17 października 1849 roku zmarł na gruźlicę płuc Fryderyk Franciszek Chopin. Artysta zmarł w swoim paryskim mieszkaniu przy placu Vendôme. Jego ciało spoczęło na największym i najstarszym paryskim cmentarzu Pére-Lachaise, wśród m.in. takich sław jak Honoré de Balzac i Molier. Zgodnie z ostatnią wolą artysty jego serce zostało przewiezione do Polski i w urnie wmurowane w filar kościoła Św. Krzyża na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Fryderyk Chopin był najwybitniejszym polskim kompozytorem i słynnym pianistą, od 1830 roku przebywał poza Polską, głównie w Paryżu, gdzie wkrótce stał się artystą legendarnym. Jego osobowość silnie pobudzała fascynację ludzi związanych ze sztuką , przyjaźnił się m.in. z Eugene Delacroix i Ference Lisztem, który niegdyś scharakteryzował Chopina i jego twórczość w następujący sposób: "Chopina można zaliczyć do rzędu najwybitniejszych muzyków, którzy stali się wcieleniem poczucia poetyckiego całego narodu; bynajmniej jednak nie dlatego, że do kompozycji swych wprowadził rytm polonezów, mazurów i krakowiaków i że wiele utworów opatrzył nazwą tańców ludowych. Gdyby ograniczył się jedynie do mnożenia owych melodii, odtwarzałby tylko wciąż ten sam motyw, wspomnienie tej samej sprawy, tego samego zjawiska; taka ustawiczna reprodukcja wkrótce stałaby się nudna, służyłaby bowiem jedynie do propagowania formy, które wcześniej czy później nużyłyby monotonią. Jeśli nazwisko jego po dziś dzień jest nazwiskiem artysty tak bardzo polskiego, wynika to z faktu, że posługiwał się ową formą jedynie po to, by w niej wyrazić pewien sposób odczuwania, bardziej powszechny w jego kraju niż gdzie indziej, oraz dla tego że we wszystkich formach, jakie wybrał, daje zawsze wyraz tym samym uczuciom. Jego preludia, etiudy, a zwłaszcza nokturny, jego scherza i koncerty - zarówno najkrótsze utwory, jak najznamienitsze - przesycone są tym samym rodzajem czułej wrażliwości, wyrażonej w rozmaitym stopniu nasilenia, w tysięcznych odmianach i wariacjach, lecz zawsze tej samej i niezmiennej. Będąc artystą tak wyjątkowo subiektywnym, tchnął we wszystkie swe kompozycje to samo życie i przepoił je własną indywidualnością.''. Chopin przez kilka lat związany był romansem z francuską powieściopisarką i dziennikarką George Sand. Koncertował rzadko, dla grona wybranych, grał w skupieniu wytwarzając wokół siebie aurę tajemnicy. Jego występy, a zwłaszcza improwizacje, uchodziły za najwyższe objawienie romantycznego piękna. W twórczości Chopina wyklarował się wysoce indywidualny styl łączący narodowe i ludowe tradycje muzyki polskiej ze zdobyczami muzyki romantyzmu. Tworzył wspaniałe koncerty, mazurki, polonezy, nokturny, etiudy, preludia, walce, ballady, scherza, sonaty, a także utwory kameralne i pieśni. Od 1927 roku w Warszawie organizowany jest, co 5 lat Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, najstarszy na świecie monograficzny konkurs muzyczny. Jego twórcą był Jerzy Żurawlew.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz