Pamiętacie wielką panikę cukrową sprzed paru lat?
Puste półki w marketach, reglamentację po 2 kilogramy na osobę i ceny dochodzące do 7 złotych za kilogram zwykłego, białego kryształu!!!
Politycy krzyczeli wtedy o „spekulacji”, a w telewizji tłumaczono, że to po prostu „prawa wolnego rynku”
Prawda jest taka, że to, co dzieje się dzisiaj z polskim cukrem i przetwórstwem rolno-spożywczym, to efekt trzydziestu lat systemowego demontażu branży, w której Polska była kiedyś absolutną potęgą w Europie.
Lekcja „prywatyzacji”
Na początku lat 90. w Polsce działało ponad 75 cukrowni.
Praktycznie każdy region rolniczy miał swój zakład.
Jesienna kampania cukrownicza dawała pracę tysiącom ludzi, a setki tysięcy rolników miały pewny, stabilny zbyt na buraki cukrowe tuż za miedzą.
A potem weszła prywatyzacja i unijne kwoty cukrowe.
Kto przejął polski rynek?
Zachodnie, w ogromnej mierze niemieckie koncerny:
-Südzucker
-Pfeifer & Langen
-Nordzucker.
I co zrobili zachodni inwestorzy?
Wielu z nich nie kupowało polskich cukrowni po to, by je rozwijać i modernizować.
Kupowali je po to, by przejąć unijne limity produkcyjne i natychmiast zamknąć zakład.
Fabryki zamykano z dnia na dzień.
Sprzęt cięto palnikami na złom, żeby nikt nigdy nie wznowił tam produkcji.
Z ponad 75 zakładów w Polsce zostało dziś zaledwie 17 czynnych cukrowni.
Niemieckie koncerny kontrolują dzisiaj ponad 60% produkcji cukru w Polsce.
I co z tego, że te 17 gigantów produkuje dzisiaj łącznie około 2,5 miliona ton cukru rocznie, skoro cały zysk, decyzyjność i ponad 60 procent rynku oddaliśmy obcym koncernom, a rolnicy z całych regionów zostali odcięci od lokalnych cukrowni?
Nasz własny rynek, na naszej własnej ziemi, został w większości oddany obcym podmiotom.
Żeby ratować resztki, z pozostałych państwowych zakładów powstała Krajowa Spółka Cukrowa (marka „Polski Cukier”), którą w 2022 roku przekształcono z wielką pompą w Krajową Grupę Spożywczą (KGS).
Politycy ogłosili sukces stulecia:
„Mamy Narodowy Holding Spożywczy! Obronimy polskiego rolnika, postawimy się zagranicznym dyskontom (Biedronce i Lidlowi), przejmiemy kontrolę nad łańcuchem od pola do stołu!”.
A jak wygląda rzeczywistość KGS?
Karuzela stołków i synekur politycznych przy każdej zmianie władzy.
Afery wokół spółek zależnych (jak Elewarr i magazyny zbożowe).
Brak jakiejkolwiek realnej siły przetargowej wobec zagranicznych sieci handlowych.
Holding, który miał dyktować warunki na rynku, sam jest rozgrywany przez zachodnie sieci dyskontowe, które bezlitośnie dyktują ceny polskim producentom i ściągają tańsze zamienniki z zagranicy.
Co jest w tej układance największym paradoksem?
Polskiemu plantatorowi buraka cukrowego Bruksela narzuca drakońskie ograniczenia:
Wycofuje się skuteczne środki ochrony roślin i zaprawy nasienne.
Koszty nawozów i paliwa szybują w kosmos.
Kampania cukrownicza wymaga gigantycznych ilości węgla i gazu do odparowania soku, więc zakłady płacą potworne unijne kary za emisje ETS.
W tym samym czasie do Europy szerokim strumieniem wjeżdża cukier z Ukrainy oraz trzcinowy cukier z Ameryki Południowej (umowa z Mercosur).
Tam nikt nie słyszał o unijnych zakazach pestycydów.
Tam stosuje się chemię zakazaną u nas od dekad, a koszty energii są ułamkiem tego, co płaci polska cukrownia.
POLSKI ROLNIK MA KONKUROWAĆ Z TOWAREM PRODUKOWANYM NA ZASADACH, ZA KTÓRE W POLSCE TRAFIŁBY DO PROKURATORA.
Polska ma doskonałą ziemię, świetną bazę surowcową i niesamowicie pracowitych rolników.
Kto zarabia na żywności największe pieniądze?
Nie rolnik, który tyra na polu przy burakach.
Zarabia ten, kto kontroluje przetwórstwo (cukrownie, młyny, mleczarnie) oraz ten, kto ma półkę sklepową.
Kiedy własne przetwórstwo zwijasz lub oddajesz zagranicznym graczom, stajesz się w globalnym łańcuchu po prostu tanią siłą roboczą...dostawcą brudnego, surowego plonu, z którego całą marżę wyciągają centrale w Niemczech, Francji czy Portugalii.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz