“Wielkie Powstanie Słowian”

🇵🇱 

Około roku 982 władza cesarska na ziemiach słowiańskich rozciągała się na wschód aż po Nysę Łużycką i na południe aż po Rudawy. Po klęsce Ottona II pod Stilo w 983 roku, Związek Wieletów Słowian Połabskich zbuntował się przeciwko swoim niemieckim władcom, wywołując wielki bunt znany jako Wielkie Powstanie Słowian (Slawenaufstand). Słowianie Połabscy ​​zniszczyli biskupstwa Havelbergu i Brandenburgii. Według niemieckiego kronikarza, biskupa Thietmara z Merseburga, przyczyną ich upadku była trwająca dziesiątki lat, przymusowa germanizacja i chrystianizacja Słowian związanych z tymi dwoma kościołami. Thietmar obwinia za powstanie maltretowanie Słowian przez Niemców: „Wojownicy, którzy kiedyś byli naszymi sługami, teraz odzyskali wolność w wyniku naszych krzywd”. Na terenach Obodrytów nad Łabą, Wieleci wzniecili powstanie, którego celem było zniesienie władzy feudalnej i chrześcijaństwa, ciesząc się znacznym poparciem ludności Obodrytów i ich przywódcy Mściwoja.

Żołnierze z Marchii Północnej, Marchii Miśnieńskiej, Marchii Łużyckiej, a także biskupa Halberstadt i arcybiskupa Magdeburga, połączyli siły, by pokonać Słowian w pobliżu Stendal. Mimo to Cesarstwo zostało zmuszone do wycofania się na zachodni brzeg Łaby. Sukcesy polityki chrystianizacyjnej Cesarstwa wobec Słowian zostały zniweczone, a kontrola polityczna nad Marchią Billungów i Marchią Północną (terytoriami na wschód od Łaby) została utracona. W ciągu dekady od jego śmierci, dzieło życia Ottona I, polegające na nawracaniu Słowian, zostało zniweczone. Terytoria słowiańskie na wschód od Łaby pozostały pogańskie przez ponad wiek, zanim wznowiono działalność misyjną.

Mapa: 🗺️ Marchia Północna (zaznaczona na czerwono) pomiędzy Marchią Billungów na północy a saksońską Marchią Wschodnią (Marchia Łużycka) na południu. Zarówno Marchia Billungów, jak i Marchia Północna zostały utracone po Wielkim Powstaniu Słowian.

🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 “Great Slav Uprising”

Around the year 982, Imperial authority in Slavic territory extended as far east as the Lusatian Neisse River and as far south as the Ore Mountains. Following the defeat of Otto II at Stilo in 983, the Lutici Federation of Polabian Slavs revolted against their German overlords, sparking a great revolt known as the Great Slav Rising (Slawenaufstand). The Polabian Slavs destroyed the bishoprics of Havelberg and Brandenburg. According to the German chronicler Bishop Thietmar of Merseburg, the decades-long, forced Germanization and Christianization of the Slavs associated with these two churches was the reason for their destruction. Thietmar blames the uprising on maltreatment of the Slavs by the Germans: "Warriors, who used to be our servants, now free as a consequence of our injustices." In the Obotrite territories along the Elbe River, the Luticians initiated a revolt aimed at the abolition of feudal rule and Christianity, drawing upon considerable support by the Obodrite populace and their leader Mstivoj.

 

Soldiers from the Northern March, the March of Meissen, the March of Lusatia, as well as from the Bishop of Halberstadt and the Archbishop of Magdeburg, joined forces to defeat the Slavs near Stendal. Nevertheless, the Empire was forced to withdraw to the western banks of the Elbe river. The successes of the Empire's Christianization policy towards the Slavs were nullified, and political control over the Billung March and the Northern March (territories east of the Elbe) was lost. In the decade since his death, Otto I's life work of converting the Slavs was undone. The Slavic territories east of the Elbe would remain pagan for over a century before further missionary work resumed. 

Map: 🗺️ The Northern March (outlined in red) between the Billung March in the north and the Saxon Eastern March (March of Lusatia) in the south. Both the Billung March and the North March were lost following the Great Slav Rising.