Lwowskiej. W 1915 roku został wcielony do wojska austriackiego, gdzie ukończył szkołę oficerską. W 1918 roku jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. W stopniu podporucznika walczył w wojnie polsko-ukraińskiej. Miedzy innymi brał udział w obronie Lwowa. W 1920 został awansowany do stopnia porucznika. Dwa lata później przeszedł do rezerwy. Ożenił się z Ireną Georgeon. Zagrał 18 maja 1919 w pierwszym w historii meczu niepodległej Polski Pogoni z 5. Pułkiem piechoty zakończonym zwycięstwem 9:3. Kuchar strzelił wówczas pięć goli. W tym samym roku z Pogonią został wicemistrzem Polski, przegrywając w finale z drużyną Cracovii 5:2. W 1922 roku został z Pogonią Lwów mistrzem Polski, zostając królem strzelców. Grał na pozycji napastnika, a następnie pomocnika. Był uczestnikiem pierwszego w wolnej Polsce meczu reprezentacji polski w piłce nożnej przeciwko Węgrom. Występował w sumie w dziewięciu dyscyplinach sportowych. Oprócz piłki nożnej uprawiał m. in. lekkoatletykę, łyżwiarstwo szybkie i hokej na lodzie. W wszystkich dyscyplinach reprezentował Polskę, był wielokrotnym mistrzem kraju.
W 1920 zdobył tytuły mistrza Polski w biegu na 110 metrów przez płotki oraz w biegu na 800 metrów. Trzy lata później ponownie został mistrzem Polski w biegu na 800 metrów. W tym samym roku zdobył także mistrzostwo Polski w trójskoku. W 1923 roku zdobył tytuł mistrza Polski w biegu na 400 metrów przez płotki, skoku wzwyż i dziesięcioboju. Był rekordzistą Polski w biegach na 800 m i 400 m przez płotki, w skoku wzwyż, dziesięcioboju oraz w sztafecie 4 x 400 m i sztafecie szwedzkiej. Odnosił sukcesy w łyżwiarstwie szybkim. Był kilkukrotnym rekordzistą kraju na dystansach 500, 1500 i 5000 m.. W 1925 roku wystartował w Mistrzostwach Europy w Łyżwiarstwie Szybkim w szwajcarskim Sankt Moritz. W 1926 roku zestal wybrany na sportowca roku. Był jednym z inicjatorów powstania dyscypliny hokeja na lodzie. W 1927 z drużyną Pogoni Lwów zdobył trzecie miejsce w mistrzostwach Polski. Dwa lata później zdobył srebrny medal mistrzostw Europy, po porażce w finale z reprezentacją Czechosłowacji. Był sędzią hokeja. Został zgłoszony jako arbiter na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1940 roku, które nie odbyły się. W latach 1936-1939 pełnił funkcję prezesa Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki we Lwowie.
Brał udział w kapani wrześniowej w 1939 roku. Jako kapitan Wojska Polskiego walczył z Niemcami m.in. pod Warszawą, gdzie dowodził dywizjonem 5. Pułku Artylerii Lekkiej. Podczas okupacji był sprzedawcą sprzętu sportowego i trenerem w miejscowym klubie Dynamo. Po wojnie ekspatriowany ze Lwowa trafił do Bytomia, gdzie zaangażował się w założenie i działalność Polonii Bytom, który kontynuował tradycje Pogoni Lwów. Później zamieszkał w Warszawie. Był sędzią i działaczem sportowym, trenerem reprezentacji polski w hokeju na lodzie i piłce nożnej. W latach 1949–1953 był trenerem Legii Warszawa, a przez następnie przez cztery lata trenerem Polonii Warszawa.
Zmarł 13 lutego 1981 roku w Warszawie. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz