Józef Mackiewicz

 Historia-Wczoraj i Dziś. udostępnił(a) post.

31 stycznia 1985 roku w Monachium zmarł Józef Mackiewicz herbu "Bożawola"(ur. 1 kwietnia 1902 r. w Petersburgu), pisarz, publicysta, autor m.in. książek "Droga donikąd", "Kontra", "Lewa wolna". W maju 1943 roku, po odkryciu przez Niemców grobów oficerów polskich zamordowanych przez Sowietów w Katyniu, na zaproszenie niemieckie i za zgodą polskich władz podziemnych udał się do Katynia jako obserwator przy ekshumacji zwłok.

Po powrocie w „Gońcu Codziennym” ukazał się wywiad z J. Mackiewiczem pt. "Widziałem na własne oczy", w którym zrelacjonował pobyt w miejscu kaźni polskich oficerów.

W roku 1944 w Warszawie powtarzano pogląd, jakoby za ten wywiad PPR i inne organizacje lewicowe wydały na Józefa Mackiewicza wyrok śmierci.

Uciekając przed ponowną okupacją sowiecką w 1944, J. Mackiewicz wraz z żoną przedostali się do Warszawy. Udało im się opublikować trzy numery pisma „Alarm”, gdzie dowodzili, że wygrana Sowietów w wojnie z Niemcami oznacza dla Polski kolejną okupację, tym razem sowiecką. Wciąż uciekając przed Sowietami, jesienią roku 1944 Mackiewiczom udało się dotrzeć do Krakowa; J. Mackiewicz napisał tutaj broszurę "Optymizm nie zastąpi nam Polski". W styczniu 1945 roku Mackiewiczowie wyjechali do Rzymu i na zlecenie Biura Studiów 2. Korpusu Polskiego J. Mackiewicz opracował białą księgę o mordzie katyńskim – "Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów" z przedmową gen. Andersa, która ukazała się w roku 1948.

W 1945 roku Józef Mackiewicz został oczyszczony z zarzutu kolaboracji z hitlerowcami przez sąd koleżeński Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W Rzymie ukazał się też reportaż J. Mackiewicza o mordzie w Ponarach.

W latach 1946–1947 J. Mackiewicz zaczął regularnie publikować w kilku pismach emigracyjnych, m.in. w paryskiej „Kulturze”, londyńskich „Wiadomościach”, tygodniku „Lwów i Wilno” itd. Współpracował z emigracyjną prasą litewską, ukraińską, białoruską i rosyjską. W tym też czasie Mackiewiczowie przenieśli się do Londynu. W roku 1949 Mackiewicz opublikował w Szwajcarii, w tłumaczeniu na język niemiecki, swoją książkę o zbrodni katyńskiej: "Katyń. Zbrodnia bez sądu i kary". Później ukazywała się ona w tłumaczeniu na inne języki. Autor nie chciał jej wydawać po polsku, aby nie skonfliktować się z generałem Władysławem Andersem, gdyż książka Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów z przedmową generała już się ukazała.

Rok 1951 to przede wszystkim publikacja "The Katyń Wood Murders", pierwszej książki na temat zbrodni katyńskiej w języku angielskim. Kilka miesięcy później J. Mackiewicz został powołany przez Specjalną Komisję Śledczą Kongresu Stanów Zjednoczonych do Zbadania Zbrodni Katyńskiej (tzw. Komisję Maddena) jako świadek i jednocześnie ekspert. W roku 1955 Mackiewiczowie przenieśli się na stałe z Londynu do Monachium. Tu żyli oboje aż do śmierci, utrzymując się z mizernych honorariów za publikacje. W tym czasie ukazały się dwie kolejne książki J. Mackiewicza: "Droga donikąd" i "Karierowicz".

Dwa lata później wydana została "Kontra" – powieść o Kozakach dońskich walczących w II wojnie światowej przeciw Sowietom, którzy na mocy układu w Jałcie wydani zostali przez aliantów Sowietom (tzw. operacja Keelhaul). W 1962 r. ukazała się "Sprawa pułkownika Miasojedowa" oraz wydane własnym nakładem "Zwycięstwo prowokacji", rzecz o przyczynach rozprzestrzeniania się komunizmu na świecie.

Kolejne książki J. Mackiewicza to wydany w 1964 zbiór nowel "Pod każdym niebem" (ponowne wydanie z 1989 r. nosi tytuł "Ściągaczki z szuflady Pana Boga"), "Lewa wolna" (1965 r.) i "Nie trzeba głośno mówić" (1969). W roku 1972 ukazała się analiza polityki papieża Jana XXIII wobec komunizmu – książka "W cieniu krzyża".

W roku 1975 w książce "Watykan w cieniu czerwonej gwiazdy" J. Mackiewicz kontynuował krytykę polityki Kościoła katolickiego wobec komunizmu, tym razem za pontyfikatu papieża Pawła VI.

W roku 1971 prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.

W 1974 uniwersytet amerykański w Kansas zgłosił Mackiewicza do Nagrody Nobla.

Józef Mackiewicz zmarł 31 stycznia 1985 r.; jego żona przeżyła go o niecałe pół roku. Prochy obojga małżonków spoczęły w Londynie.

Zdecydowany i bezkompromisowy antykomunista, wróg komunistycznych władz PRL aż do śmierci.

Cześć Jego Pamięci!