Tłumaczenie z języka angielski
Gdzieś koło 47. roku życia kobieta staje się głodniejsza, niż kiedykolwiek była, i jest to jedyny objaw menopauzy, o którym nikt jej nie ostrzega ani nie wyjaśnia.
Ostrzega się ją przed uderzeniami gorąca, problemami ze snem i nastrojem. Nikt nie wspomina o apetycie. Dowiedziała się o tym, stojąc przy lodówce o dziesiątej wieczorem, godzinę po rozsądnej kolacji.
Zakłada, że to kwestia jej silnej woli. Jej lekarz zakłada to samo i mówi o kontroli porcji.
To, co się dzieje, jest prostsze niż to. Gdy jej poziom estrogenu spada, jej ciało zaczyna rozkładać własne mięśnie szybciej, niż je odbudowuje. Aby zrekompensować stratę, potrzebuje więcej białka niż w wieku 40 lat. Ma jeden sposób, by o to prosić – głód – i będzie ją zmuszał do jedzenia, dopóki białko nie dotrze.
Zespół na Uniwersytecie w Sydney opisał to w 2022 roku. Apetyt menopauzy to apetyt na białko.
Na steku i jajkach białko pojawia się wcześnie, a głód wyłącza się.
Na talerzu, który jej przepisano – owsianka, pełnoziarnisty tost, jogurt niskotłuszczowy i sałatka – ledwo jest jakiekolwiek białko. Więc musi zjeść mnóstwo wszystkiego innego, by do niego dotrzeć, a nadwyżka osadza się na jej brzuchu, bo tam teraz spadający estrogen kieruje tłuszcz.
Potem mówi się jej, że przytyła i musi jeść mniej.
Mniej tego talerza to mniej białka. Jej ciało traci trochę więcej mięśni i ponownie zwiększa głód. Mięśnie to miejsce, gdzie magazynuje się cukier we krwi, więc przy mniejszej ich ilości cukier zostaje we krwi, a uderzenia gorąca są najsilniejsze u kobiet, których cukier jest najwyższy.
To trwa dziesięć lat i przypisuje się to jej wiekowi.
Głód był zamówieniem na mięso, złożonym w jedynym języku, jakim posługuje się jej ciało. Wszyscy w pokoju, włącznie z nią, zostali nauczeni odpowiadać na nie ryżowym ciastkiem.
Oceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz